Translate

வியாழன், 30 நவம்பர், 2017


மாற்றல்

பின்னணி உண்டு
மாற்றிக் கொள்வோம்
உன்னுடையதை நான்
என்னுடையதை நீ

மாற்றிக் கொண்ட இடைப்பொழுது
பின்னணி இல்லாதது
இடைப்பொழுதுகளையும்
மாற்றிக் கொள்வோம்
உன்னுடையதை நான்
என்னுடையதை நீ

பின்னணிக்குத் தளங்கள் உண்டு
மாற்றிக் கொண்டபின்
மாற்றிக் கொள்வோம்
தளங்களை

தளங்களில் நடமாட்டங்கள் உண்டு
மாற்றிக் கொள்வோம்
நடமாட்டங்களை

நடமாட்டங்களில்
பின்னணி
சூழலாக
மாறியிருக்கக் கூடும்
சூழலில்
எனது உனது சாயைகள்
நிர்ணயம் நோக்கி
வீண்முயற்சிகளில்
அலைந்து திரியக் கூடும்
மாற்றிக் கொள்வோம்
சாயைகளை

எனது உனது இன்றி
எதாவதாகவோ
இருக்க நேரிடும்
மாற்றிக் கொள்வோம்
எதாவதுகளை
வேகம் வேகமாக

மாற்றல் நிரந்தரப் படுகிறதா
உடனே
மாற்றிக் கொள்வோம்
மாற்றல்களை



வெள்ளி, 24 நவம்பர், 2017

நிலா முற்றம்--கவிஞர் அபியின்   குமுதம்       
                                                                                           இதழ் பேட்டி-2, 1-11-17

 
  
  படிமங்களை அளவோடும் சிறப்போடும் கையாள்பவர் அவ. இவரை ‘எச்சரிக்கையுடனும் இயைபு கெடாமலும் படிமங்களைப் பக்கவமாகக் கையாள்பவர்’ என்று பாலா குறிப்பிடுகின்றார்.

    அபியின் படிமங்கள் ‘அணிகளாகவோ ஆடைகளாகவோ இன்றி அங்கங்களாகவே படைக்கப்படுகின்றன.’ என்று அப்துல் ரகுமான் பாராட்டுகின்றார்.

    “அழகின் உச்சிபடிமம் என்றால் அதை முறைப்படி தொட்ட பெருமை இவருக்குரியது. இராமன் கை வில் போலவும் இராவணன் கை யாழ் போலவும் இவரிடம் படிமம் சொன்ன படியெல்லாம் கேட்கிறது”. என்று அபியின் திறமையை மீரா மனந்திறந்து போற்றுகின்றார். இவ்வளவு பாராட்டுகளுக்கும் அபி தகுதியானவர் என்பதை ‘மௌனத்தின் நாவுகள்’ என்ற கவிதைத் தொகுதியைப் பார்க்கிறபோது அறியலாம். நீலாம்பரி, ராப்பிச்சைக்காரன், ஒரு நம்பிக்கை செத்துக்கிடக்கிறது ஆகிய கவிதைகளைப் படிம அழகுள்ள கவிதைகளாய் விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.
    சங்க அக இலக்கியத்தில் முல்லைத்திணை தலைவன் வரவுக்காகத் தலைவி காத்திருந்ததலைக்  காட்டுவது. அதற்குரிய பொழுது மாலை. எனது மாலைகள் ஒரு புதிய முல்லைத்திணையாகப் பிரபஞ்சத்தின் காத்திருப்பை ஒரு பிரம்மாண்ட முடிவிலி அனுபவமாக ஆக்கிக் கொடுத்தன. (1989-2003) கவிதைகள் என்ற மொத்தத் தொகுப்பில் இடம் பெற்றது.


    வாசிப்பு, அனுபவம்…. எது உங்கள் கவிதையாகிறது?

    கவிதைபற்றிய என் படிநிலை நகர்வுகளுக்கு ஓரளவு மட்டுமே என் வாசிப்பு பொறுப்பாகும். பெரும்பாலும் என் படைப்பு அனுபவமே என் கவிதையியலைத் தீர்மானிக்கிறது. இப்போது பார்க்கையில், என் கவிதை, உணர்வுகளின் ரூப நிலையிலிருந்து அரூப நிலைகளை நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறது. அனுபவ நிலையிலிருந்து அனுபவங்களற்ற நிலையை நோக்கிப் போக முயல்கிறது..”

    புரியவில்லை?

    “என் கவிதை புரியவில்லை என்று பரவலான ஒரு பேச்சு உண்டு. அது வேறு சிலர் கவிதைகளுக்கும் பொருந்தும். சுpல எழுத்தாளர்களின் வசன இலக்கியங்களுக்கும் பொருந்தும் லா.ச.ரா., மௌனி புரியவில்லை என்று சொல்கிறவர்களும் உண்டு. உலக இலக்கியம் முழுவதிலும் புரிந்து கொள்ளச் சிரமம் தருகின்றவை இருக்கவே செய்கின்றன. என் கவிதையையும் உள்ளடக்கிப் பொதுவாகச் சொல்கிறேன். படைப்பாளிகள் சிலரின் மிகத்தனித்தன்மையான மன இயக்கம் படைப்பில் செயல்படும்போது, அந்த இயக்கம் புரியாததன் காரணமாக அங்கு ஒரு இருள் படர்கிறது. மொழி வடிவத்துக்கும் சிந்தனை வடிவத்திற்கும் வருவதற்கு முந்தையதான நுட்ப உணர்வு நிலைகளைக் கவிதையாக்க முயல்கிறான் கவிஞன். அருவமும் மௌனமும் அகாலமும் அகாதமும் ஆகிய முடிவிலிகள் கவிதைக்குள் பிரவேசிக்கின்றன. கவிஞனின் மேல்மனமே கூடத் துல்லியமாக உணர்ந்திராதவற்றை அவனுடைய உள்ளுணர்வின் துணை கொண்டு கவிதை வெளிக் கொண்டு வருகிறது. ‘இருத்தல் என்றால் என்ன?’ என்ற கேள்விக்கு ‘இல்லாதிருத்தலே இருத்தல்’ என்கிறது கவிதை. இது என்னவகை தர்க்கம்? ‘சிறு தெருக்கள்… அடக்கமாக மகிழ அவைகளுக்குத்தான் தெரியும்’ இது என்ன வகை  காட்சி? ஏப்படிப் புரிந்து கொள்வது?

    நவீன கவிதையைப் பொறுத்த வரை ‘புரிந்துகொள்ளல்’ என்றால் என்ன என்பதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கவிதையைப் புரிந்து கொள்வது அதன் மொழிபூர்வமான (சொற்பொருள்) அர்த்தம் பார்த்து அறிவதா? உள்ளடக்கம் (கருத்து) என்ன என்று தெரிந்தால் மட்டும் கவிதை புரிந்ததாகிவிடுமா? உள்ளடக்கம் ‘கவிதை’ யின் ஒரு கூடுமட்டும்தான். கவிஞனின் அனுபவக்கூறு, உணர்வு, சொல்லில் அவன் அடக்கிக் காட்டும் த்வனி, சூசகம்… எல்லாம் சேர்ந்ததுதான் கவிதையின் மொத்த இருப்பு. பழைய கவிதைகளில் அக்கால மொழி புரியாததால் உரைகளைக் கொண்டு ‘அர்த்தம்’ பார்க்கிறோம். ஒரு விஷயம் அர்த்தமாக்கப்படும் போது அது விஷயமல்ல, விஷயத்தின் அர்த்தம்: அதாவது அது மற்றொன்று. உழகைள் அக, புற இலக்கண வரம்பிற்குள்ளும், உரை எழுதப்பட்ட காலத்தின் ஒரு பகுதிக்குள்ளும் கவிதையைக் கட்டிப் போடுகின்றன. பதவுரை பொழிப்புரை திருப்திகளில் கவிதையைச் செரிக்க முடியாது. கவிஞனது கைக்கு வந்தவுடன், மொழியின் சொல் தன் அகரத்தில் தொடர்பை முறித்துவிட்டு அவனது அனுபவ வெளியீட்டுக் கருவியாகி விடுகிறது. ‘உயிர்நன்று, சாதல் இனிது’, ‘அழித்தல் நன்று, அழிக்கப்படுதலும் நன்று!’ ‘உண்பது நன்று உண்ணப்படுதலும் நன்று’ - இப்படி மொழி வரம்பைத் தாண்டி வேறு வேறு தளங்களில் சஞ்சரிக்கும் கவிதை மொழிக்கு ஏராளமான உதாரணங்கள் சொல்லலாம்.

    எந்த அர்த்தமும் புலப்படாமலே ஒன்றை நாம் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியும் இவை, ஓவியம், போன்ற கலைகளை எப்படிப் புரிந்து கொள்கிறோம்? அர்த்தம் காண்பதில்லை: அனுபவம் காண்கிறோம். கவிதையில் மொழி ஊடகமாக இருக்க நேர்ந்த தவிர்க்க முடியாமை காரணமாக ‘அர்த்த தேடல்’ நேர்ந்து விடுகிறது. ‘கவிதைச் சொற்களின் உச்சபட்ச செறிவு கவிதையை இசைக்குள் செலுத்தி விடுகிறது’ என்றார் ஜார்ஜ் ஸ்டெய்னர். வாசகன் கவிதையை வாசிக்கட்டும்: மொழியின் கட்டுகளைத் தாண்டி கவிதை அவனுக்குள் புகுந்து சலனம் எழுப்புவதையோ, இருக்கும் சலனம் எழுப்புவதையோ, இருக்கும் சலனம் அடங்குவதையோ காணட்டும். ஆகக் கவிதையைப் புரிந்துகொள்வது என்பது கவிதையைத் தன் அனுபவமாக்கிக் கொள்வதுதான். அர்த்த மதிப்பினால் அல்லாமல் அனுபவ மதிப்பினால் தான் கவிதைகள் உயிர்த்திருக்கின்றன.

கவிஞனின் அனுபவம் கவிதையாகிறது. கவிதை வழியாக வாசகன் கவிஞனின் அனுபவத்தை அடைய முடியுமா? முடியாது. அனுபவம் அவரவருடையது. ஒருவருடையது மற்றொருவருக்குப் போகாது. மொழி மேல்தளக் கருத்துப் பரிமாற்றங்களில் மட்டுமே ஒரே பொருள் தரலாம். அனுபவ தளத்தில் கவிதைமொழி ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாகவே அனுபவப்படும். ஒரு கவிதை எழுப்புவது ஒரு துயரம் என்றிருப்பது எல்லார்க்கும் ஒத்ததாகலாம். ஆனால், துயரத்தின் எடை அது உருவாக்கிய அனுபவ விசிறல் ஆளுக்கு ஆள் வேறுபடும். படைப்பாளியின் நுட்ப உணர்வுகள் தூண்டிப் பிறந்த ஒரு படைப்பு வௌ;வேறு உணர்வுஃஅனுபவத் தரங்களுடைய வாசகர்களிடம் வேறுவேறு மாதிரியாகத்தான் அனுபவமாகும். ‘ஆழ்ந்திருக்கும் கவியுளம் காணலாம்’ என்பது ஒரு பழைய நம்பிக்கை. அது முடியாது. கவியுளம் ‘ஆழ்ந்திருக்கிறது’ என்பதை மட்டுமே உணர முடியும். அந்த ஆழம் எத்தகையது என்று கேட்டால், வாசகன் தனது ஆழத்திற்குப் போய் அதைத்தான் பார்த்துக் கொள்ள முடியும். கவிதை, வாசகனுக்குள்ளிருக்கும் அவனது கவிதையைத்தான் எழுப்புகிறது. படிப்பே படைப்பு ஆகிவிடுகிறது. கவிதையைப் புரிந்து கொள்ளல் என்பது இதுதான். ஆக, ஒரு கவிதை ஒரு கவிதையன்று: எத்தனை வாசகரோ, அவர்கள் வாசிப்பது எத்தனை முறையோ, அத்தனை கவிதை.”


லா.ச.ரா?

    “லா.ச.ரா. என்ற மிகப்பெரிய ஆளுமையை ஒரு நேர்காணலில், ஏன் ஒரு நூலில் கூட விளங்கிவிட முடியாது. எனது முனைவர் பட்ட ஆய்வுக்கு அவர் படைப்புகளை எடுத்துக் கொண்டேன் (1975). ஆதை ஒட்டித்தான் அப்போது அவர் வசித்துவந்த தென்காசியில் முதன் முதல் அவரைச் சந்தித்தேன். அதன்பிறகு பலமுறை, பல இடங்களில் அவரைச் சந்தித்திருக்கிறேன். நிறையப் பேசியிருக்கிறோம். எல்லாமே அனுபவ ஊடாட்டங்கள். எதைப் பேசினாலும் முதல் வார்த்தையிலேயே விஷயத்தின் உடனடித் தன்மையில் அவர் நுழைந்துவிடுவார். அவர் படைப்புகள் பற்றி… பலர் அறிந்தவை, நிறையப் பேசப்பட்டவை. இப்போது வேண்டாம்.

    ஓன்று சொல்ல நினைக்கிறேன். கவிதைக்கும் அவருக்கும் உள்ள தொடர்பு பற்றி. ஆவரை முதல் முறை சந்தித்தபோது, அப்போது வெளிவந்திருந்த என் முதல் தொகுப்பு ‘மௌனத்தின் நாவுகளை’ அவரிடம் கொடுத்தேன். மறுநாள் அவரிடம் அதுபற்றிக் கேட்டேன். ‘படித்தேன். அதில இசை இல்லையே!’ என்றார். இசை என அவர் குறிப்பிட்டது யாப்போசையாக இருக்கலாம். தொடர்ந்து சொன்னார். ‘எனக்குக் கவிதைகள் அவ்வளவாகப் பிடிப்பதில்லை. ஓரளவு பாரதி தவிர.’ எழுத்திலும் பேச்சிலுமாக ந.பிச்சமூர்த்தி பற்றிப் பரவசமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியிருப்பவர் லா.ச.ரா. ஆனால் புதுக்கவிதையின் முன்னோடியான பிச்சமூர்த்தியன் கவிதைப் பற்றி அவர் பேசியதேயில்லை. கவிதை வார்ப்பு அவரிடம் இல்லை என்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன். அவரிடம் ‘உங்கள் வாசகர்கள் உங்கள் படைப்புகளில் ஏராளமான கவித்துவம் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அதுவே அவர்களை உங்கள் எழுத்தில் கட்டிப் போட்டிருக்கிறது’ என்று சொன்ன போது வியந்துபோனார். அவர் பிரக்ஞையில் கவித்துவ நோக்கம் என்று எதுவுமில்லை. உணர்வுகளின் ஆழமான உறைநிலைகளிலும் சலனங்களிலும் ‘உண்மை’ இடங்கொண்டிருக்கிறது. அதைத் தொடுபவர் எவராயினும் அது கவிதையாக வெளிப்படுகிறது. அதை உணராமலேயே – கவிதை தம் படைப்பில் இசைவு கொள்கிறது என்பதை உணராமலேயெ – லா.ச.ரா. எழுதி வந்திருக்கிறார்.

    கவிதையைப் பற்றி அவர் சொன்னதையும் நினைத்ததையும் விட்டுவிடுவோம். ஆவரை அறியாமலே அவருக்குள் கவிதை பற்றிய உலகமரபான ஓர் உயர்ந்த எண்ணம் இருந்திருக்கிறது. ஒரு மாலை – மேகங்கள் - இயற்கை அழகு அதை வர்ணிக்கும்போது ‘அவை தமக்குத்தாமே ஏதோ கவிதை புரிந்து கொண்டிருக்கின்றன’ என்கிறார். வேறோhடத்தில் ‘காண்பதும் கண்டதில் இழைவதுமன்றிக் கவிதையில் புரிந்த ஆக வேண்டியது என்ன?’ எனக் கவிதைக் கோட்பாட்டையே சொல்லியிருக்கிறார்.

    தமிழுக்குக் கிடைத்த அபூர்வமான கலைஞர் லா.ச.ரா. எளிமையும் இனிமையுமான மனிதர்.”

கவிஞராகவும் பேராசிரியராகவும்….?

    “கவிஞனானது எனக்கு நேர்ந்தது: பேராசிரியரானது நான் விரும்பி அடைந்தது. பள்ளிப் பருவத்திலேயே தமிழ்ப் பேராசிரியராவதுதான் எனக்கு லட்சியமாக இருந்தது. இந்த இரண்டையும் நான் சம்பந்தப்படுத்திப் பார்த்ததில்லை.

    ‘நமக்குத் தொழில் கவிதை’ என்று சொன்னாலும் பாரதி பத்திரிகைத் தொழிலில் இருந்தார். மிகப் பெரும்பாலான படைப்பாளிகள் தத்தம் வாழ்க்கைக்கென படைப்புக்குத் தொடர்பில்லாத ஏதாவது ஒரு தொழிலைத் தேடிக் கொண்டவர்கள்தாம். ஆனால் என்னுடைய தமிழ்ப் பேராசிரியத் தொழில் கவிதை வாழ்வுடன் ஒட்டுறவு உடையதுதான். ஏன் மாணவாகள் இலக்கியங்களைப் பாடத்திட்டக் கூறுகளாக இல்லாமல் உயிர்ப்புள்ள படைப்புகளக நுகர்ந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. இலக்கிய ஆர்வமுள்ள மாணவர்களுக்குப் படிக்க படைக்க என்னால் வழிகாட்ட முடிந்தது.

    நாற்பதாண்டுகளுக்கும் அதிகமான பேராசிரியப் பணியில், என்னோடு இணைந்து பணியாற்றிய பேராசிரியர்களில் பெரும்பாலோர் என் கவிதைகளை வாசித்ததில்லை. கவிதை தொடர்பாக என்னுடன் பேசியதுமில்லை. மேலே நான் சொன்ன ஒட்டுறவு இல்லை போலவும் தோன்றுகிறது!”

குடும்பம்?

    “1971இல் திருமணம். கவிதைகளைத் தொகுத்து வெளியிடுவதில் ஆர்வமில்லாமல் இருந்த நான் என் மனைவியின் வற்புறுத்தலால் அவற்றை அப்துல் ரகுமானுக்கும் மீராவுக்கும் அனுப்பி வைத்தேன். மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து ‘மௌனத்தின் நாவுகள்’ வெளிவந்தது. எங்களுக்கு ஒரு மகள், இரண்டு மகன்கள். மூவரும் திருமணமாகிக் குழந்தைகளுடன் வாழந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் எனக்கு நான்கு பேத்திகளும் ஒரு பேரனும்.

    மனைவி பாரிசா 2005-ஆம் ஆண்டு காலமாகி விட்டார். இப்போது என் இளைய மகனோடு மதுரையில் இருக்கிறேன்.”

நன்றி ; குமுதம் வார இதழ்  

வியாழன், 23 நவம்பர், 2017

நிலா முற்றம்--கவிஞர் அபியின் குமுதம் இதழ் பேட்டி
 

    தமிழ்க் கவிதைப் பரப்பில் தனக்கென தனித்துவமான இடத்தை வரித்துக் கொண்டிருப்பவர் மூத்த கவிஞர் அபி. ‘அர்த்தங்களின் பளுவினால் ஆன்மாவின் உள் புதைந்த கவிதைகளை நாக்குத் திரைகளில் ஓவியமாக்கிக் கொண்டு” பயணம் செய்கிற கவிஞர் அபி பேராசிரியத்தனமற்ற ஓர் பேராசிரியர். லா.சா.ரா.வின் படைப்புகளை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தி டாக்டர் பட்டம் பெற்ற இவரது இயற்பெயர் அபிபுல்லா.

    கவிஞர் பிரம்மராஜன் போன்ற கவிஞர்;கள் இவரது மாணவர்களே. இவரது ‘மௌனத்தின் நாவுகள்’ (1974), ‘அந்தரநடை’ (1979) ஆகிய இவரது கவிதைத் தொகுப்புகள் தன்னிலிருந்து தொடங்கி தன்னையே தேடிப் புறப்பட்டு அபூர்வக் காட்சிகள் பலவற்றை வெளிப்படுத்துப்பவை. அபியின் கவிதைகளில் காணப்படும் மொழிநடை தமிழுக்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தைத் தரக்கூடியது.
    ‘அபி’ என்னும் பெயர்..... புனை பெயரா?

    ‘புனை பெயரில்லை. புனை பெயர் ஏதோ ஒரு அர்த்தத்திற்குள் என்னை வரையறுத்து விடக் கூடும்: செயற்கையாகப் பெருமைப்படுத்தும் முயற்சியாகத் தோன்றவும் கூடும். இதில் எனக்குச் சம்மதமில்லை. இயற்பெயர் ஹபீபுல்லா. தமிழ் ஒலி வடிவில் அபிபுல்லா. கல்லூரிப் பருவத்தில் நண்பர்கள் என்னை ‘அபி’ என்று ‘சுருக்கி’ அழைத்தார்கள். ஒருநாள் நண்பர் என்னை அழைத்ததைக் கேட்டுக் கொண்டே வந்த பேராசிரியர் ஒருவர் ‘நல்லாயிருக்கு ஐயா. உங்களை அவர் ‘அபி அபி’ என்று அழைக்கிறார்’ என்றார். அன்று இந்தப் பெயர் எனக்குப் பிடித்துப் போனது. படைப்பு வெளியீட்டுக்கு முன்பிருந்தே சுருக்கக் கையொப்பமாக நான் பயன்படுத்திவரும் பெயர் இதுதான்.”
பிறப்பு - ஊர் - குடும்பம் - பையல் பருவத்தின் படைப்புணர்வு விதை பற்றிச் சொல்லுங்களேன்.
 
 
 

    ‘நான் பிறந்த ஊர் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை அடிவாரத்தில் உள்ள போடிநாயக்கனூர். அந்த நாளில் இனிமையான தண்ணீருக்குப் புகழ்பெற்றது போடி. எனக்கு மட்டுமல்ல, எனது எல்லா உலகங்களுக்கும் பிறந்த ஊர் போடிதான். நினைவு தெரிந்த நாளில் என் ஊர் என் நினைவில் பதிந்த பதிவை இன்னும் அழுக்குப்படியாமல் வைத்துப் பாதுகாத்து வருகிறேன். சுற்றிலும் மலைகள், அடர் காடுகள், தோப்புத்துரவுகள், வயல்கள், அவசரமில்லாத ஓடைகள்... என் ஊரின் (அன்றைய) கடும் பனியும் அன்றாட மருள் மாலைகளும் எனக்குள் இருந்த எனக்குத் தனிமையின் கனத்தைப் போதித்தன என்று இப்போது தெளிகிறேன். (தனிமை: தாய், தந்தை, சிறிய தந்தை, சிறிய தாய், ஆறு சகோதரிகள், ஒரு சகோதரர் கொண்ட குடும்பத்தில்).

    என் தாய்வழிப் பாட்டனார் (அவர் வீட்டில் நிறைய ஓலைச்சுவடிகள் பார்த்திருக்கிறேன்) சீறாப்புராணச் சொற்பொழிவாளர். நிகழ்ச்சியில் என் தந்தை இனிமையான குரலில் அந்தப் பாடல்களைப் பாடுவார். இந்தக் காட்சி தூக்கக் கலக்கத்து நள்ளிரவில் பெட்ரோமாக்ஸ் வெளிச்சத்தில் நான் பார்த்ததா அல்லது யாரும் சொல்லக் கேட்டதா, தெரியவில்லை.

    ஆறாம் வகுப்பு ஆசிரியர் என் மீது தனி அன்புடையவர். பள்ளிக் கலை நிகழ்ச்சிகளுக்குத் திரைப்பட மெட்டுகளில் பாட்டெழுதுவார். என்னை உடன் வைத்துக் கொள்வார். நான் சொல்லும் சில வரிகளையும் சேர்த்துக் கொள்வார்: நிறையத் தூண்டுவார். ஏழாம் வகுப்பு ஆசிரியருக்கு கொஞ்சம் இசைஞானம் உண்டு. செய்யுள்களைப் பாடியே (ராகமும் சொல்வார்) நடத்துவார். எனக்குப் பாடும் பொறுப்பும் வந்தது. அப்போது பிடிபட்டது ‘மோகனம்’. இவையெல்லாம் என் படைப்பு உந்துதலுக்குக் காரணமாயிருந்திருக்கலாம்.

    எங்கள் பலசரக்குக் கடையில் பொட்டலம் கட்டுவதற்காக வந்த பழைய புத்தகங்களில் ஒரு சிறிய யாப்பிலக்கணப் புத்தகம் பார்த்தேன். எளிமையாக இருந்தது. ஆசிரியத் துணையின்றிப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. 14-15 வயதில் வெண்பாக்கள் எழுதினேன். கண்ணதாசனின்  ‘தென்றல்’ இதழில் நடந்து வந்த வெண்பாப் போட்டியில் என் வெண்பாக்கள் என் பெயரிலும் நண்பர்கள் பெயரிலும் வெளிவந்தன. கட்டளைக் கலித்துறை யாப்பில் 40 பாடல்கள் கொண்ட ஒரு நூல் கூட (என் அக்கா குழந்தை பற்றியது) எழுதினேன்.

    என்  உடனாளிகளிடமிருந்து நான் ஏதோ வேறுபட்டவன் என்பது போல என்னை உணரச் செய்தது என் பையல் பருவம். இப்போதைய பார்வையில் அது ஒரு இனிய பேதைமை.”

    பள்ளி - கல்லூரிப் பருவங்கள் - படைப்புச் சூழல் குறித்து அறிந்து கொள்ள விரும்பும் வாசகர்களுக்கு….

    ‘9-ம் வகுப்பிலிருந்தே எனக்கு இனிய நெருங்கிய நண்பர் ந.காமராசன். நாங்கள் இருவரும் என் தெருவிலிருந்த பெரும்புலவர் கான்முகம்மதுவிடம் அவ்வப்போது சென்று பல்வேறு யாப்புச் சந்தங்கள் பற்றித் தெரிந்து கொண்டோம். கல்லூரியிலும் (மதுரை தியாகராசர் கல்லூரி) எங்கள் நட்புத் தொடர்ந்தது. அந்நாளில் (1959-63) அந்தக் கல்லூரியில் மாணவக் கவிஞர்கள் பலர் இருந்தோம். எங்களுக்கு மூத்த அப்துல் ரகுமான், மீரா, இளையவர்களான இன்குலாப், மேத்தா இன்னும் சிலர். பெரும்பாலும் எங்கள் கவிதை முயற்சிகள் கல்லூரிக் கவியரங்குகள், ஆண்டு மலர்கள் அளவில் நின்றன. ரகுமானும் மீராவும் மாணவப் பருவத்திலேயே கூட்டாகக் கவிதைத் தொகுப்பு வெளியிட்டார்கள். ஏறத்தாழ எல்லாரிடமுமே திராவிட இயக்க வேகம் இருந்தது. பாரதிதாசன் கவிதா மண்டலத்தில் இருந்தது. பாரதிதாசன் கவிதா மண்டலத்தில் இடம் பெற்றுவிட வேண்டும் என்ற லட்சியம் இருந்தது. இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் நான் எழுதிய துடிப்பான கவிதைகள் சில இன்னும் சில நண்பர்களின் மனப்பாடப் பகுதியில் உள்ளன. என் பழைய யாப்பு மரபுக் கவிதைகள் சிலவற்றை என் நண்பர் சீனிவாசன் தேடிச் தொகுத்து வைத்திருக்கிறார். கடந்த கால நினைவுக் கிளர்ச்சிக்காக மட்டுமே அவை உதவக்கூடும்.”

    நவீன இலக்கியம், புதிய கவிதை பற்றிய தங்களின் தெளிவு என்ன?

    “இன்னும் சற்று முன்பாகவே நேர்ந்திருக்கலாம்: கல்லூரிப் பணியில் சேர்ந்த போது தான் எனக்கு நவீன இலக்கிய அறிமுகம் கிடைத்தது. அதுகூட அப்போதிருந்த கவிதைகள் மூலமாக அல்ல, (சி.சு. செல்லப்பா தொகுத்திருந்த முதல் புதுக்கவிதைத் தொகுதி என்னைக் கவரவில்லை). வசன இலக்கியங்களே கவர்ந்தன. புதுமைப்பித்தன், மௌனி, லா.ச.ரா. என. மௌனியும் லா.ச.ரா.வும் என்னை மிகவும் பாதித்தார்கள். அதற்கும் மேலான பாதிப்பு ஒன்றும் ஏற்பட்டது. அப்துல் ரகுமான் என்னிடம் கலீல் ஜிப்ரான் பற்றி வியந்து பேசினார். அவரிடமே புத்தகங்கள் கிடைத்தன. ஜிப்ரானுடைய அற்புதமான பூமென்மைப் புனைவுலகம் எல்லாரையும் போலவே என்னையும் ஈர்த்தது. அவருடைய வெளிப்பாட்டின் ஒளிவண்ணங்கள் மட்டுமல்ல: அதற்கடியே தேங்கி சொல்லுக்குப் பிடிபடாதிருந்த இருள் வண்ணங்களாலும் உறிஞ்சப்பட்டேன். ஜிப்ரானுடைய பாதிப்புக்குட்பட்டு எழுதிய பெரும்பாலோர், தத்தமது உள்ளடக்கங்களுக்கு அவரது நடையை மட்டும் வரித்துக் கொண்டனர். ஆனால், என்னிடம் இயல்பாகவே இருந்த அகநோக்கு - தன்னுள் துருவுதல் - ஜிப்ரானை வாசித்தபோது பெரும் கிளர்ச்சி கொண்டு எழுந்தது. சுழஅயவெiஉளைஅ என்பதன் உண்மையான பொருள் அதுதான் மனப்போக்குக்கு, தனிப்பட்ட அனுபவத்துக்கு ஒத்தான ஒன்றைப் பற்றிக் கொண்ட உரிமை உணர்வில் திளைத்தேன்.

    இந்த உணர்வெழுச்சியில் பிறந்தவையே ‘மௌனத்தின் நாவுகள்” கவிதைகள் (1967-1971). ஆதை வெளியிடுவதற்காகவே மீராவும் ரகுமானும் அன்னம் பதிப்பகத்தை உருவாக்கினார்கள். அப்போது சேலம் கல்லூரியில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அங்கே எனக்குக் கிடைத்த இலக்கிய ஆர்வமுள்ள மாணவர்கள் ராஜாராமும் (பிரம்மராஜன்) சிவகுமாரும். இலக்கியச் சூழல் பற்றி, இலக்கிய ஏடுகள் பற்றி அவர்கள் மூலமாக நிறையத் தெரிந்து கொண்டேன். ராஜாராம் மௌனத்தின் நாவுகளுக்கு ஓவியங்கள் வரைந்து கொடுத்தார். மௌனத்தின் நாவுகள் வெளிவந்தபோது (1974) வரவேற்பு இருந்தது. புதுக் கவிதைக்கு முதல் அடையாளம் கொடுத்த ந.பிச்சமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பாவிடம் அந்தக் கவிதைகளைப் பாராட்டியிருக்கிறார். சந்திக்க நேர்ந்த போது நேரிலும் பாராட்டினார். ஞானக்கூத்தன் ஒரு பத்திரிகையில் கடுமையாக விமர்சனம் எழுதியிருந்தார்.”

    வானம்பாடி இயக்கத்தோடு எப்படி உங்களுக்கத் தொடர்பு ஏற்பட்டது?  

    “என்னை வானம்பாடிக் கவிஞர் என்று சிலர் குறிப்பிட்டார்கள். எழுபதுகளில் ‘வானம்பாடி’ இதழ் வெளிவந்தது. கவிஞர்கள் சிலர் ஒரு குழுவாக அதில் செயல்பட்டார்கள். அவர்களில் யாரும் என்னை ‘வானம்பாடி’ யாகக் குறிப்பிட்டதில்லை. அவர்களோடு எனக்குத் தொடர்பில்லை. ஆயினும் என் நண்பர்கள் அனுப்பி என் இரண்டு கவிதைகள் மட்டும் வானம்பாடியில் வெளிவந்திருந்தன. அந்தக் கவிதைகள் அந்த இயக்க அடிப்படைகளுக்குப் பொருந்தாதவை. வானம்பாடிக் கவிதைகளிலும் என் கவிதைகளிலும் மேம்போக்குப் பார்வையில் தெரிந்த ஜிப்ரானிய மொழி வெளியீட்டுப் பாணி ஒப்புமை காரணமாக நான் வானம்பாடியாகக் கருதப்பட்டிருக்கலாம். என் கவிதை உள்ளடக்கம் அப்போதே முற்றிலும் வேறானது. அது கவனிக்கப்படவில்லை. மற்றபடி வானம்பாடி என்று இல்லை: எல்லாவிதமான கவிதைப் போக்குகளையும் ஆதரவுஃ எதிர்ப்பு இரண்டுமின்றிக் கவனிப்பவனாக மட்டுமே இருந்தேன். கவிதைகளின் தரம், தகுதி தவிர வேறு அம்சங்கள் நான் பொருட்படுத்தாதவை இன்று வரையிலும்.”

    உங்களது அடுத்தடுத்த பரிமாணங்கள்?

     ‘மௌனத்தின் நாவுகள்’ பிறந்த போதிருந்த மனநிலை, முரண்பட்ட இரண்டு அழுத்தங்களிடையே திணறிக் கொண்டிருந்தது. புறச்சூழல்கள் தந்த அவநம்பிக்கை. எதிர்நின்ற இருள் ஒருபுறம்: என் சொந்தக் கவிமனத்தின் திகைப்பூட்டும் அகச்சலனங்களிடையே ஏதோ தரிசனத்தை நாடிச் சலியாமல் அலைந்த பித்துநிலை மற்றொரு புறம். இரண்டின் கலவையாகக் கவிதைகள் அமைந்தன. காரணகாரிய அலசல் இன்றி துக்கத்தின் உள்ளே புகுந்து அனுபவிப்பதே பிரதானமாகியிருந்தது. ‘எதையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டாம்: உங்களைக் காட்டிக் கொள்ளுங்கள், அது போதும்’ என்று அப்போது என் கவிதைகளிடம் சொல்லியருந்தேன்.

    ஆயினும், அந்தக் கவிதைகளின் மிதமிஞ்சிய உணர்ச்சிப் பெருக்கும் ஜிப்ரான், தாகூர் வெளியீட்டுப் பாணியும் எனது உண்மையான உண்மையை வெளியிடத் தடையாக அமைந்தன என்பதை வெகு விரைவிலேயே கண்டுகொண்டேன். கண்டதும், படிப்படியாக அல்ல உடனடியாகப் பாதிப்புகளை உதறித் தள்ளி நின்றேன். தன்னிரக்கமும் அவநம்பிக்கையும் அலங்கார ஆடம்பரங்களும் அகன்றன. பயணம், தேடல், உளைச்சல், எதிரெதிர் உணர்வு நிலைகள் இவை வேறு வேறு அல்லவாயின. மேற்புறச் சலனங்களின் குரல் எட்டாத தொலைவிற்குள் சென்றபின், இதுவரை பாவித்து வந்த உள்-வெளி என்ற பேதம், முரண் மறைந்தது. ‘உன்னைப் பிரித்துப் பிரித்து விலக்கிக் கொண்டே உன்னைத்தேடி உன் தவம் மட்டும் உடன்வரப் போகிறாய்.’ என்ற விதமாக என் எண்ணற்ற பிம்பங்களுடனான ஊடாட்டம் தந்த வெற்றிதோல்விகளைக் கவிதை பதிவு இல்லாமல் அனுபவத்தையே கூட சூசக இருள்களைத் தொடுத்துச் செறிவாக்கிக் கொடுத்தது. ‘இதோடு நில்: அடுத்த வார்த்தைக்குப் போகாதே!’ என்ற என் படைப்பாளியின் எச்சரிக்கை கவிதையில் வளவளப்பை ஒழித்தது. இவ்விதம் பிறந்தவை ‘அந்தர நடை’ கவிதைகள் (1979) இந்தக் கட்டத்தில் என் உழைப்பும் களைப்பும் அதிகம்.

    சற்று இடைவெளிக்குப் பின் அடுத்த நகர்வு என்னையறியாமல் நிகழ்ந்தது. ‘ஏன் இவ்வளவு பாடு? இவ்வளவு பிரயத்தனங்கள்?’ என எழுந்த சுய வினாக்களால் கடின முயற்சிகளைக் கைவிட்டேன். ‘தீவிரங்கள்’ அகன்றன. இப்போது என் கவிதையின் ஆசுவாசம், சுதந்திரம் தெரியவந்தது. அது தன் தன்மையோடு தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்வதாகியது.

    ‘நான் நிகழ்கிறவன் இல்லை’ என்றோ, ‘நான் இல்லாமலே என் வாழ்க்கை எதேச்சையில் அருத்திரண்டது’ என்றோ என் உள்ளகம் காணச் செய்தன கவிதைகள். எதிர்மறைகள் அற்ற பிரபஞ்ச ஒருமை கவிதையில் முதன்மைப்பட்டது. இப்போது நான் ‘தெளிவைத் தேடிப் பிடிவாதம் பிடிக்கவில்லை.’ ‘தெளிவின்மை தரும் திகைப்பில் திளைக்கப் பழகினேன்.’ கவிதை, தானடைந்த சுதந்திரத்தில் முழு எளிமை கொண்டு வி;ட்டது. உண்மையில் இந்த ‘என்ற ஒன்று’ கவிதைகளே என் எளிய கவிதைகள்(1988). மறுபடி இடைவெளி, மற்றொரு பரிமாணம். என் வாழ்வின் எல்லாப் பருவங்களினூடாகவும் என் ‘பையல்’ பருவத்தை இணைகோட்டில் நடத்தியே வந்திருக்கிறேன். அவ்வப்போது அந்தக் காலத்திற்குத் திரும்பிப் போய்த் திரும்பி வருவது மாறி, அங்கே நீண்ட தங்குதல்களை மேற்கொண்டேன். தான் யாரென விளங்காமல் தானும் இல்லாதிருந்த தனிமையை அனுபவித்த பையல், அப்போது விளக்க முடியாதிருந்த அனுபவங்களை இன்றைய கவிமொழியில் பிடிக்க முயன்றேன். அதற்கப்புறம்? தெரியாது. வேறொரு பரிமாணத்திற்காகக் காத்திருக்கிறேன் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்...” 
நன்றி  ; குமுதம் - லைஃப்  வார இதழ் 25 10 17

செவ்வாய், 22 ஆகஸ்ட், 2017

அபியின் கவியுலகம் --பிரவீண் பஃறுளி

கடவுளின் சோதனைச் சாலையை விட்டு என் சொந்த சோதனைச் சாலைக்குச் செல்கிறேன்;
                                           அபியின் யாதொன்றுமற்றுப் போதிலின் ஊழ்:
                                                                                  --பிரவீண் பஃறுளி
‘கடவுளின் சோதனைச் சாலையை விட்டு என் சொந்த சோதனைச் சாலைக்குச் செல்கிறேன்’என்ற அபியின் கவியுலகம் மிகவும் தன் மையமானது. தன் பிரக்ஞைக்கும் பிரபஞ்சத்துக்குமான அதீத தனிமையின் பரிசோதனைகளில் திளைப்பது. தான் என்பதுள் அகழ்ந்து அகழ்ந்து இறுதியில் தானும் அற்றுப் போக விழைவது. அபியின் கவிதை என்பது களிப்பிற்கோ துக்கத்திற்கோ, நிலைப்பாட்டைச் சொல்லவோ, நிதர்சனத்தின் மோதலிலிருந்தான அறம், அழகு ஆகியவற்றை விசாரித்துப் பார்க்கவோ, பல்வேறு நடைமுறை இருப்புகளின் அதிர்வுகளை உள்வாங்கி உமிழவோ அன்றி, தன்னிலையில் பிரதிபலிப்புறும் பௌதிகத்தின் உள்வெளிகளைத் துருவி துருவி இறுதியில் தன்னிலையின் போதமற்று தன் மொத்த எடையையும் இழந்து முடிவின்மையின் மிதக்கத் துணிவது. அபியின்  கவியுலகு லௌகீகத்தின் சப்தங்கள் அற்ற மௌன உலகம். உள்நோக்கிய திரும்பல். வாழ்வின் வர்ணங்களைவ விட, நிறமின்மையின் பூரணத்துவம் என்னும் உருவக இலக்கு நோக்கியது அபி உலகில் தன்னிலை-முடிவிலி என இரண்டே இருப்புகள். ஓன்று ஒரு பிரக்ஞை நிலை. மற்றொன்று ஒரு மீயுலகு.
இதில் பிரக்ஞை தரப்பு என்பது அபியின் தனிப் பிரக்ஞை என்றும் கூறலாகாது. அது வேர்களற்ற பாவனை கொள்ளும் மானுடப் பிரக்ஞை. அது குறிப்பிட்ட எந்த ஒரு வாழ்வனுபவத் தரப்பையோ கருத்தியல் முகத்தையோ பிரதிநிதித்துவப்படுத்தாது எல்லா சாயல்களையும் அழித்துவிட்ட நிறமற்ற பிரக்ஞை. சிந்தனையின் மிதவை நிலை. மற்றொன்று ஒரு மீயுலகு. அபி கவிதைகளில் மிகத் தூலமாக புலனுணர் விசித்திரத்துடன் எழுந்து நிற்கும் மீ உலகு பௌதிகத்திற்கு அப்பால் நின்று நிகழும் ஓர் அறுதி நிலை அல்ல. பௌதிகத்திற்கு அப்பாலான எந்த ஆன்மீகமோ பேருண்மையோ நித்தியத்துவமோ அதன் இலட்சியமுல்ல. சாதாரண காணுலகின் அசாதாரண உள் நிலைகளே அபியின் மீஉலகு. புற உலகின் மீதான அதீத கண்காணிப்பு, பொருளின் மீதான நிலைத்த வெறிப்பு அதன் சாரத்தையும் சாரத்தை கடந்தும் பாய்தல், எந்த இருப்பிலும் அதனுள்ளான இன்மையின் ஒரு நுனியை, எந்த அசைவிலும் அதனுள்ளான அசைவின்மையின் ஒரு மூலத்தை எட்டிப் பிடித்தல் என பருண்மையான நிலைகளைத் துழாவிய அதன் சூக்கும ஆழங்களில் முயங்க விழைகிறது அபி கவிதை.
பௌதிகம் கடந்த சஞ்சரிப்பு, பௌதிகம் மீறிய திளைப்பு. அனுபூதி நிலை என்பது நவீன கவிதையில் ஒரு காலகட்டத்தின் அம்சமாக இருந்துள்ளது. எழுத்து கவிஞர்கள் அதை வௌ;வேறு பரிமாணங்களில் பிரதிபலித்துள்ளனர். ஆனால் அவை ஒருவித அந்நியத்திலிருந்தும் மறுபுறும் தத்துவ அழுத்தம் கொண்டும் விளைவது. கவிதையில் ஒரு கிளர்ச்சிக் கூறாக அன்றி பெரும் அறிதல்களை எழுப்புபவை இல்ல. அபி கவிதையில் மட்டுமே முடிவிலியுடனான அலைக்கழிப்பு தத்துவ பிரமைகள் இன்றி முற்றுண்மைகளின் திட்டங்களற்று மிக இலகுவாக சாதாரண உலகின் உள் மெய்மைகளை அனுபவமாக்குகிறது. அந்த அருவ உலகம் புலனுலகின் செறிவிலிருந்தும் புலனனுபவத்தின் அதீத கூர்மையிலிருந்துமே நிகழும் ஒரு தன்வயமான அறிமுறையின் வழி பிறப்பது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
அபி கவிதைகள் தமக்குத் தாமே பேசிக் கொள்பவை. ஒரு உத்தேச வாசகனை எதிர்நோக்கிய எந்தத் தொனியுமற்றவை. அவ்வப் போது நிகழும் பேச்சு கூட ஒரே சுயத்தின் இரு வேறு கூறுகள் பிரிந்து நின்று தம்முள் உரையாடிக் கொள்பவையே. ஒரே மனதின் இரு நிலைகளாக இரு தன்னிலைகள் அபி கவிதையில் அவ்வபபோது பேசிக் கொள்கின்றன, முரண்படுகின்றன, பகடி செய்கின்றன, ஒன்றை ஒன்று கண்காணிக்கின்றன, ஆராய்கின்றன, வெல்ல முயல்கின்றன.
அவை அபி தனக்குத் தானே நிகழ்த்தும் பரிசோதனை. தர்க்கம், வடிவம், சாயை, அசைவு இவற்றின் பிரதிநிதியாகி ஒரு குரல் பேசுகிறது. மற்றொரு குரல் தன் எதிர் நிலையின் அடையாளங்களோடு மூர்க்கமாக மோதி வடிவற்ற நிலைக்கு, நிழல் வீழ்த்தா நிலைக்கு, எதிர்வற்ற நிலைக்கு, அறிதலின் நிர்ணயங்கள் கடந்த வெட்ட வெளிக்கு, ‘அந்தர நடைக்கோ’ என்ற ‘ஒன்றுக்கோ’ செல்லத் துடிக்கிறது. இந்த இரண்டு தரப்புக்குமான மோதலின் சாட்சியாக அபியின் கணிசமான கவிதைகள் நிகழ்கின்றன. பௌதிகமான உலகின் அசைவுகளில் ஊன்றி நிற்கும் ஒரு மனதும், முடிவிலியின் அசைவின்மைக்கு சென்ற மீ மனதும் தொடர்ந்து மோதுகின்றன.
    ‘பாவனைகளில் மிக மூத்தஃ
    நான் என்ற பாவனையைஃ
    மெல்ல முகர்ந்துஃ
    விரல் நுனியால்ஃ
    தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டு நான்ஃ
    நான் என்ற பாவனைக்குள் செறிவாய் நுழைந்து திணிந்துஃ
    பார்த்தலும் பார்க்கப்படுதலும்ஃ
    இல்லாமல் நீஃஃ
‘என் ஒரு பகுதிக்குக் குரல் மாற்றம் தந்து உன்னுடையதெனக் கூவித்திரிவேன்ஃ
இன்னொரு நாள் என்னிடமிந்தும் தப்பிஃ
உச்சியிலிருந்து கொண்டு பார்ப்பேன்ஃ
இயக்கம் விலகி நிமிஷங்கள் மட்டும் மொய்த்துக் கிடக்கும் என் உருவங்களைஃ
மிதித்தும் தழுவியும் கடித்தும் முத்தமிட்டும் நீ தேடித் திரிவதை வேவு பார்ப்பேன்”
    அபியின் கவிதையில் ஒரு கட்டத்தில் இந்த இரு குரல் தன்மை மறைந்து விடுகிறது. தர்க்கம்-அதர்க்கம், வடிவம்-வெளி என கட்டப்பட்ட முரண்கள் தம்முள் இடையறாது மோதி இருமை விளிம்புகளைத் தாண்டி விடுகின்றன. அங்கு தர்க்கத் தன்னிலைக்கும் அதர்க்கத் தன்னிலைக்குமான போர் முடிவுக்கு வருகிறது. கவிதை ஒரே குரலில் பேசுகிறது. தான் விழைந்த ஒரு மெய்மையை அவதானித்துவிட்ட ஒன்றின் குரலாக மட்டும் அது ஒலிக்கிறது. அதனுள்ளான வேறு வேறு உலகங்களுக்கு அது முகம் கொடுக்கிறது.
    தன் உள்முரண்களின் உரசல்களை காட்டுவதை விடவும் தான் தேர்ந்து கொண்ட விதியின் உவகையயும் வலியையும் மட்டும் அது பகிர்கிறது. அபிகவிதைகள் தொடர்ந்து ஒன்றை எய்துவதற்கான தொனியை கொண்டிருக்கின்றன. எப்போதும் ஒரு நிiலியிலிருந்து வேறு நிலைக்கும் நிகழ் கணத்திலிருந்து நிகழ்வற்ற கணத்திற்கும் அது அவாவுகிறது. ஆனால் கவிதை தன் இலக்காக எதைக் கொள்கிறதோ அதை அடைவதற்காக நிகழும் தர்க்கங்கள், தந்திரங்கள், அதன் வலி, அதன் திட்டம் இவையே கவிதையாகி உரத்துப் பேசப்படுவதும் கணிசமாக நிகழ்கிறது. அபி தான் போக வேண்டிய இடத்திற்கு செய்யும் பிரயத்தனங்களை அவை பேசுகின்றன. இத்தொடர்பில்....
        தனித்து விடப்படும் போது
        சூத்திரங்கள்
        மெல்ல வந்து
        சூழ்ந்து கொள்ளும்

        தமது உருவாக்கத்தின்
        சிறிய பயனை
        எனக்குத் தரத் துடிக்கும்
        என்னைப்
        பேசவிடாமல் தடுக்கும்
       
        நான்கு மூலைகளையும் தொட்டு
        என் அறைக்குள்
        தீவிரமாக நடக்கும்
   
        ஒன்றோடொன்று
        பேசிக் கொள்வது
        ஆனால்
        முன்பே பேசிக்கொண்டது தெரியும்

    காதலித்தும்
    சண்டையிட்டும்
    வடிவிழந்து வடிவுற்று
    வளையவரும்
    துல்யம் என்று சொல்லித்
    தமது கோடுகளைத்
    திரும்பக் கொண்டு வந்து
    சேர்க்கும்......
    போன்ற தருணங்கள் இதன் சாட்சியாகின்றன.

புறவுலகைத் தீவிரமாக வேவு பார்ப்பதிலிருந்துதான் அபியின் அருவ உலகம் உருவாகிறது. புறத்தை மொழிக்குள் அதர்க்க படிமங்களாக்குதல், காட்சிகளைத் தன் அறிநிலையினூடான வௌ;வேறு ஒழுங்குகளில் கலைத்தல், ஒருவிதப் புனைவு நிலையில் தன் அருவத்தை நிகழ்த்தல், நுண்மையான, அரூவ கருத்து நிலையை ரூபமான தளத்தில் வேறொன்றாக்கிப் பிரதிபலித்தல், மறுபுறம் அனுபவத்தின் தூல நிலையை அருவத்திற்கு உருட்டுதல் எனப் பலவாகி இயங்குகிறது அபி கவிதை. அனுபவத்தின் தீய்ந்த விளிம்பிலிருந்து அது வெளிப்படு;ம் போது தன் கவித்துவ சாத்தியங்களை விரித்துக் கொள்கிறது.   
‘இன்னும் சில பொழுதில்ஃ இருளின் அணுக்களைத் தொற்றிக்ஃ காட்டுச் செடிமணம் வந்து உறைக்கும்”

என்றும் ‘த்வனி எதுவுமற்றஃமுரட்டுப் பிரவாகம்ஃதிடுமென சூழ்ந்து கொள்ளும்”
என தூலத்திற்கும் அருவத்திற்கும் சரளமான பரிமாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன.
அபியின் உலகு மனிதனுக்கும் மனிதனுக்குமான உறவுகள் சூன்யமடையும் இடம். அங்கு இன்னொரு சகமனிதனின் நிழல் கூடப் படிவதில்லை. முற்றிலும் மனித விலக்கம் செய்யப்பட்ட அபியின் உலகில் ஒரேயொரு ‘தான்’ வருகிறது. அந்த தானும் தன்னை அழித்து அழித்து வெறுமையில் விரிந்து விரிந்து முடிவற்று செல்லும் அசேதனப் பிரபஞ்சமூம் எதிரெதிர் சந்தித்து நிற்பதன் தருணங்களே அங்கு நிறைகின்றன. பிரக்ஞையை அதன் தூல உறவுகளில் இருந்து துணித்;து ஒரு தனி நிலையாக மிதக்க விடுதல், மனித ஓர்மையின் பிரதிபலிப்பற்று மனிதப் புலன்களின் துழாவலற்று மனிதார்த்தத்தின் எவ்வித அலைகளுமற்று பிரபஞ்சம் தன்னிருப்பில் கொள்ளும் குருட்டுத் தனிமையில் விறைத்து நிற்றல், அகாலத்தின் அனுமானுடப் புள்ளியில் நின்றபடி காலத்தை வேடிக்கை பார்த்தல்.
(‘யுகமுகடுளுக்கே சென்றுஃஅங்கிருந்து நிமிஷ நுரைகளோடு நேரங்கள் சரிவதைப்ஃபார்த்துக் கொண்டிருப்பேன்’), அறிவது என்பதன் எல்லா நிறங்களும் கரைந்தோட ‘வெள்ளை வயிறு காட்n மிதத்தல்’, ‘எங்கிருந்தோ கிளம்பி எங்கோ சென்று கொண்டிருக்கும்’ வெறுமையின் விரிவில் தன்னுணர்வை சிதறடித்தல் என அபியின் உலகு இருள் கொள்கிறது. முடிவற்ற பாழின் முன் மிதக்கும் பிரக்ஞையின் நிலையானது. முனிதன் இந்தப் பேரண்டம் முன் தனி அணுவாகி மோதும் கணம் எத்தகையது. பாழின் விளிம்பில் பதற்றமுறும் மனதுக்கு அபியின் கவிதையில் என்னென்ன நிகழ்கிறது. முதலில் மோதலும் அலைக்கழிப்புமான ஒரு விதத் தவிப்பு, அடுத்தாக ஒரு வகைப் பேருணர்வு, நிறையற்றுப் போதலின் விடுதலைக் கணம், தன்னைத் தானே பிரதிபலித்து நிற்றல், பின் நேரெதிராக தன்னுணர்வின் பிரம்மாண்டம், மற்றொரு கணம் வலியும் பெருந்துயருமாதல், முடிவற்றதன் பாலையில் தன்னிலையின் வெளிறிய கணம் என வேறு வேறு அலைகளை எழுப்பி அபியின் உலகு தன் நிறைவையும் எழிலையும் அடைந்து கொள்கிறது.
        வியர்த்தம்
        வெளியேற வழிதேடி
        அலைவதிலும்
        விளையுமொரு
        வட்டம்

        நம் முயற்சிகளின்
        உள் ஆவி
        கெஞ்சிக் கூடவே வந்து
        வியர்த்த விளிம்புவரை
        புலம்பிப் பார்த்து
        முணுமுணுத்துப்
        பின்தங்கிப்
        புள்ளியாய் மறையும்
    இங்கு ஒரு வித தவிப்பு நிகழ்கிறது. வடிவிலிருந்து வடிவின்மைக்கு, எதையும் பிரதிபலித்து விடாத சவத்தன்மைக்கு போகும் இடைவழியிலான அலைக்கழிப்பும் போராட்டமுமே கவிதையாகி ஒலிப்பதை பல இடங்களில் காண்கிறோம். அதன் இடைவழியில்  பரிசோதனை, விளையாட்டு, முரண்களின் இடையறாத துரத்தல், பலியாகி பலியாகி உயிர்த்தல், அறிதல், பின் அறிதலை அறிதல், என பல வித நாடகங்கள் நடக்கின்றன. அபியின் கணிசமான கவிதைகள் இந்த அலைக் கழிப்பின் பிராந்தியத்தில் எழும் குரல்களை ஒலிக்கின்றன.
    அபியின் தன்னழிப்பின் வசப்பட்ட நிலையும் பேருவகையும் ஒரு தருணத்தில் வெளிப்படுகிறது. அங்கு அரற்றுதல் இல்லை. தான் அடைந்த ஒரு பேருணர்வின் வெற்றிக் களிப்பு வெளிப்படுகிறது.
            நான் இல்லாமல் என் வாழ்க்கை
            நான் இல்லாமலே
            என் வாழ்க்கை
            எதேச்சையில் அருத்திரண்டது.
            வடிவ விளிம்புகளைக்
            கற்பிக்க
            நான் இல்லாததால்
            நீல வியாபகம் கொண்டது

            எதைத் துறந்தோம் என்று
            அறிய வேண்டாத
            நிம்மதியில் திளைத்தது

            உணர்வுகளின்
            பொது ரீங்காரம் மட்டும் தொடர
            நிழல் வீழ்த்தாமல் நடமாடியது.

            கூரைகளுக்கு மேலே
            தன்மைகளின் எதிர்ப்பை
            அலட்சியம் செய்து
            அசைவு தெரியாமல்
            பறந்து திரிந்தது.
           
            பூமியைத் துளைத்து
            மறுபுறம்  வெளிவந்தது.

            பிம்பங்களின் துரத்தலுக்கு
            அகப்படாமல்
            நுட்பம் எதுவமற்ற
            சூன்யத்தை அளைந்தது


            மரணப் பாறையிலிருந்து
            குதித்து விளையாடியது.

            காலத்தின் சர்வாதிகாரம்
            புகைந்து அடங்குவதை
            வேடிக்கை பார்த்தது
            தத்துவச் சுமை கரைந்து
            தொலை தூரத்து வாசனையாய்
            மிஞ்சிற்று

            எனது குறியீடுகளின்
            குறுக்கீடு
            இல்லாது போகவே
            தன்னைத் தனக்குக்
            காட்டிக் கொண்டிருப்பதையும்
            கைவிட்டது.
    ‘வடிவ விளிம்புகளைக் கற்பிக்க நான் இல்லாததால் நீல வியபகம் கொண்டது’ என்பது அபியின் வசப்பட்ட தருணமாகிறது. இங்கு அபி தன் இலக்கை அடைந்துவிட்டதன் பெருமிதம் தொனிக்கிறது. ஒரு வாக்குமூலத்தன்மை வெளிப்படுகிறது. இதற்கு முந்தைய கட்டங்களில் வெளிப்பட்ட தவிப்போ, மோதலோ அது பற்றிய பேச்சோ மறைந்து விடுகிறது. அபி தன் களிப்பை மட்டுமே பகிர்கிறார். ஏதுமற்றுப் போவதன் விடுதலைப் பரவசம் பெருங்குரலெடுக்கிறது.
    வெறுமையை அளைந்து பாழைத் துழாவி நிற்கும் எந்த மனதுக்கும் இதற்கு நேரெதிர் காத்திருப்பது ஆற்றொனா பெருந்துக்கமும் தான் என்பதையும் அபி கவிதை சொல்லிவிடுகிறது.
            இருண்டு நெருங்கி வளைக்கும்
            மலைகளுக்கு நடுவே பள்ளத்தாக்கில்
            இங்கும் அங்கும் பாய்ந்து நிரம்பித்
            ததும்புகிறது
            என் வலி
            பொழுது நிரம்புகிறது.
            ஒரு இடுக்கு விடாமல்
    இந்த வலிநிலை அபி கவிதைக்குள் மனிதக் கதகதப்பைத் தக்க வைக்கிறது. தன் அருவம் அறிவின் மிகை மீறிய திளைப்போ, பனிமூடிய உறைநிலையோ மட்டுமல்ல என்பதுணர்த்துகிறது. பேரிருப்பின் முன் மங்கி நிற்கும்போதும் மனித வீச்சு அங்கு நிகழ்கிறது. பேரிருப்பின் மீது தன்னை எதிரொலித்து அபி தனக்கான அழகும் மெய்மையும் அடைந்து தன் சுயம் எடையற்று விளையாடுவதையும் வேடிக்கை பார்க்கிறார்.
    அவசரமில்லாத சிறிய ஓடைகள் நடுவே
            கூழாங்கற்களின் மீது
            என் வாழ்வை
            மெல்லத் தவழ விட்டேன்...
            வீட்டு முற்றத்தில்
            கூழாங்கற்களின் நடுவே
            ஓடைகளின் சிரிப்போடு
            வெளி – உள் அற்று
            விரிந்து போகும் என் வெட்ட வெளி
    என அவர் தனது சாரம்சத்தை புற வெளியில் எறிந்து அலைவுறும் கணங்கள் கவித்துவத்தின் இசைமை கூடியவை.
    அபி கவிதையில் ஒரு பகுதி சாரமான அனுபவப் புலத்திலிருந்து பருண்மையின் வண்ணங்களோடு எழும்போதே மறுபகுதி தர்க்கத்தில் விளையாடுவதும் நிகழ்கிறது. அவரது கவிதையாக்கத்தில் ஒரு பகுதி பேச்சு நிறைந்ததாகவும் இன்னொருபகுதி பேச்சற்ற வெறிப்பாகவும் உள்ளது. கவிதை என்பது தான் எதைப் பிரதிபலிக்கிறதோ அதைத் தனக்குள் வேறொரு அறிநிலையில் வேறொரு ஒழுங்கில் புத்துருவாக்குகிறது. ஆனால் எதைப் பிரதிபலித்ததோ அதன் குறிகளும் நிழல்களும் அதில் படிந்தே இருக்கின்றன. அபியின் அருத்திரண்ட உலகில் - எது பிரதிபலிக்கப்பட்டதோ அதன் மூலதடங்கள் ஒரு எல்லையில் துடைத்தழிக்கப்பட்டு, பின் பிரதிபலிப்பை பிரதிபலித்தல் என்பதன் பல நிலைகளில் அதீத கருத்துநிலைக்கு செறிவூட்டப்பட்டு அருத்திரள்கிறது. அங்கு கருத்தியலின் விளையாட்டு நிகழ்கிறது. இந்த இடத்தில் கவிதை சிலபோது தர்க்கிக்கத் தொடங்கி விடுகிறது. கொஞ்சம் ஆரவாரம் புரிகிறது. அங்கு கவிதையின் கிளர்ச்சி, கருத்தின் அருவத் தர்க்கமும் அபியின் அதர்க்க ஒழுங்கும் சார்ந்ததாக இருக்கிறதே அன்றி அனுபவத்தின் பருநிலை சார்ந்ததாக இல்லை.
            பின்னணி  உண்டு
            மாற்றிக் கொள்வோம்
            உன்னுடையதை நான்
            என்னுடையதை நீ
            மாற்றிக் கொண்ட இடைப்பொழுது
            பின்னணி இல்லாதது
            இடைப் பொழுதுகளையும்
            மாற்றிக் கொள்வோம்
            உன்னுடையதை நான்
            என்னுடையதை நீ
           
            பின்னணிக்குத் தளங்கள் உண்டு
            மாற்றிக் கொண்ட பின்
            மாற்றிக் கொள்வோம்
            தளங்களை

            தளங்களில் நடமாட்டங்கள் உண்டு
            மாற்றிக் கொள்வோம்
            நடமாட்டங்களை
   
            நடமாட்டங்களில்
            பின்னணி
            சூழலாக மாறியிருக்கக் கூடும்
   
            சூழலில்
            எனது உனது சாயைகள்
            நிர்ணயம் நோக்கி
            வீண் முயற்சிகளில்
            அலைந்து திரியக் கூடும்
            மாற்றிக் கொள்வோம்
            சாயைகளை

            எனத உனது இன்றி
            எதாவதாகவோ
            இருக்க நேரிடும்
            மாற்றிக் கொள்வோம்
            எதாவதுகளை
            வேகம் வேகமாக

            மாற்றல் நிரந்தரப் படுகிறதா
            உடனே மாற்றிக் கொள்வோம்
            மாற்றல்களை
இங்கு கவிதை ஒரு தர்க்க விளையாட்டாக நிகழ்வது தெரிகிறது. அனுபவப் புலம் தொலை நிறுத்தப்பட்டு அதன் பிரதிபலிப்பு மட்டும் தனக்குள்ளாகவே பல எதிரொலிப்புகளை நிகழ்த்திக் கொள்கிறது. இதே சாயலில் அமைந்த கணிசமான ஒரு பகுதி கவிதைகள் உள்ளன. இதே போல அபி சில போதுகளில் தன் கவிதையில் சார்ந்த பேச்சையே தனிக் கவிதையாக வடித்துவிடும் சந்தர்ப்பங்களும் இருக்கின்றன.
            கோடு
            கோடு வரைவதெனில்
            சரி வரைந்து கொள்
   
            இப்புறம் அப்புறம்
            எதையேனும் ஒன்றை
            எடுத்துக் கொள்

            எடுத்துக் கொள்ளாதது
            எதிர்ப்புறம் என்பாய்

            இப்போதைக்கு
            அப்படியே வைத்துக்கொள்
            முதலிலேயே
            மறுபுறத்தை எடுத்துக் கொண்டிருந்தால்?

            மாறி மாறி
            எதிர்ப்புறக் குழப்பம்

            இருபுறமும் உனது?
            இருபுறமும் எதிர்ப்புறம்?
            எதுவும்
            எவ்வாறும்
            இல்லை என்று
            சலிப்பாய்
            களைந்து உறங்கும் உலகம்

            ஆரம்பத்திலேயே
            முடிவைத் தடவியெடுக்க நின்றாய்

            இது என்றோ அது என்றோ
            இரண்டும் இல்லையென்றோ
            வருகிறது
            உன்முடிவு

            அதனால்
            கோடு வரைவதெனில்
            வரைந்து கொள்
    இது அபியின் கவிதை நெறி குறித்த தன் விளக்கமும் அறிவுறுத்தலுமாகி நிற்கிறது. அபியின் உள் உலகில் வெறியூறும் ஒருபித்து இன்றி நேரடியாக செயல்விளக்கம் புரிகிறது. அது அபியினுடையதாக மட்டுமன்றி ஒரு காலகட்டத்தின் நெருக்கடியையும் காட்டுகிறது. புதுக்கவிதையின்  முன்னோடிகள் என்ற அடிப்படையில் பேசும் போது அதன் ஒரு காலத்துக்குள் இயங்கிய எல்லா படைப்பாளிகளுக்குமே தன் கவிதையியலை எதிர் நிலைகளோடு நின்று சண்டையிட்டு கட்டமைக்க வேண்டியிருந்துள்ளது. பிச்சமூர்த்தி, க.நா.சு, சி.மணி, சுந்தர ராமசாமி என் பலரும் தன் கவிதை எத்தகையது அதன் குணாதிசயங்கள் என்ன, அதன் கோட்பாடு என்ன என்பதையும் கவிதையிலேயே உரத்துப் பேசியுள்ள சந்தர்ப்பங்கள் தவிர்க்க இயலாமல் இருந்துள்ளன.
    அபிகவிதைகள் உதிரிகளாக அணுகப்படுவதைக் காட்டிலும் அதன் பலவாறான உறவுகளோடும் தொடர்ச்சிகளோடும் தன் கவி உலகின் மொத்தத்துவத்தோடே அணுக வைக்கின்றன. அபி கவிதைகள் தம்மிடையே ஒரு கோடிட்டு இரண்டாகப் பிரிந்து நின்றால் ஒரு பகுதியில் அலைகளும் மறுபகுதி மௌனமுமாக திரள்வது தெரிகிறது. அபி தனது பரிசோதனைகளை செய்வது, தர்க்கத்தோடும் வடிவத்தோடும் மோதுவது, நிலைப்பாட்டைப் பேசுவது, முரண்பாடுகளை அலசுவது, தீர்ப்பது, தனது இலக்குக்கு அவாவது, தன்னுரையாடலில் சலிப்பது என் அலைகள் நிகழும் பகுதி ஒன்று. இங்கு கவிதை தன்னைப் பற்றியும் தன் பிரச்சனைகள் பற்றியுமான பேச்சில் இறங்குகிறது. மௌனத்தின் மறுபகுதியில் நிகழ்வது அதீத கண்காணிப்பின் வெறிப்பு. இங்கு கவிதை தனது உரையாடலை முற்றிலுமாக நிறுத்தி விடுகிறது. அருவத்தின் விளம்பில் நின்றபடி அகண்டத்தையும் அகாலத்தையும் வருடுகிறது.
    ஏதுமற்றதில் திளைக்கிறது. தனது மெய்மையின் உச்சத்தில் நின்று அனுபவத்தின் மூலங்களை மீண்டும் ஊடுருவும் போது கவிதைக்குள் பெரும் பதற்றம் சூழ வார்த்தைகள் ஓடி மறைகின்றன. அபி தனக்கு கவிதை ஒரு பொருட்டல்ல வெறும் சாக்குதான் என உணர்த்தும் கணமாக அது உள்ளது. ‘பரிமாணங்களிலிருந்த பரிமாணங்களற்ற நிலைக்கு செல்வதுதான் கவிதை’ என்னும் அபியின் கூற்று இங்கு உணரத்தக்கதாகிறது. அபி மொழியை சலிப்பது அதை nவிளயேற்றிவிடதான் என்பதும் கவிதையை செய்வது அதனைக் கடந்து செல்லத்தான் என்பதும் அவரது போத நிலை அபோதத்தை குறிவைத்துதான் என்பதும் புரிகிறது. அபியில் எப்போதும் நாடப்படும் மௌனமும் வெட்ட வெளியும் கவிதையின் எல்லாவித தந்திரங்களையும் செயலிழக்கச் செய்துவிட்டதான நிலையை யாருக்கும் சொல்வதை விடவும் அது நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதை அதன் கணத்திலேயே விட்டு விடுகிறார்.
            எனது பாறைப் பிரவேசத்துடன்
            தனித்து நான்
            மலைக்குடுவைகள்
            குனிந்து கீழே இறங்க
            சாலையோரக் குழிகள்
            குழியினின்றும் வெளியேற
            இதுவே பதற்றம் தணிக்கும் பரவசம்

            இதோ
            பிறை பிறந்ததும்
            எங்கிருந்தோ ததும்பி
            வெள்ளம்
            எனது பாறைப் பிரதேசத்தை
            மூழ்கடிக்க இருக்கிறது
            பிரதேசம் எதுவுமின்றி
            நான் சூழ்ந்து நான்.....

            முடிவுகள்
            அரைகுறைப் படிமங்களாக வந்து
            உளறி மறைந்தன
   
            பசியும் நிறைவும்
            ஒன்றாகி
            என் தணிவு
            வேறொரு விளிம்பைச்
            சுட்டிக் காட்டாத
            விளிம்பில்
            தத்தளிப்பு மறைந்த
            என் தணிவு

            நிகழும்போதே
            நின்றுவிட்ட என்கணம்
            குளிரத் தொடங்கியது
            என் தணிவைத் தொட்டு....
    மாலை என்ற வரிசையில் அமைந்த இத்தன்மையிலான கவிதைகளில் அபியின் அருவம் என்பது தனது அதி கருத்துருவ நிலையிலிருந்து விலகி அனுபவத்தின் அழகடர்ந்த சாத்தியப்பாதைகளைத் திறந்து செல்கின்றன. அது காட்சிகளும், மாந்தர்களும் கொண்ட இடமாக உள்ளது. உருவத்தின் அழகுகளை உரையாடி அருவம் உருவாகிறது. மாலை என்பது அபிக்கு ஒரு நிலையிலிருந்து மற்றொன்றுக்குத் தாவும் விளிம்பாக இருக்கிறது. வரம்புகளின் எல்லை முடிவாக இருக்கிறது. செயல்பாட்டின் ஓய்வு நிலையாகவும் நிர்ணயங்களும் குறிப்பீடுகளும் கலைந்துவிட்ட எல்லையின்மையாகவும் இருக்கிறது.
    அபி புலனுலகின் விளிம்பில் நின்று அகண்டத்தின் பள்ளத்தாக்கை எட்டிப் பார்க்கும் கணமாக அது இருக்கிறது. ஊர், ஊரின் எல்லை, காடு, வீட்டு முற்றம், விளிம்பு வரைந்து நிற்கும் மலைகள், முரட்டு இருள், முகமற்ற பேச்சு என மாலை பலவேறாகி அசையும் இடங்களில் அபியின் உலகில் பொதுவாக விலகி நிற்கும் தூலத்தின் அசைவுகள் அழுத்தமாக முகம் காட்டுகின்றன. ஆனால் ஊர், இருள், காடு எல்லாம் தமது பொதுவான அடையாளங்கள் தேய்ந்து கவிதையின் பூடக சாயல்களாக இடம்பெறுகின்றன. அவை அபியின் பேச்சுக்கான சொற்களாக மாறி விடுகின்றன.

    எந்த படைப்பாளியிடமிருந்தும் வாசகன் பெறுவது சொற்களோ, உத்தியோ, வடிவமோ அல்ல. படைப்பாளியின் ஒரு சாராம்சம் மற்றும் அவன் தனதேயாக உருவாக்கிய ஒரு உலகம் மட்டுமே. அப்படி அபி என்ற ஒரு சாராம்சம் அபித்தன்மை என்ற ஒன்று அவரது உலகில் நீக்கமற நிறைந்துள்ளன. ஆனால் மனித நிலை அதன் லௌகீக கோலங்கள் அபி உலகில் பெறும் இடம் என்ன.

    மனிதனின் நன்மை தீமைகள் பற்றி அதன் விசாரணைகள் என்ன. அதன் நீதி நிலைப்பாடுகள் என்ன காமம், பசி, வன்முறை, போன்ற மானுட விலங்கின் ஆதார உணர்வெழுச்சிகளின் சிறு முனகலுமற்று அதீத தியானத்தின் பனிப் வெளியென அது உறைந்துகிடக்கும் நிலை பீதி கிளப்புவதாகவே உள்ளது. ஆனால் லௌகீகத்தின் சலிப்பான உழல்வுகளைத் தான் கவிதை நாடவேண்டுமா. நமது மொழிப் பிரக்ஞை, மனித ஞாபகம் என்னும் சிறுபுலத்திற்கு அப்பால் விரிந்து கிடக்கும் முடிவின்மையில் திறந்து கொள்ளவும், அந்தரத்தில் மிதக்கவும் துணிந்த தனித்துவமான ஒரு கவிமனத்தின் அதிர்வுகள் தமிழ்க் கவிதையில் முன்னும் பின்னுமற்ற ஒரு தனித்த பிரதேசம்.

 நன்றி -
இடைவெளி இதழ் ஜீலை 2017
பக்கம் -138-145

திங்கள், 26 அக்டோபர், 2015

கவிஞர் அபி கவிதைகள் குறித்துப்   "புதுக் கவிதைகளில் படிமங்கள்" நூலில்  உள்ள திறனாய்வு

படிமங்களை அளவோடும் சிறப்போடும் கையாள்பவர் அபி. இவரை ‘எச்சரிக்கையுடனும் இயைபு கெடாமலும் படிமங்களைப் பக்குவமாகக் கையாள்பவர்’ என்று பாலா குறிப்பிடுகின்றார்.

அபியின் படிமங்கள் ‘அணிகளாகவோ ஆடைகளாகவோ இன்றி அங்கங்களாகவே படைக்கப்படுகின்றன.’ என்று அப்துல் ரகுமான் பாராட்டுகின்றார்.

‘"அழகின் உச்சிபடிமம் என்றால் அதை முறைப்படி தொட்ட பெருமை இவருக்குரியது. இராமன் கை வில்  போலவும் இராவணன்  கை  யாழ் போலவும் இவரிடம் படிமம் சொன்ன படியெல்லாம் கேட்கிறது". என்று அபியின் திறமையை  மீரா மனந்திறந்து போற்றுகின்றார். இவ்வளவு பாராட்டுகளுக்கும் அபி தகுதியானவர் என்பதை ‘மௌனத்தின் நாவுகள்’ என்ற கவிதைத் தொகுதியைப் பார்க்கிறபோது அறியலாம். நீலாம்பரி, ராப்பிச்சைக்காரன், ஒரு நம்பிக்கை செத்துக்கிடக்கிறது ஆகிய கவிதைகளைப் படிம அழகுள்ள கவிதைகளாய் விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.
உறக்கம் பற்றிய நீராம்பரியில்,
“பகல்வெளியில் எங்கோ
பறந்து போயிருந்த உறக்கம்
இதோ
படபடத்து
விழிக் கூட்டிற்குத் திரும்புகிறது.
இமை ஊஞ்சலில் சற்றே
இளைப்பாற ஆடிவிட்டு
மௌனத்தின் மிருதுவின்மேல்
சிறகு பரப்பி,
என்னுள்ளிருக்கும் தன் குஞ்சுகளுக்கு
என் இதய அடியறைச் சேமிப்பை
எடுத்தூட்டி,
தன் உவகை
எனக்குள் விரிக்கவென
விழிக் கூட்டிற்குத் திரும்புகிறது….”

என்ற வரிகளில் படிமம் சிறப்பாகவும் பொலிவாகவும் அமைந்து கிடக்கிறது. உறக்கம் ஒரு பறவையாக உருவகமாக்கப்பட்டு இயைபு கெடாமல் படிமக் காட்சி வரையப்பட்டிருப்பது வனப்பாய் உள்ளது.  பறவையின் இயல்போடு பொருந்தி வரும் படிம அழகு மனதிற்குள் ஒரு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.
‘ராப்பிச்சைக்காரன்’ என்ற கவிதையின் காமத்தை ராப்பிச்சைக்காரன் ஆக்குகின்றார் அபி. மன்மதன், தேவன், காமன், என்றெல்லாம் வழிவழியாக வருணிக்கப்பட்டதை மாற்றி  ராப்பிச்சைக்காரனாக்கியிருப்பது துணிச்சல்தான்..
“எவ்வளவிடினும் நிரம்பாத
உன் ஓட்டைப் பாத்திர நாற்றத்தில் என் சுவாசங்கள்
கூசுகின்றன……
கொடுப்பவர்கள் வறண்ட பின்னும்
நீ கேட்பவன்
வறண்டவர்கள்
கொடுப்பதாக பாவனை செய்கையினும்
நீ
வாங்குவதாக பாவனை செய்பவன்……

சிலர் மட்டுமே
தங்களுக்கென்று சமைத்ததில்
உனக்குப் பங்கு தருகிறார்கள்
பலர்
உனக்கெனவே சமைக்கிறார்கள்…”
என்ற வரிகள், படிமத்தைக் கவிஞன் எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்பதற்குச் சாட்சிகளாகின்றன. ‘எவ்வளவு இடினும் நிரம்பாத ஓட்டைப் பாத்திரம்’ ‘கொடுப்பவர்கள் வறண்ட பின்னும் கேட்பவன்’ ‘பலர் உனக்கெனவே சமைக்கிறார்கள்’ என்ற படிமங்கள் மனித வாழ்க்ககையின் யதார்த்தத்தை அப்படியே புலப்படுத்துகின்றன.
‘ஒரு நம்பிக்கை செத்துக் கிடக்கிறது’ என்ற கவிதையில்,

  “ஒற்றையடிப் பாதை…..
   எந்த ஊரிலும்
   இரை எடுக்காமல்
   இளைத்து இளைத்து
   எங்கோ போகிற
   ஒற்றையடிப் பாதை…..”

என்று பாடுமிடத்தில் உள்ள படிமம் அலங்காரமில்லாமல் இயல்பாய் வந்துள்ளதை அறிவு கண்டு கொள்கிறது. ஊரும் பாம்பாக ஒற்றையடிப்பாதை உருவகமாகிக் கண்ணில் தெரிகிறது. இங்கே ‘ஜாடியில் உள்ள பூவைப் போல் இல்லாமல் கொடியில் உள்ள பூவைப் போல் அபியில் கவிதைகளில் படிமம் இயற்கையாய் இருக்கிறது’ என்ற மீராவின் வார்த்தைகள் சரியானவை என்பதை உணர்ந்து கொள்ளலாம்.

நூல்          : "புதுக் கவிதைகளில் படிமங்கள்"
ஆசிரியர் : ந.முருகேசன்
முகவரி   :மணிவாசகர் பதிப்பகம்
                    முதல் பதிப்பு  டிசம்பர்  1986
பக்கம்  :   29-32



திங்கள், 6 ஏப்ரல், 2015

சுற்றி

செறிவூட்டியபடி
உன்னை நான் சுற்றிவருகிறேன்

இன்றுபோல் இல்லாமல்
இன்னொரு நாள்போல் இல்லாமல்

எங்கோ போய்க்கொண்டிருக்கும்
வெட்டவெளி
நின்று வேடிக்கை பார்க்க
உன்னை நான்
சுற்றி வருகிரேன்

உன்னைச் சுற்றி
வட்டங்கள் உருவானபின்
விலகிக் கொள்கிறேன்

இனி
வட்டங்கள்
செறிவூட்டியபடி
உன்னை சுற்றிவரும்

உன்னைச் சுற்றி
உன் செறிவு உருவானபின்
வட்டங்கள் விலகிக் கொள்ளும்

பின்
உன் செறிவு
செறிவூட்டியபடி
உன்னைச் சுற்றிவரும்

மாலை -- அடியில்

காடுகளுக்குள்ளிருந்து
தப்பி வந்தன ஓடைகள்

நீருக்கடியில்போய்
நினைவுகள் வொளிந்து கொண்டன

புகை வராதபடி
பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தன

கரையில் சவுக்குத் தோப்புகளிடம்
அச்சம் கொண்டிருந்தன

சவுக்குத் தோப்புகள்
வேறு கவனமின்றி
வழிவெரியாத கூச்சல்களை
நிர்வாகம் செய்துகொண்டிருந்தன

00

அஸ்தமனக் கதிர்
ஊடுருவிப் பார்த்தபோது
நீருக்கடி நினைவுகள்
தம் உட்புறத்தைச்
செண்டடைந்திருந்தன,

எண்ணத் தொலையாத
தமது பிம்பங்களை
விட்டுச் சென்றிருந்தன,

காடுகளிடையே ஊர்ந்து பரவிக்
கதறித் திரிய
00

இப்போது
சல்லடையில் சலித்து இறங்கிய நுட்பங்களாக
பூமிக்கடியில்
என் இயக்கங்கள்

இயக்கங்களின்
தரைமட்ட பிம்பமாக நான்,
காடுகள் ஊர்ந்து பரவக்
களமாக