புதன், 8 அக்டோபர், 2014

  {தீராநதி (ஆகஸ்டு 2009 )இதழில்  வெளி வந்தது.}

கவிதை படிப்பது என்பது ஏதோ மலையைப் பிளக்கும் செயலல்ல !
நேர்காணல்: கவிஞர் அபி  
.........................சந்திப்பு :பவுத்த அய்யனார் 

               பேராசி¡¢யர் பீ.மு.அபிபுல்லா (1942) அவர்களின் கவிதைக்கான பெயர் அபி மலைகள் சூழ்ந்த போடிநாயக்கனூ¡¢ல் பிறந்தவர். அபி அவர்களின் முதல்  கவிதைத் தொகுப்பான 'மௌனத்தின் நாவுகள்' (1974) நூளை வெளியிடவே கவிஞர் மீரா அவர்களால் அன்னம் பதிப்பகம் தொடங்கப்பட்டது என்பது ஒரு வரலாற்று நிகழ்வு.'அந்தர நடை’ (1979),'என்ற ஒன்று' (1988) என்ற பெயர்களில் இவரது கவிதை நூல்கள் வெளிவந்துள்ளன.மாலை தொகுப்பை உள்ளடக்கிய மொத்தத் தொகுப்பை கலைஞன் பதிப்பகம் 'அபி கவிதைகள்' என்று 2003-ம் ஆண்டு வெளியிட்டது.

நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் எழுதி வரும் அபி அவர்களின் கவிதைகள், தமிழுக்குப் புதியனவாகவும் செறிவூட்டுபவையாகவும் உள்ளதே தனி சிறப்பு.
எந்தவித இலக்கிய குழுக்களிலும் தன்னைப் பொருந்திக் கொள்ளாதவர். அதனாலேயே கண்டு கொள்ளப்படாதவர். ஆனால், யாராலும் தள்ளி வைக்க முடியாதவர். தன் கவி வலிமையால் தனித்த ஆளுமை கொண்டவர்.
'தமிழின் மிகச் சிறந்த  அருவக் கவிதைகள்' என்று மதிப்பிடப்படும்  அபி அவர்களின் கவிதைகளை உள்வாங்கிக்  கொள்ளவும், தனித் தன்மை வாய்ந்த அவரது கவிதை இயல் சிந்தனைகளைப் பு¡¢ந்து கொள்ளவும் உதவும் வகையில் இந்த நேர்காணல் அவரது கவித்துவ ஆழங்களையே மையங்கொண்டதாக அமைகிறது.

கவிக்கோ விருது (2004), கவிக்கணம் விருது(2004),கவிஞர் தேவமகள் அறக்கட்டளை விருது (2008) முதலிய விருதுகளைப் பெற்றுள்ள,இவரது கவிதைகள் முனைவர், ஆய்வியல் நிறைஞ்ர் பட்டங்களுக்காக ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளன. ஆங்கிலம், இந்தி மொழிகளிலும் இவரது கவிதைகள் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளன.

மனைவி திருமதி.பா¡¢ஷா, காலமாகி விட்டார்(2005). அஷ்ரப் அலி, ரியாஸ் அஹ்மது என்று இரு மகன்கள். பர்வின் பாத்திமா என்று ஒரு மகள். எல்லோருக்கும் திருமணமாகிவிட்டது. அபி அவர்களுக்கு ஒரு பேரனும் மூன்று பேத்திகளும் உள்ளனர்.

தனியார் மற்றும் அரசு கலைத் கல்லூ¡¢களில் 33 ஆண்டுகளும், சென்னையிலுள்ள தமிழ் இணையப் பல்கலைக்கழகம் ஆகியவற்றில் 5 ஆண்டுகளும் பேராசி¡¢யராகப் பணியாற்றியிருக்கிறார். இப்போது மதுரை, மகாத்மா காந்தி நகரில் வசித்து வருகிறார்.

தீராநதி: உங்கள்  கவிதையின் வாசகர் எண்ணிக்கை வி¡¢வானதல்ல என்றாலும், வாசிக்கின்றவர்கள் ஆழ்ந்த வாசிப்புடையவர்கள். உங்கள் கவிதையின் தனித்தன்மையை, தரத்தை நுட்பமான பார்வையால் உணர்கிறவர்கள். அவர்களில் சிலர் பாராட்டுக்கோ விமர்சனத்துக்கோ உங்கள் முதல் தொகுப்பான 'மௌனத்தின் நாவுகள்' கவிதைகளையே பெருமளவுக்கு எடுத்துக் கொள்கிறார்காளே?.

கவிஞர் அபி: அன்னம் பதிப்பகத்தில் முதல் வெளியீடாக  'மௌனத்தின் நாவுகள்' வெளிவந்த போது (1974) அதற்கு பரவலான வாசிப்புக் கிடைத்தது. சற்றுப் பரபரப்பாகப் பேசவும்பட்டது. ந. பிச்சமூர்த்தி மிகவும் பாராட்டினார். ஞானக்கூத்தன் கடுமையாக விமர்சித்தார். அந்தக் கவிதைகளின் உடனடி ஈர்ப்பினால்தான் அதை வெளியிட மீராவும் அப்துல்ரகுமானும் அன்னம் பதிப்பகத்தையே தொடங்கினார்கள். என்னுடைய அடுத்தடுத்த , முற்றிலும் திசைமாற்றம் கண்ட நகர்வுகளை பின் தொடந்தவர்களை 'மௌனத்தின் நாவுகளை'த் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை, என்னைப் போலவே. ஆனால் என் தாய்மைப் பரவசம் அந்தக் தொகுப்பில் கொட்டிக்கிடப்பது வாசகருக்கு- விமர்சகருக்குத் தேவையில்லாத, எனக்கு மட்டுமேயான சொந்த விஷயம். அது மட்டுமல்ல, அடுத்தடுத்த வளர்ச்சிகளை ஊடிருவி இன்றுவரை என் கவிதையின் அடிப்படைக் கூறுகளாக உள்ளவற்றின் தொடக்கம் அந்தக் கவிதைகளில் இருந்திருப்பதை இப்போது பார்க்கிறேன்.

தீராநதி: 'வானம்பாடி' ஆரம்ப இதழ்கள் ஒன்றிரண்டில் உங்கள் கவிதைகள் வந்திருந்தாலும் நீங்கள் வானம்பாடி இல்லை அது எப்படி?

கவிஞர் அபி: எனக்கு மிகவும் பி¡¢யமான ஒருவரால் ஏற்பட்ட கசப்பு - அதன் உளைச்சலிலி¡¢ந்து விடுபடுவதற்காக ஒரு கவிதை எழுதினேன். அதை எங்களிருவருடன் சேர்ந்த வேறொரு வருக்கு எழுதிய கடிதத்தோடு  அனுப்பினேன். அவருடனிருந்த ஒரு வானம்பாடிக் கவிஞர் என்னைக் கேட்காமலே அதை 'வானம்பாடி'யில் வெளியிட்டுவிட்டார். 'அக உளைச்சல்' கவிதையை வெளியிட்டதற்காக அந்த இதழுக்குக் கண்டனக் கடிதங்கள் வந்திருந்தன எனப் பின்னர் அறிந்தேன். என் தொகுப்பு எதிலும் இடம் பெறாத, பிரசுர நோக்கமில்லாத வானம்பாடிக் கவிதைப் போக்குக்குச் சற்றும் சம்பந்தமில்லாத அந்தக் கவிதை-அதற்குப் பிறகும் ஒரு கவிதையைக்  கொண்டு என்னை வானம்பாடி என்று யாரோ ஒருவர் சொல்லப்போக, என் கவிதைகளோடு நேரடிப் பரிச்சயமில்லாத வேறு சிலர் சொல்வழிச் சொல்லாக அதையே சொல்லியிருக்கிறார்கள். வானம்பாடிகளே கூட என்னை ஏற்றுக் கொண்டதில்லை. 'இதற்கு மறுப்பு எழுத்துகள்' என்று எப்போதோ ஒரு முறை பிரம்மராஜன் சொன்ன நினைவு. நான் எழுதவில்லை. எழுதுமளவு இது ஒரு பிரச்சனையில்லை. இது ஒரு வேடிக்கைதான் என்பதால் இப்போது  சொல்கிறேன். இது மறுப்புமன்று. ஒரு நினைவுகூட்டல் மட்டுமே.
தீராநதி: நா.காமராஜன், அப்துல்ரகுமான், மீரா போன்றவர்களுக்கு நெருக்கமாக இருந்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் உங்கள் கவிதைகள்  அவர்களிடமிருந்து மிக விலகி நிற்கின்றனவே?

கவிஞர் அபி: வேறு வேறாக இருப்பது 'விலகியிருத்தல்' ஆகாது? அவரவரிடம் அவரவர் கவிதை. அவரவர் விமர்சனம். விஷயமாக இருந்தாலும் வெளிப்பாடாக இருந்தாலும் சின்ன வயது முதலான தோழமையும் அன்பும் காரணமாகப் படைப்பு ஒரே மாதி¡¢ இருக்கும் இருக்கவேண்டுமென்று எதிர்பார்பது தவறு. அது தொடர்பாக எனக்கொரு உறுத்தல்,.படைப்புப் போக்கில் நான் அவர்களிடமிருந்து வேறுபட்டிருந்தாலும் என் கவிதைகளை மதித்து ஏற்கிற பக்குவம் அவர்களுக்கு உண்டு. மீரா இருந்தவரை என் கவிதைகளை அவரே வெளிட்டு வந்தார். ஆனல் என் கவிதைப் போக்கிற்கு ஒத்தவர்கள் - என்னை ஏற்க வேண்டியவர்கள் என்று சொல்லத்தக்க பலர் பலகாலமாக என் இருப்பைக் கண்டும் காணாமல் மௌனம் காத்தார்கள்.

தீராநதி: உங்களை ஆழமாகப் பு¡¢ந்து கொண்டு எழுதிய ஜெயமோகன் போன்றவர்கள் இந்தப் புறக்கணிப்பு குறித்து கண்டனத் தொனியில் எழுதியி¡¢க்கிறார்கள். எனினும்,'இத்தகைய அருவக்கவிதைகள் எந்த ஒரு பண்பாட்டிலும் தேர்ந்த சிறுபான்மையினருக்கு உ¡¢யவை' என்று கவிதையின் தனித்தன்மையையும் காரணமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்களே?

கவிஞர் அபி: நான் வாசக எண்ணிக்கைக் குறுக்கம் பற்றிக் சொல்லவில்லை. தமிழ்க் கவிதைப்பரப்பு முழுவதையும் அலசிப் பார்த்து விட்டு எழுதுவதாகக் காட்டிக் கொள்ளும் தொடங்கியிருந்த காலத்தில் இலக்கிய அரசியல் ரொம்பவும் அழுகிப்போயிருந்தது. நான் இயல்பிலேயே உள்ளொடுங்கி இந்தக் குழுச் சண்டைகளைப் பார்த்து அதிர்ந்து போயிருக்கிறேன். ஏதேனும் ஒரு குழுவினுள் ஈர்க்கப்பட்டு விடுவேனோ என்று அஞ்சினேன். தொடர்புகளை உண்டாக்கிக் கொள்ளவோ, தேடிவந்த  தொடர்புகளைப்   பராமரிக்கவோ விரும்பாமல் ஒதுக்கினேன். வாசகன் தனது வாசிப்புத் தெரிவுக்காக இத்தகையவர்களையே எதிர்பார்த்திருக்கும் குழலில் வாசகர்கள் மீது நான் குறைப்பட்டுக் கொள்ளவே கூடாது மேலும் இன்றைய பக்குவத்தில் யார் மீதும் எனக்குத் குறையில்லை. இவ்வளவு காலம் கழித்து இது ஒரு திறப்புதான். வெடிப்பு இல்லை.

தீராநதி: கவிதை பற்றிய உங்கள் வரையறைகள் 60கள்,70கள்,80கள் அப்புறம் இன்று வரை எப்படியேல்லாம் மாறி வந்துள்ளன?

கவிஞர் அபி: கவிதை பற்றிய என் கருத்தோட்டங்களுக்கு. ஒரளவு மட்டுமே என் வாசிப்பு பொறுப்பாகும். பெரும்பாலும் என் படைப்பனுபவமே எனது கவிதையினைத் தீர்மானிக்கிறது.. இவை எனது படிநிலை வளர்ச்சிகளைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது 
தெரிகின்றவை. தொடக்கத்தில் சொந்த வாழ்வின் அழுத்தங்களுக்கும் அவற்றோடு வேர்முடிச்சுத் தொடர்புடைய தத்துவ தரிசனங்களுக்கும் இடையே ஊசல் பயின்று என் கவிதை காரணகா¡¢ய அலசல் இன்றி துக்கத்தின் உள்ளே புகுந்து அனுபவிப்பதே பிரதானமயிருந்தது. தாகூர்-ஜிப்ரான் பாதிப்பு அதற்கு அடிப்படைக் காரணமாக இருந்த என் மனநிலைகள் என் கவிதையைத் தீர்மானித்தன.
அடுத்த நகர்வு சட்டென நேர்ந்தது. மேற்புறச் சலனங்களின் ஓசை எட்டாத தொலைவாழத்தில் உள்-வெளி பேதம் மறைந்தது. 'உன்னைப் பி¡¢ந்து விலக்கிக் கொண்டே/ உன்னைத் தேடி/ உன் தவம் மட்டும் உடன் வரப் போகிறாய் என்ற விதமாக என் எண்ணற்ற பிம்மங்களுடனான ஊடாட்டம் தந்த வெற்றிகளையும் தோல்விகளையும் கவிதை பதிவு செய்தது. 'இல்லாதிருப்பதும் இருப்பதும் ஒன்றே' என்று எந்தத் திகைப்புமின்றி என் காதில் வந்து சொன்னது. சூசக இருள்களைத் தொடுத்து அனுபவம் செறிவானது. 'இதோடு  நில்; அடுத்த வார்தைக்குப் போகாதே; என்ற என் படைப்பாளியின் எச்சரிக்கை கவிதையில் வளவளப்பை ஒழித்தது. அழகு என்ற ஒன்று தனியாக இல்லை. உன்மையின் ஒளிநிழலே அது எனப் பு¡¢ந்து கொண்டேன். 'அழகு படுத்தாதிருக்க' மிகவும் முயன்றேன். இந்தக் கட்டத்தில் என் உழைப்பும் களைப்பும் அதிகமிருந்தன.

சற்று நீண்ட இடைவேளைக்குப் பின் நேர்ந்தது அடுத்த நகர்வு. கடின முயற்சிகளைக் கைவிட்டேன். 'தீவிரங்கள்' அகன்றன. இப்போதுதான் என் கவிதையின் ஆசுவாசம் தெரிந்தது. கவிதை சுதந்திரமானது எனக் கண்டேன்.என் கவிதை தன் தன்மையோடு தன்னைப் பிறப்பித்து கொள்வதாகியது. குணரூபங்கள் என்னைக் கவனப்படுத்தாமல், என் பார்வையில்  தன்னியக்கம் கொண்டன. 'நான் நிகழ்கிறவன் இல்லை' என்றோ, 'நான் இல்லாமலே என் வாழ்க்கை எதேச்சையில் அருத்திரண்டது' என்றோ,'சொல்லாதிருத்தலும் எளிது' என்றோ 'தத்துவச் சுமை கரைந்து வெறும் வாரனையாம் மிஞ்சிற்று' என்றோ என் உள்ளகம் காணச் செய்தன கவிதைகள். எதிர்மறைகளற்ற பிரபஞ்ச ஒருமை கவிதையின் முதன்மைப் பட்டது. இப்போது நான் 'தெளிவைத் தேடிப் பிடிவாதம் பிடிக்கவில்லை'. தெளிவின்மை தரும் திகைப்பில் திளைக்கப் பழகினேன். கவிதையோ தானடைந்த சுதந்திரத்தில் குழு எளிமை கொண்டு விட்டது.

மேலுமொரு பரிமாணம் கிட்டியபோது,நான் என் பிள்ளைப் பருவத்துக்குத் திரும்பியிருந்தேன், என்றும் என்னுள் நிரம்பிக் கனத்திருக்கும் என் மாலைப்பொழுதோடு,. என் சொந்த ஊ¡¢ன் இயற்கை என்னுடனான சைகை ஊடாட்டத்தில் எனது தனிமையைத் 'தான்' என்றே ஆக்கிக் கொண்டிருந்தது. சொல்லில் வராத அந்த அனுபவங்களின் சாயல் இன்றைய முதிர்ச்சியில் படிந்து கவிதையாக வெளிப்பட்டது. சங்கக் கவிதையில் முல்லைத் திணையின் உள்ளடக்கம் இருத்தல். அதாவது, தலைவனுக்காகத் தலைவி காத்திருத்தல். மாலை அதற்கு¡¢ய பொழுது. அந்த மரபின் பெருவி¡¢வாக - ஒரு புதிய முல்லைத் திணையாக - பிரபஞ்சத்தின் காத்திருப்பை ஒரு தரிசனமாகக் கண்டவை என் சமீபகாலத்துக் கவிதைகள். படைப்பின் அனைத்து அம்சங்களும் காத்திருக்கின்றன காலம் காலமாக எதற்கென்று பு¡¢யாத இந்தப் பிரம்மாண்டக் காத்திருப்பின் கனத்தை உணர்த்தக் கவிதைகள் போதாதவை . அதற்கப்புறம், இப்போது அடுத்த பரிமாணத்துக்குக் காத்திருக்கிறேன்.

தீராநதி: அப்படியானால் 'மாலை' என்ற உங்கள் கவிதைத் தொடர் முற்றிலும் உங்கள் இளமைப் பருவம் சார்ந்ததா?

கவிஞர் அபி: இளமைப் பருவமில்லை. பிள்ளைப் பருவம். அப்போது வீட்டு வாசலில் மணிக்கணக்காக அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த மலைக்குவடுகளுடன் உறவு ஏற்பட்டிருந்தது. ஊரைச் சுற்றிலுமிருக்கும் மலைகளும் காடுகளும் சிற்றோடைகளும் கடிங்குளிரும் நிசப்த நள்ளிரவு நட்சத்திரங்களும் எனக்கே சொந்தம்போல இருந்தன. சாதாரண வெளிப்படைகளுடன் அசாதாரண விநோதங்கள் குழம்பிக் கலந்திருந்தன.அப்போது இவை கவிதையினும் மேலான, தூய மென்பரப்பில் பிள்ளை மனப் பரப்பில் கிடந்தன. இப்போதோ வெறும் கவிதையில் தான் கிடக்கின்றன.

தீராநதி: 'மாலை' கவிதைகளுக்கான முதற் புள்ளி எப்படி உருவானது?

கவிஞர் அபி: நான் அவ்வப்போது அல்லது அடிக்கடி என் பிள்ளைப் பருவத்திற்குத் திரும்பிப் போவதுண்டு. சில சமயம் நீண்ட நாட்கள் அங்கேயே தங்கி விடுவேன். தங்கும் கால அளவு, நான் வேலையிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பின் அதிகமாக தொடங்கியது. 'யோசிப்பும் நின்றுபோன மௌனத்தை என் வடிவில் இருந்த மௌனத்தை', அங்குதான் சரியாக அனுபவம் காண முடிந்தது. நீங்கள் கேட்ட முதற்ப்புள்ளியைதான் காட்டவேண்டியிருக்கிறது. மற்றபடி என் கவிதைகள் சிலவற்றுக்கான சூழல், காரணம் என்று சிலவற்றைக் குறிப்பிடலாமே தவிர, மூலப்புள்ளி என்று எதையும் சுட்ட முடியவில்லை. நான் படைப்பதற்கு முன்பு, ஏன், எனக்கு முன்பே கூட அவை இருந்தன என்று தான் நினைக்கிறேன். அந்த விஷயங்கள் உட்பட.

தீராநதி: இது எப்படி?

கவிஞர் அபி: ரொம்பவும் அறிவார்ந்த விளக்கம் எதுவும் சொல்ல முடியாது. எதுவும் இல்லாமலிருந்து இருப்பதாக ஆனது என்பதில்லை. எனக்கு முன் இருந்த நாட்கள் நான் இல்லாத நாட்களில்லை. நான் பிறக்கக் காத்திருந்த நாட்கள். என் கவிதையும் எனக்காகக் காத்திருந்து என்னோடு இணைந்து கொண்டதுதான். இதில் மூலப்புள்ளி எது,யார்?

தீராநதி: இந்தப் பதிலைப்போலவே உங்கள் கவிதைகள் மிகச் சுருக்கமான சொற்களில் செறிவாக எப்படி உருவாகின்றன?

கவிஞர் அபி: படைப்புருவாக்கம் பற்றிச் சற்று வி¡¢வாகத்தான் சொல்ல நேர்கிறது. முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் என் நண்பர் விஜய திருவேங்கடம் கேட்டார். 'உங்கள் படைப்பு முறை பற்றிச் சொல்லுங்கள்' என்று. அந்த நிமிஷம் அவருக்குப் பதில் தர என்னிடம் சிந்தனைக் கருவி எதுவுமில்லை. நிறையச் சொல்லலாம். ஆனால் அந்த வி¡¢வைப் போல அலுப்படையச் செய்வது வேறொன்றுமில்லை. சொல்ல நிறைய இருக்கின்றன - சொல்ல ஒன்றுமேயில்லை. ஒரே அர்த்தத்திக்குக் கொண்டு சேர்க்கிற எதிர்மறைகள். நண்பருக்கும் எனக்கும் இடையே இருந்த மேசை மீது அவருக்கு வந்த ஏதோ ஒரு அழைப்பு அட்டை வழவழப்பான வெண்மையில். அச்சுப் பக்கத்தின் பின்புறமுள்ள காலிப்பக்கம். அதில் நடுவே ஒரு புள்ளி இருந்தது. என்ன சொல்லப் போகிறேன் என்று நினைப்பதற்கு முன்பே முன் தீர்மானம் எதுவுமின்றிச்  சொல்லத் தொடங்கிவிட்டேன்.

'இதோ இந்தப் புள்ளியைப் பாருங்கள். இது வேறு யாருக்கோ கிடைத்தால் அவர் அந்தப் புள்ளியின் தனிமை உறுத்தியோ தனது அழகுணர்ச்சியின் தூண்டலிலோ அந்தப் புள்ளியைச்  சுற்றி அழகடுக்காக வட்டங்கள் வரையக்கூடும். வேரொருவர் புள்ளியை மையமாக வைத்து வளைந்து நெளிந்து ஓடி கோலங்கள் வரையலாம், ஆனால் நான் இது எதையும் செய்ய மாட்டேன். புள்ளியின் அருகே அமர்ந்து தொட்டுத் தடவுவேன். அதன்மூடி எனக்காக எப்போதிருந்தோ காத்திருந்து. அந்த மூடியைத் திறந்த உள்ளே நுழைந்து விடுவேன்' என்றேன்.

நண்பர் யோசனையில் ஆழ்ந்தார். அந்த நிலையில் நான் சொன்ன படிமக் காட்சிக்கு விளக்கவுரை சொல்லி என் படைப்புருவாக்க முறையை எடுத்துக்காட்டுவது அவரது யோசனைக்குள் நுழைந்து செய்யும் வன்முறை அல்லவா'! அதனால் அத்துடன் நிறுத்திக் கொண்டேன். பின்னாளில் இந்தப் படிமம் ஒரு கவிதையாயிற்று. எதையும் சுற்றித் தி¡¢யாமல்  அதற்குள் நுழைந்து விடுவதுதான் கவிதையில் செறிவு அமைய உதவும். எழுதிய பிறகு சொற்களைக் குறைத்து செறிவி செய்வதல்ல என் முறை. சொல்லுக்கென்று உள்ள செறிவைச் சோதித்து முதல் வடிவத்திலேயே இட்டுவிடுவேன். பெரும்பாலும் தேடி அலையாமல்  இயல்பாக வந்தமையும் படிமங்களும் கவிதையில் செறிவைத் தரும். ஆனால் படிமங்களை, அவற்றின் முழுமையை நோக்கிப் போகவிடாமல் தேவையான வரம்பில் நிறுத்தி வைக்க வேண்டும் இரக்கம் பார்க்கக் கூடாது.

தீராநதி: 'மனசின் உச்சியில் குவிந்து முரடு பட்டது அந்தி', 'ரத்தம் இருள்வது தெரிகிறது', 'இல்லாமையிலிருந்து தோற்றங்கள் எனக்கு வரத்தொடங்கியிருந்தன' இப்படியான படிமங்கள் உங்கள் கவிதைகளில் செறிவைத் தருவது தெரிகிறது. ஆனால் இவற்றின் தளம் கண்காணா உலகொன்றைத் தாங்கி நிற்பதாகப்படுகிறதே?

கவிஞர் அபி: தளம் வேறு என்றாலும், அது ஒன்றும் மாய உலகு இல்லை. நீங்கள் பார்க்கத் தவரும் உங்களுக்குள்  உள்ள உலகுதான். உதாரணமாக, நீங்கள் சுட்டிக்காடிய ஒரு படிமத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். 'மனசின் உச்சியில் குவிந்து முரடு பட்டது அந்தி'. காலம் முடிவிலியில் இருந்து சூ¡¢யனும் கடிகாரங்களும் சின்னச் சின்ன பிடிமானம் தர முடியுமா என்று பார்த்துத் தோன்றுகின்றன. நமது பிரக்ஞையோ தானே காலமாகப் பிரமைப்பட்டு ஒருவிதமான வெற்றியைப் பெறும். குறிப்பிட்ட ஒரு தருணத்தில் நினைவா பொழுதா என்று பி¡¢த்தறிய முடியாத ஒரு அனுபவம் ஒன்றிப்பு நேரும். அடுத்த வினாடியில் மறைந்தும் போய்விடும். 'பொழுதின் நினைவும் நினைவின் பொழுதும் ஒன்றினுள் ஒன்றாகிவிடும்'. இந்தத் தருணம் யாருக்கும் வாய்ப்புதான். 'மனசின் உச்சியில் குவிந்து அந்தி முரடுபடுவது ' இந்த ஒன்றிப்பில் தான். ஆழ்ந்து பாருங்கள். பு¡¢யவில்லை என்பது கூட ஒரு பு¡¢தலே, பு¡¢தலின் முதற்படியே என்று தைரியம் கொள்ளுங்கள்.

தீராநதி: அப்படியானால் பு¡¢தலுக்கான சமிக்ஞைகள் உங்கள் கவிதைலேயே வைக்கப்பட்டிருக்கிறதா?

கவிஞர் அபி: என் கவிதை குறித்து நீங்கள் கேட்டிருந்தாலும் இது பொதுவாகக் கவிதைகளுக்குப் பொருந்தும் கேள்வி தான். கவிதையில் உள்ள ஒரு சொல்லோ வித்தியாசமான ஒரு வார்த்தைச் சேர்க்கையோ தலைப்போ குறிப்பீடுகளோ ஏன், நிறுத்தக்குறியோ கூட சைகை என அமையக்கூடும். குறிப்பிடமுடியாதபடி கவிதை தட்பவெப்பம் புலப்படும் உதாரணங்களும் உண்டு. பழங்கவிதைகளைப் பொறுத்தவரை உரைகள், திணை-துறைக் குறிப்புகள் போன்ற திறப்புகள் உண்டு. ஆனால் நவீன கவிதையின் சற்று  வேறுபட்ட தளம் சார்ந்த கவிதைகளில் எல்லோருக்கும் எப்போதைக்குமான சைகைகள் தென்படாமல் போகலாம். அவரவர் தத்தம் பொருள் நோக்கில் ஏதோ சிலவற்றைச் சைகைகளாகக் கொள்ளலாம். இந்த  சாத்தியங்களை ஒப்புக்கொண்டப்பின், நான் கேட்க்கிறேன். கவிதை என்பது முடிவற்ற ஒரு பொருளா? மொழியைத் தாண்டிக் கவிதை - கவிதையைத் தாண்டி வேறொன்று சைகை கவிதைக்குள்ளே நுழைவது எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியம் அதிலிருந்து வேறொன்றை நோக்கி வெளியேறுவதும். ஆக, கவிதையே ஒரு சைகைதானே! ஒன்றிலிருந்து ஒன்று என்று  சமிக்ஞைகளின் அடுக்குப் பெருகும்போது ஒரு கட்டத்தில் தோன்றக்கூடிய வெற்றிட அமைதியை அனுபவித்தால் என்ன?

பார்க்கும் விதத்தில் பார்த்தால் கவிதை என்ற சைகை அம்புக்குறியாக நின்று எங்கெங்கோ நம்மை இட்டுச் செல்வதை பார்க்க முடியும். ஒரு குறுந்தொகைக் கவிதை:

  யானே  ஈண்டை யேனே; என் நலனே
 ஆனா நோயொடு கான லதே
 துறைவன் தம்மூ ரானே;
 மறை அல ராகி மன்றத் தஃதே

இதை இன்றைய மொழிக்குக் கொண்டு வந்ததால்;'நான் இங்கே தனிமையில்; என் பெண்மையழகு நோயுடன் கடற்கானலில்; தலைவன் தன்னூ¡¢ல்;என் காதல் ரகசியமோ ஊர்பொதுவிடங்கள் எல்லாவற்றிலும்' - தலைவன் திருமணம் செய்து  கொள்ளத் தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு வினாடியும் தலைவிக்கு  ஏற்ப்படும் பதற்றம் இது. கவிதைக்குள்ளே சைகை  தேடாமல் இந்தக் கவிதையையே ஒரு சைகையாகப் பார்த்தால், காலம் காலமாக நிகழும் பதற்றப் பரப்பில் நம்மைக் கொண்டுபோய் விட்டு விடுகிறதே!'அவற்றை திங்களும் அவ்வெண்ணிலவும். சைகைகளாக நிரந்தரமாகத் தி¡¢ந்தலைந்து கொண்டிருப்பவைதான்.

தீராநதி: உங்கள் கவிதைகளைப் பொறுத்தவரை அவற்றை அணுகுவதற்கு வாசகனுக்குத் தேவைப்படும் தயா¡¢ப்புகள் ஏதாவது உண்டா? உங்கள் கவிதைகளிருந்து வெளியேறினால் அவை எவற்றுக்குச் சைகைகளாகும்?

கவிஞர் அபி: கவிதை படிப்பது என்பது ஏதோ மலையைப் பிளக்கும் - சுமக்கும் செயலல்ல. மலையைக் காண்பதும் அதன் கனம் உணர்வதும் துகள் உணர்வதுமாக சாதாரணச் செயல்தான். எந்தத் தயா¡¢ப்பு எதுவும் இல்லாதிருப்பதுதான் ஏற்றது. குழந்தைமைக்கு நெருக்கமாகவும் என் கவிதைகள் இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். வேண்டுமென்றால், ஒரு தயா¡¢ப்பாகக் குழந்தைமையின் தூய அறியாமைகளுடன் என் கவிதையை அணுகப்பாருங்கள். அணுகுதல் என்றால் ஒரு தொலைவைத்தாண்டி அடைவது என்று நினைக்க வேண்டாம். இருக்கிற இடத்திலிருந்து இருக்கிற இடம் போவது தான் இந்த அணுகல். ஒருவிதத்தில் கவிதைதான் வாசகனை அணுகுகிறது. 'எப்படியும் கலங்கித் தெளிந்தபோது கண்டோம் தெளிவும் ஒரு கலங்கலேயாக' என்று சொல்லும் கவிதை தயக்கமான வாசகன் முன்னால் நீண்ட காத்திருப்பிற்குப் பிறகு அனுமதி பெற்று அவனுள் நுழைகிறது. அணுகியது கவிதையே.

அப்புறம், என் கவிதைகள் எவற்றுக்குச் சைகைகள் என்ற கேள்வி. இது நான்  சொல்ல வேண்டியதில்லை. வாசகன் கண்டடைய வேண்டியது. அவனது அனுபவம் சம்பந்தமானது. படைப்பாளியை விடவும் அதிக ஆழம் போகக்கூடிய வாசகர்களும் இருக்கிறார்கள். நுட்ப உணர்வுள்ள வாசகனும் கவிதையும் சேர்ந்து அடைவது இந்த வெற்றி. இருந்தாலும், எனக்கு நானும் ஒரு வாசகன் என்பதால் என் கவிதை எனக்கு என்ன சொல்கிறது எனச்  சுட்டிக்காட்டலாம். இதற்கு என் கவிதை வரிகள் சிலவற்றைத் தருகிறேன்.

'இந்தக் கவிதை
 ரொம்பவும் எளிமையானது
 ஒன்றும் சொல்லாதிருக்கிற
 ஒன்றும் இல்லாதிருக்கிற
 எளிமை'

'தனித்தலின் பரவசம்
 அனுபவத்தின் கையிருப்பில்
 அடங்காது
 நழுவி
 வி¡¢வுகொண்டது'';
 சூன்யம் என்ற ஒன்று
 இருந்தவரை
 எல்லாம் சரியாயிருந்தது'

இன்னொன்றும் சொல்ல வேண்டும். ஒரு வகையில், படைபாளியின் சுயவாசிப்பு அனுபவம், ஒருவரே இரண்டு பக்கமும் செஸ் ஆடிக் கொண்டிருப்பது மாதி¡¢ என்பதையும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

தீராநதி: வாசிப்பு முறை, வாசிப்பு அனுபவம் பற்றிய வித்தியாசமான பார்வை உங்களிடம் இருக்கிறது. இது பற்றி...

கவிஞர் அபி: நான் படைப்பாளியாக  இருப்பதும், என் படைப்பாக்க முறைகளைக் கவனப்படுத்திச் சிந்திப்பதும்தான் காரணம் என்று நினைக்கிறேன். நான் உட்பட எல்லாப் படைப்பாளிகளுக்கும் நேர்வது ஒரு தோல்வி. அவர்கள் அனுபவித்தது, உணர்ந்தது அப்படியே அவர்கள் படைப்பில் பதிவானதா என்று கேட்டால், அவர்களால் உறுதியாகச்  சொல்ல முடியாது. படைப்பதற்கு  முந்தி இருந்த அந்த மூலம் உள்ளேயே கிடந்து காலப்போக்கில் மறைந்தும் போய்விடும். நான் முன்னே சொல்லியிருக்கிறேன். 'ஆழ்ந்திருக்கும் கவியுள்ளம்' காண முடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கில்லை. அது 'ஆழ்ந்திருக்கிறது' என்ற அளவில் தான் காண முடியும். கவிஞனுடைய ஆழம் எத்தகையது என்பதையாவது வாசகன் பு¡¢ந்து கொள்ள முடியுமா? கவிதை தரும் தூண்டலால் வாசகன் தன் ஆழ்த்துக்குப்போய் அதைதான் பார்த்துக்கொள்ள முடியும். வாசகன் அடைவது அவனது சொந்த அனுபவமே.

எழுதியவனை ஏடு ஏமாற்றியதாகவும், படித்தவனைப்  பாட்டு ஏமாற்றியதாகவும் பழமொழியை அர்த்தம் மாற்றிக் கொள்ளலாம். இவ்வளவு தடைகளையும் மீறிப் படைப்பில் உன்னதம் துலங்குகிறது என்றால், அதுதான் படைப்பின் அதிசயம். இதைச்  சொல்லும்போது படைப்பில் வராத படைப்புகள் பற்றிய ஏக்கம் எனக்கு எழுகிறது. அவை மேலும் உன்னதம் வாய்ந்தவை.

தீராநதி: கொஞ்சம் முன்னால் 'தெளிவைத் தேடுவதை விட்டுத் தெளிவின்மையின் திகைப்பில் திளைக்தேன்; என்று சொன்னீர்கள் இதை விவா¢த்துச் சொல்ல முடியுமா?

கவிஞர் அபி: இது 'தெளிவு' என்ற என் கவிதையில் இடம்பெறும் வரி முரண்போலத் தோன்றும் இந்த வெளிப்பாடு வழக்கமான தர்க்கத் தளத்தில் வராதது என்பதை உணர்ந்து கொண்டிருப்பீர்கள். தெளிவு என்று சொல்வது முழுமை, பூரணத்துவம். இதற்குமேல் எதுவுமில்லை என்ற நிலை. தெளிவு என்று நாம் கொண்டிருப்பவை முடிவுகளே. எந்த முடிவுக்குப் பின்னாலும் முற்றுப்புள்ளி போடமுடியாது. கால்புள்ளியோ வினாக்குறியோதான் இடமுடியும். எந்த முடிவும் சந்தேகம் இணைந்து வருவதுதான். நம்மை நாம் பு¡¢ந்து கொண்டிருப்பதாக நினைப்பது, பக்கத்து வீட்டாரைப் பு¡¢ந்து கொண்டிருப்பதாக நம்புவது, விஷயங்களின் கட்டக் கடைசி என்று சிலவற்றை ஏற்றுக் கொள்வது இவையெல்லாம் ஒன்றிரண்டு கேள்விகளின் முன்னிலையில் நொறுங்கி உதிரக்கூடும். யோசித்துப் பார்த்தப்பின்.'எதுவும் எவ்வாறும் இல்லை' என்ற சலிப்பு சிந்திக்கிற ஒவ்வொரொவருக்கும் ஏதாவது ஒரு சந்தர்பத்தில் தோன்றும். அந்தச் சலிப்பை நிறுத்தி வைத்து விசா¡¢யுங்கள்.

அனுபவம் நான் அடிக்கடி துழாவித் தி¡¢யும் பகுதி. நேர்ந்த அனுபவங்கள் மட்டுமின்றி இனி நேர இருப்பவற்றுக்கும் நம் அனுபவ வி¡¢வில் இடமிருப்பதாக எனக்கு நம்பிக்கை. ஒரு உயிர்வாழ்வு முழுவதிலும் கூட நேரத்தவறிய அனுபவங்களுக்கும் இடமுண்டு. யுகங்களுக்கு முன் பின் அனுபவங்களை பாவனையால் தொடக்கூடுமோ என்ற ஆசை தோன்றுகிறது. பாவனையால் பரவெளிக்குமேலே தொடுவது பற்றி பாரதி பேசினார். இந்த அனுபவ சாத்தியத்தை சாத்தியம் என்று உணரலாமே தவிர, அறிவும் உணர்வும் தியானமும் கொண்டு நெருங்க முடிவதில்லை. தத்துவமும் விஞ்ஞானமும் மற்றெல்லா அறிவும் பிரபஞ்சப்  பேரொளியின்முன் கண்கூசி நிற்பவையே. சிந்தையும் சொல்லும் எட்டாத நிலை பற்றி எவ்வளவோ பேசியிருக்கிறார்கள். இதில் தெளிவு என்பது எங்கே? இந்தத் தேடலில் தோல்வி அடைந்தாலும், அந்தக் களைப்பு சுகமானது. அந்தக் கவிதை இப்படி முடிகிறது:

'தெளிவு என்பது பொய்
 என அறியாது
 தெளிவைத் தேடிப் பிடிவாதம்  ஏறிப்
 பாமரப் பயிற்சிகளால் களைத்து மகிழ்ந்த
 பழைய நாட்களை நினைத்துக் கொண்டேன்'

தீராநதி:லா.ச.ரா.படைப்புகள் குறித்து முனைவர் பட்டத்துக்கு ஆய்வு செய்தீர்கள். கவிஞரான நீங்கள் வசனப் படைப்பாளியை ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொண்டதன் காரணம் என்ன? அவரொடு நீங்கள் நெருங்கி பழகியிருப்பீர்கள். அவரைப் பற்றியும் சொல்லுங்கள்.

கவிஞர் அபி: பல்கலைக்கழகத் தமிழ்த்துறைத் தலைவரை என் ஆய்வுத் தலைப்பு தொடர்பாக சந்திக்தேன். அவர் என் விருப்பத்தைக் கேட்டார். 'லா.ச.ரா படைப்புகள்' என்று சொன்னேன். 'வேண்டாம் அது பு¡¢யாது' வேறு தலைப்பு  சொல்லுங்கள்' என்றார். எனக்கு என்ன சொல்வது என்று தொ¢யவில்லை. பக்கத்திலிருந்த என் நண்பர் பாலசுந்தரம் 'இவர் லா.ச.ரா.வை உன்னிப்பாகப் படித்து  வைத்திருக்கிறார்'என்றார். பல்கலைக்கழகத் தமிழுக்கு இலக்கியத் தமிழின் மீதிருந்த அறியாமை - அக்கறையின்மை வருத்தம் தந்தது.'பு¡¢யாது' என்று பேராசி¡¢யர் சொன்னதில் தொடங்கி. 'என்னை பற்றி என்னைவிட அதிகம் அறிந்தவர் அபி' அவரளவுக்கு ஆழம் என்னால் போக முடியாது' என்று லா.ச.ரா. என்னைக் குறித்து வேறொருவருக்கு எழுதிய  ஒரு கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தது வரை எல்லாவற்றையும். நினைத்துப் பார்க்கிறேன். வாசகன் மீது நம்பிக்கை வைப்பவர் லா.ச.ரா. நேர்பழக்கத்தில் லா.ச.ரா.  மிகவும் இனியவர். முதல் தொடர்ப்பிலேயே உடனடி நெருக்கத்துக்கு வந்துவிடுவார். அவருடைய துணைவியாரும் பிள்ளைகளும் என்னைத் தங்கள் குடும்ப உறுப்பினன் போலவே நடத்தினார்கள். பல வருஷ இடைவெளிக்குப் பின் 90 வயதை அவர் தாண்டியப்போது பார்க்கப் போனேன். அவரைப் பொறுத்தவரை விடுப்பட்ட இடைவெளி குறித்த பிரக்ஞையே இல்லை. எங்கள் தொடர்பு குறித்து என் நினைவில் இல்லாததுகூட அவர் நினைவில் இருந்தது பிறப்பதும் இறப்பதும் வேறுவேறல்ல என்று அவர் நம்பி வந்ததற்கு ஏற்றாற்போல, அவரது மரணம் சரியாக அவரது பிறந்த நாளிலேயே நேர்ந்தது. எப்போதோ எழுதிய என் கவிதையொன்றில் வரும் சில வரிகள் இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில்  லா.ச.ரா.வுக்கு அதிசயமாக பொருந்துகின்றன.

'முதலும் முடிவும் மூச்சொன்றிக்
 கூம்பிச் சேர்ந்த அம்பு நுனியில்
 தேம்பி அடங்குகிறது
 தேடல்'

கவிதை தன் இருப்பிலேயே நிலைத்து விடுவதில்லை. அது சைகையாகி உலவிக் கொண்டிருக்கும், எதையதையோ தொட்டுத் திறக்கும் என்று  நான் சொன்னதற்கு இதுவும் ஒரு உதாரணம். அதற்க்கப்புறம் அவர் வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன் அவர் துணைவியார் கண்ணில் நீருடன் சொன்னார். மரணத்துக்கு இரண்டு நாட்கள் முன்பு 'நான் போய்விடுவேன். அதற்காக நகை, பட்டுப்புடவை, குங்குமம் எதையும் நீ துறந்து விடக்கூடாது' என்றாராம் லா.ச.ரா எழுத்தைத் தாண்டிப் பார்க்க லா.ச.ரா.பின்னும் மேலானவர்.

தீராநதி: லா.ச.ரா. எழுத்துக்களை எப்போது படிக்கத் தொடங்கினீர்கள்?

கவிஞர் அபி: முதலில் நான் படித்த லா.ச.ரா. புத்தகம் 'இதழ்கள்' தொகுப்பு. மாணவ நிலையில் நான் அவரைப் படித்ததில்லை.ஆசி¡¢யப் பருவத்தின் முதல் ஆண்டில் என் மாணவ, வாசக நண்பர் சீனிவாசன் அந்தப் புத்தகத்தைக் கொண்டு வந்து தந்தார். அதற்கப்புறம் அவர் படைப்புகளை தேடித்தேடிப் படித்தேன். எல்லா வாசகர்களையும் போல நான் முதலில் மயங்கியது அவரது கவித்துவத்தில் தான்.'கவிதை எனக்குப் பிடிக்காது. ஒரளவுக்கு மட்டும் பாரதி பிடிக்கும்' என்றார் லா.ச.ரா. ஒருமுறை அவர் கவிதை வாசகர் இல்லை என்று எனக்குத் தெரிந்தது. அவர் எழுத்தில் கவிதை இருக்கிறது என்று பலரும் சொல்லக் கேட்டு ஆச்சி¡¢யமடைந்திருக்கிறார். அந்திவான அழகில் சொக்கி 'உமை கவிதை செய்கின்றாள்' என்று  பாரதி சொன்ன மாதி¡¢, லா.ச.ரா.குன்றின் மீது தவழும் மேகப் பொதிகளைப் பார்த்து 'அவை தமக்குத்தாமே ஏதோ கவிதை பு¡¢ந்து கொண்டிருக்கின்றன' என்று எழுதியிருக்கிறார். கவிதை பிடிக்காது  என்றாலும் 'கவிதை' என்பதிலேயே ஒரு மயக்க்கம் இருந்திருக்கிறது. அதனால் எழுத்து அல்லாத வகைகளில் உள்ள கவிதையை அவரால் பார்க்க முடிந்திருக்கிறது. அவர் நடையில் கவிதை இருக்கிறது. சிந்தனைப் பாங்கிலும் அவரிடம் கவிதை இருக்கிறது. மொழியில் சோதனை செய்து  வெற்றி பெறுகிற எந்தக் கலைஞனும் கவிஞனே. நான் மட்டுமல்ல. பல கவிஞர்கள் லா.ச.ரா.வின் கவித்துவத்தின் மீது ஈர்ப்புடையவர்களாக இருப்பார்கள் என்றே நினைக்கிறேன்.

தீராநதி: 38 ஆண்டுகள் தமிழ் இலக்கியம் கற்பித்துள்ளீகள் ஆசி¡¢யப் பணியில் உங்களுக்கு முழு திருப்தி ஏற்ப்பட்டதா?

கவிஞர் அபி: சின்ன வயதிலிருந்தே ஆசி¡¢யப் பணியை இலட்சியமாகக் கொண்டிருந்தேன். முதல் சில ஆண்டுகள் ஒன்றும் தெரியவில்லை. காலப்போக்கில் என் முகத்தில் அறைந்த உண்மை மொழி, இலக்கியக் கல்விக்கு¡¢ய நியாயமான சூழல் கல்விக்கூடங்களில் அமையவில்லை என்பதுதான். நான் மாணவனாக இருந்தும் அந்தச் சூழலில் தான். அப்போது உணரத் தெரிந்ததில்லை. பாடத்திட்டங்களும் கற்ப்பித்தல் மதிப்பீட்டு முறைகளும் இலக்கிய அனுபவத்திற்குக் கொஞ்சமும் சம்பந்தமில்லாதிருந்தன. இலக்கியத்தைப் பாடமாகப் பிடிக்கிற மாணவனுக்கே  வி¡¢ந்து பெருகியுள்ள நவீன இலக்கியத்திலும் விமர்சனத்திலும் சரியான அறிமுகம் கிடைக்கவில்லை. சமீப காலமாக இந்த நிலை சற்று மாறியுள்ளது. அனாலும் மரபுவழிக் கற்பித்தலின் காரணமாக மாணவனுக்குப் பயன் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. இந்தாண்டு இலக்கியக் கல்விக்குப் பிறகும் அவனுக்கு. மொழி ஆளுமை வாய்ப்பதில்லை. இதைப் பாடத்திட்டச் சீர்திருத்தம் தொடர்பான ஒரு உயர்மட்டக் கூட்டத்தில் எடுத்துச் சொன்னேன். கல்லூ¡¢க்குள் நுழையாத தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கிருக்கிற மொழி ஆளுமையும் சிந்தனைத் திறமும், தமிழ் இலக்கியத்தைப் பாடமாகப் பயின்ற மாணவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை என்று  சுட்டிக்  காட்டினேன். சுயமான சிந்தனை,சுயமான வெளிப்பாட்டுக்குத் தூண்டுவதாகவும் விருப்பமானவகளைப் படைப்புக்குத் தூண்டுவதாகவும்  இலக்கியப் பாடத்திட்டம் அமைய வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினேன். எனபரிந்துரைகளுக்கு ஒரளவு வரவேற்பிருந்தது. பல்கலைக்கழகப் பாடத்திட்டக்குழு உறுப்பினராக நான் இருந்தால், அதிலிருந்த மற்ற நண்பர்களைத் துணை  வைத்துக் கொண்டு பாடதிட்டத்திலும் கற்பித்தல், மதிப்பிடுதல் முறைகளிலும் நிறைய மாற்றங்கள் கொண்டு வந்தேன். காலங்காலமாக இருந்து வந்த வினா அமைப்புகளை மாற்றினோம்.
பல்வேறு விதமாகவும், மாணவன் சுதந்திரமாகச்  சிந்தித்து எழுத அனுமதிக்கும் வகையிலும் வினாக்கள் தந்தோம். ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கியக் கேள்விக்கு வெவ்வேறு விடைகள் வந்தாலும் ஏற்கவேண்டும் என மதிப்பீட்டு முறைகளில் திருத்தம் செய்தோம். இந்தத் திருத்தங்கள் மாணவனிடம் தன்னம்பிக்கையும் புத்துணர்வையும் உண்டாக்கியதை என் வகுப்புகளில் பார்த்தேன். ஆனால் இந்த மாற்றங்கள் நீடிக்கவிலை. நான் ஒய்வு பெற்ற மறு ஆண்டே பாடத்திட்டம் பழைய திசைக்குத் திரும்பி  விட்டது. பழைமை வென்றது...

எனக்குத் திருப்தியும், உண்டு. இலக்கிய மாணவர்கள் என்மீது காட்டிய அன்பும் எதிப்பார்ப்பும் எனக்கு மகிழ்ச்சி தந்தவை.

தீராநதி: இலக்கியம் சாராத உங்களின் வேறுவித ஈடுபாடுகள் பற்றி.

கவிஞர் அபி: இந்தக் கேள்வியும் கூடக் கவிதையியல் தொடர்பான ஒரு விஷயத்துக்கே என்னை ஈர்க்கிறது. படைப்பு மூலமாக அறியப்படுகிற ஒருவரிடம் நேரில் பார்க்கும் போது  என்னென்ன ஒற்றுமை வேற்றுமைகள் இருக்கின்றன என்று பார்க்கும் ஆர்வம் இந்தக் கேள்விக்குக் காரணம். ஒற்றுமை இருந்தால் படைப்போடு இணைத்து வைத்துப் பார்க்கலாம் வேற்றுமை இருந்தால் அதிசயம் கொள்ளலாம். மீரா அப்படியொரு அதிசயத்தை என்னிடம் வெளியிட்டார். என் முதல் தொகுப்பை அவர் வெளியிட்டிருந்த நேரம். சூப்பர் மார்க்கெட்டில் பொருள்கள் வாங்கிக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென எதிர்ப்பட்ட  மீரா, 'என்ன அபி, சோதனைச் சாலை'எப்படி சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்கு வந்தது ?என்று கேட்டார்.சோதனைச் சாலை' என்பது சுயதேடல்  பற்றிய என் கவிதையொன்றின் தலைப்பு.  இது நகைச்சுவைக் கேள்விதான்.

ஆனால் ஒரு பொது எண்ணம் இதில் இருக்கிறது. படைப்பாளி வழக்கமான மனிதனில்லை என்பது மாதி¡¢யான பொது எண்ணம்.படைப்பாளிக்கு  உள்ளேயிருக்கிற வேறொருவந்தான்  உண்மையில் படைப்பவன் என்கிறார் யுங். அவனும் கூடத் தான் தனியொருவனாக இருந்து படைக்கவில்லை. எண்ணிலடங்காத தன் முன்னோர்களின் நனவிலிகளைச் சுமந்திருக்கும் தொகை மனிதன் அவன். அந்தப் படைப்புக்கு வெளிமனிதன் பொறுப்பாக மாட்டான். படைப்பில் தெரியும் தீவிரம், தேடல் உச்சங்கள் தொகை மனிதனின் வெளிப்பாடுகள்.

லா.ச.ரா. ஒ¡¢டத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தார். தன் படைப்பில் இருக்கும் உக்கிரத்துக்குத் தன் முன்னோர்களே காரணம், தன்னால் அவ்வளவு உக்கிரங்களையும் தாங்கமுடியாது என்று. இதை ஒரு வாக்குமூலமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். இளங்கோவின், கபிலரின் படைப்பு மனிதர்களைத் தான் நம்மால் அறிய முடிகிறது. சமகாலப் படைப்பாளியிடம் இரு மனிதர்களையும் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. ஒருவரை மற்றவராகப் பார்த்துக் குழப்பிக் கொள்கிறோம்.

ஒருமுறை என் படைப்புக்கு அருகில் வெளியிட எனது புகைப்படம் அனுப்பும்படி நண்பர் கேட்டார். நான் மறுத்துவிட்டேன். எனக்குள்ளிருக்கிற படைப்பாளியின் முகம் எப்படியிருக்கும் என்று எனக்கே தெரியாது. அவன் படைப்புக்குப் பக்கத்தில்  என் புகைப்படம் இருப்பது சரியாயிருக்காது என்றேன். அவர்  கோபித்துக்கொண்டார். ஆனால், உலக வழக்கையொட்டி நான் சமரசம் செய்து கொள்வது அவசியமாகிவிட்டது. படைப்பாளியின் வாழ்வும், அனுபவமுமே படைப்பாக வெளிவருவது உண்மை. படைக்கும்போது அவன் வேறு ஆள் என்பது உண்மை. இப்போது சொல்லலாம் எனது வேறு ஈடுபாடுகள் பற்றி. எனக்குச் சங்கீதத்தில் ஈடுபாடு உண்டு. அதிகம் தெரியாது. ஆனால் ஆழ்ந்து ரசிக்கிறேன். விளையாட்டுக்களில் ஆர்வம். முக்கியமாக கி¡¢க்கெட், டென்னிஸ். செஸ் தவிர வேறு  விளையாட்டுகள் நான் விளையாடியதில்லை. அப்புறம், பொதுவாக எல்லோருக்குமுள்ள ஈடுபாடுகள் எனக்கும் உண்டு.

{தீராநதி (ஆகஸ்டு 2009 )இதழில்  வெளி வந்தது.}


கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக

டாக்டர் கா செல்லப்பன் அவர்கள் பார்வையில்.... கவிஞர் அபி கவிதை

டாக்டர் கா செல்லப்பன் அவர்கள் பார்வையில் .... கவிஞர் அபி கவிதை  நம்மையறியாமலேயே நம் வழிமரபு தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொள்கிறது. அபியின் '...