வியாழன், 26 மார்ச், 2015

(மதுரை காமராசர் பல்கலைக் கழகம் --தமிழியற்புலம் - மகாகவி பாரதியார் கருத்தரங்கில் வாசிக்கப் பெற்ற கட்டுரை. மார்ச்-5,6-1998)

“பாரதியின் சொல்லும் கருத்தும்”;

          --- கவிஞர் அபி ---


சொல்? மொழி என்னும் வெளியீட்டுக் கருவியின் உறுப்பா? ஆம். அர்த்தத்தைச் சுமந்து திரியும் வாகனமா? ஆம். பேச்சிலும் எழுத்திலும் புழங்கி அங்கங்கே தேய்வு கண்டு, நிறம் கலைந்து சிறுசிறு ஊனங்களுடன் கடமை செய்து கொண்டிருப்பதா? ஆம். பெயர், வினை, இடை, உரி தலைப்புக்களில் இலக்கண அறைகளில், அகராதிகளில் அடைப்பட்டிருப்பதா?ஆம்.

நான் சொல்ல வருவது இந்தச் சொல்லை அல்ல:இதன் மொழியை அல்ல.

இது வேறு சொல் கவிதை மொழியின் சொல். வழக்கமான மொழியிலிருந்து கவிஞன் பிரித்தெடுத்துப் புத்துருவாக்கம் செய்து கொண்ட சொல், ஓவியம் சிற்பம் போன்ற மௌனக் கலைகளிலும், இசைக்கலையிலும் வெளிப்பபடும் அளவுக்குக் கலைஞனின் உணர்வு, கவிதையில் மொழி ஊடகத்தின் வழியே வெளிப்படுவதில்லை. கவிஞனுடைய மிகப்பெரும் ஆதங்கம் இது. ஆனால் வேறு வழியில்லை. மொழியிலிருந்து ஒரு கவிதை மொழியை அவன் உருவாக்கிக் கொள்கிறான். சொல்லை ரசாயனம் செய்து கவிதைச் சொல்லை உருவாக்கிக் கொள்கிறான்.

சொல்லில் சொல்-பொருள் எனப் பிரித்துப் பார்க்க முடியும். கவிதையின் சொல்லில் இந்தப் பிரிவினை சாத்தியமில்லை. ஏனெனில் சொல்லின் அகராதிப் பொருளைத் தாண்டிய அம்சங்களைக் கவிதைச் சொல் தாங்கி நிற்கிறது. அத்துடன் அது என்னிடம் உன்னிடம் அவனிடம் அவளிடம் வேறு வேறு அர்த்தங்களை, படிமங்களை, உணர்வுகளை உருவாக்கக் கூடும். நேற்றிலிருந்து இன்றைக்கு வரும்போது அதன் அர்த்தம், பாவம் மாறிக் காணக்கூடும். ஆக, மொழியினுடைய வேறொரு வடிவம் தான் கவிதைமொழி. கவிதைக்கெனச் சொல் பிடிபடுவது பெரியதவிப்பு.

“சாமீ இவள் அழகை எற்றே தமிழில் இசைத்திடுவேன்?”
“விழியில் மிதந்த கவிதையெலாம் சொல்லில் அகப்படுமா?”
“விண்டுரைக்க மாட்டாத விந்தையடா”

வழக்கமான அர்த்தங்களிலிருந்து சொல்லை விலக்கி, அதன் சூழலிருந்து விலக்கிக் கொண்டு வரும்போது, சொல் கவிஞனின் நுட்ப உணர்வுகளைத் தாங்கிக் கொள்கிறது: வேறுசொல்லாகிறது. புழக்கத்திலிருக்கும் அற்ப வார்த்தை, கவிதை வரிகளில், கவிதையின் சுற்றுச்சூழலில் அற்புதம் என நிற்கிறது. பாரதியின் “சொல்புதிது” எனப் பாராட்டப்பட இதுவே காரணம். அவர் கவிதைகளில் எந்தச் சொல் புதிது? எல்லாம் வழக்கிலிருக்கும் எளிய சொற்கள் தானே! புதிது என்றால் வெளியே தெரியும் தோற்றத்திலிருந்து அதன் உள்ளமைப்பு வேறுபட்டுவிட்டது என்பது பொருள்.

“மின்னல் சுவைதான் மெலிதாய் மிக இனிதாய் 
           வந்து பரவுதல் போல்”

“நெருப்புச் சுவைக் குரலில்”

“பொன்போல் குரலும் புதுமின்போல் வார்த்தைகளும்”

“நெஞ்சில் கனல்மணக்கும் பூக்கள்”

“தீக்குள் விரலைவைத்தால்-நந்தலாலா-நின்னைத்
தீண்டும் இன்பம் தோன்றுதடா”

இங்கெல்லாம் நெருப்பு, மின்னல், கனல் இவற்றுக்கு வழக்கமான பொருள் தானா? கனல்-மணம் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற சொற்கள். கவிதையில் இவை அருகருகே நிறுத்தப்படும் போது வேறு பிறவி எடுத்துக் கொள்கின்றன. இவை நிற்கும் இடத்தில் கவிதையின் தளம் சட்டென உயர்ந்து விடுகிறது. அர்த்தம் என்பது தேவையில்லையாகிறது. கனலின் மணம் அனுபவத்தைச் சூழ்கிறது.

‘மாயை’யைப் பொய் என வெறுக்கும் பாரதி, “நீ… ஆச்சரிய மாயையடி” என்பதில் அர்த்தம் என்னவரும்? இங்கே மாயை என்னும் சொல், அர்த்தத்தைக் களைந்துவிட்டு, வேறு எவ்விதமாகவும் விளக்க முடியாத ஓர் எக்களிப்பை உணர்த்த வருகிறது.

“தீ எரிக – அறத்தீ அறிவுத்தீ உயிர்த்தீ விரதத்தீ வேள்வித்தீ சினத்தீ பகைமைத்தீ கொடுமைத்தீ இவையனைத்தையும் தொழுகின்றோம்”-

எளிய சொல்- எளிய வெளிப்பாடு. ஆனால் உணர்த்தப்படுவது எளியது அன்று. தர்க்கத்தின் அதிகாரத்திலிருந்து விடுபட்டு நிற்கிறது கவிதை, கண்ணதாசன் பாரதியை “தீயொரு பக்கமும் தேனொரு பக்கமும் தீட்டிக் கொடுத்து விட்டான்” என்று பாராட்டினார் உண்மையில் பாரதிக்குத் தீவேறு தேன்வேறு அல்ல.

“பாம்புக் பிடாரன் குழலூதுகின்றான். இஃதோர் பண்டிதன் தர்க்கிப்பது போலிருக்கிறது. ஒரு நாவலின் பொருள் நிறைந்த சிறிய சிறிய வாக்கியங்களை அடுக்கிக் கொண்டு போவது போலிருக்கிறது. இந்தப் பிடாரன் என்ன வாதாடுகிறான்?......... பலவகைகளில் மாற்றி மாற்றிச் சுருள் சுருளாக வாசித்துக் கொண்டே போகிறான்”
இது என்ன வித உவமை? இந்த உவமை அர்த்தத் தெளிவை நோக்கியதன்று. குழலூதுவது தர்க்கம் செய்வது போல் இருப்பதாக பாரதிக்கு அனுபவப்படுகிறது. சங்கீதம் சுருள் சுருளாகக் குழலிருந்து வெளியேறுவது ஒளிபடைத்த கண்ணுக்குத் தெரிகிறது. அவரவர் அனுபவப் பாங்குக்கேற்ப அவரவர்க்குள் இந்தக் கவிதை, இயக்கம் கொள்ளும்.

அஸ்தமன அடிவானில் கணத்துக்குக் கணம் வேறுபடும் வண்ண ஒளி விசித்தரங்கள், அவற்றை நெடுக வர்ணித்தும் திருப்தியடையாத பாரதி, “உமை கவிதை செய்கின்றாள்” என்று முடிக்கிறார். இங்கே சொல்லப்பட்ட சொற்களிலா கவிதை அடங்குகிறது? நாம் படித்த தமிழ்க்காவியங்களைத்தான் பாரதியும் படித்திருக்கிறார் அவருக்கு அவை தந்த அனுபவம்.

“கள்ளையும் தீயையும் சேர்த்து – நல்ல
காற்றையும் வான வெளியையும் சேர்த்துத் 
தள்ளு தமிழ்ப்புல வோர்கள் - பல
தீஞ்சுவைக் காவியம் செய்து கொடுத்தார்”

காவியத்தின் சேர்மானமாக இவற்றை யாராவது சொல்லியிருக்கிறார்களா? இளங்கோவிடமும் கம்பனிடமும் தீயை, காற்றை, வானவெளியைக் தேடி எடுக்கும் ரசனையை இந்தக் கவிதை நமக்குள் கற்பிக்கிறது. இது மிக நவீனமான கவித்துவ அனுபவம்.

இந்தக் கவிதைகளிலிருந்தெல்லாம் நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது, கவிதையில், சொல் என்பது சொல்லன்று: சொல்லிக் கொடுத்ததை ஒப்பிக்கும் கிளியன்று: தனது அர்த்தத்தைக் கொடுப்பதன்று. கவிஞனின் வரம்பற்ற உணர்வு ஆழத்திலிருந்து எட்டியவரை எடுத்து, நாம் வாங்கிக் கொள்ளும் தகுதியின் அளவுக்கு நமக்குக் கொடுக்கும் பாத்திரம் அது.

பாரதி எட்டிப்பிடிக்க விரும்பும் இலட்சியச் சொல் ஒன்று உண்டு. அதுதான் ‘மந்திரம் போல சொல்’, ‘நெருப்பு’ என்றால் வாய் வெந்துபோக வேண்டும் என்பார் லா.ச.ரா. அதுதான் மந்திரச்சொல் எந்தச்சொல் தன் அர்த்த விசிறல்களை ஒரு முனைப்படுத்தி ஒரு புள்ளியில் குவித்துப் புகை எழுப்புகிறதோ, எந்தச் சொல் சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் இடையேயுள்ள இடைவெளியைக் குறைத்து, செயலுக்குள்ளே நுழைந்து கலந்துவிட முந்துகிறதோ அதுதான் மந்திரச் சொல். சொல்லிய மாத்திரத்திலேயே சொல் மறைந்து அதன் செயல், விளைவு நம்மை ஆக்கிரமிக்கும்.

“ஐந்துறு பூதம் சிந்திப்போம் ஒன்றாகப்-பின்னர் 
      அதுவும் சக்திக்கனியில் மூழ்கிப்போக”

“பாழாம் வெளியும் பதறிப்போய் மெய்குலையச்-சலனம் 
      பயிலும் சக்திக் குலமும் வழிகள் கலைய – அங்கே’’

“ஊழாம் பேய்தான் ஓஹோஹோவென்றலைய-
         வெறித் துறுமித்திரிவாய், 
         செருவெங் கூத்தே புரிவாய்”

“காலத்தொடு நிர்மூலம்படுமூ வுலகும்-அங்கே கடவுள் 
       மோனத்தொளியே தனியாலகும்”

“ஓமென் றுரைத்தனர் தேவர்-ஓம் ஓமென்று சொல்லி உறுமிற்று
   வானம் பூமி அதிர்ச்சியுண்டாச்சு-விண்ணைப் பூழிப் படுத்தியதாஞ்             சுழற்காற்று”

பாழாம் வெளி பதறுவதையும், மெய் குலைவதையும், காலம் நிர்மூலமாவதையும் நம் வாழ்வில் நாம் அனுபவம் கொண்டதில்லை. ஆயினும் இந்தச் சொற்களின் தீவிரமும் வேகமும் வாசகன் மனத்தில், முன்னுதாரணம் இல்லாத ஒரு உக்கிர நிகழ்வை அனுபவப்படுத்துகின்றன என்பதை உணரமுடியும்.

‘மந்திரம்போல் வேண்டுமடா சொல்லின்பம்’ என்று ஆசைப்படும் பாரதியின் கவிதைகளில் இந்த மந்திரச் சொல்லின் உயிர்ப்பு மிகச்சில இடங்களில் தான் தெரிகிறது. இந்த இலட்சியத்தைத் தன் கவிதைப் பரம்பரைக்கு விட்டுப்போனார் என்று கொள்ளலாம்.

0

பாரதி, மொழியை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்திய கலகக்காரர். மரபுவழி மதிப்பீடுகளிலும் கருத்துக்களிலும் ஒவ்வாதவற்றை ஆவேசமாக எதிர்த்து மோதி மிதித்துவிடத் துணிகிறவர். ஆகவே அவருடைய சொல் வெடிப்புறப் பேசும் சொல்லாக, வெப்பம் குறையாததாக இருக்கிறது. கவிதைச் சொல்லில் உரத்த குரலும் அழுத்தங்களும் அடிக்கோடுகளும் இருப்பது பாரதி காலத்தில் குறைபாடுகள் அல்ல.

படிப்பறிவு அதிகமில்லாத சாதாரண மக்களையும் தம் கவிதை ஊடுருவ வேண்டும் எனும் அவரது நோக்கம் காரணமாக அவருடைய சொல் எளிமையாதாகவும் இருக்கிறது.
பாரதியின் வாழ்வு முழுவதுமே ஓர் எதிர்கவிதைதான்

பழைய ஆத்திச்சூடியின் சில சாத்வீக அறவுரைகளை பாரதியின் புதிய ஆத்திச்சூடி இடித்துத் தள்ளுகிறது. “போர்த் தொழில் பழகு”, “முனைமுகத்துநில்”, “வெடிப்புறப்பேசு”,
“தையலை உயர்வுசெய்”- போன்றவை அவை.

“செத்த பிறகு சிவலோகம் வைகுந்தம் சேர்ந்திடலாமென்றே எண்ணியிருப்பர்
பித்த மனிதர் அவர் சொல்லும் சாத்திரம் பேயுரையாமென்றில் கூதேடா சங்கம்
இத்தரை மீதினில் இந்தநாளினில் இப்பொடுதே முக்தி சேர்ந்திட நாடி”

“கற்பு நிலையென்று சொல்லவந்தார் இரு கட்சிக்கும்
      அஃது பொதுவில் வைப்போம்”

“நாணமும் அச்சமும் நாய்கட்கு வேண்டும்”

“கூளத்தை மலத்தினையும் வணங்க வேண்டும்………

“பெண்டிரென்றும் குழந்தையென்றும் நிற்பனவும் தெய்வ மன்றோ”

“தனியொருவனுக் குணவிலையெனில் ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்”

“தேடு கல்வியிலாததோர் ஊரைத் தீயினுக்கிரையாக மடுத்தல்”

கவிதைக்குள் தரித்திராமல் தெருவில் இறங்கிக் கலகத்தில் கலந்து கொள்ளத் துடிப்பவை பாரதியின் சொற்கள். அரசியல் மட்டுமின்றி ஆன்மீகம், வேதம், சமூக மரபுகள், ஒடுக்கு முறைகள் கலை இலக்கியக் கோட்பாடுகள் போன்ற எல்லாமே இந்தச் சொல்லடிக்கு இலக்காகின்றன. எதிர்ப்புணர்வே பாரதியின் கவிதைகளை வழி நடத்துகிறது.


கவிதையில் சொல்லுக்கு, வழக்கமான பொருள் இல்லை என்பதோடு, சிலசமயம் கவிஞனை முன்னுக்குப் பின் முரணானவன் என்று காட்டும் அதிர்ச்சி இயல்பும் உண்டு. பாரதியிடம் இத்தகைய முரண்கள் உண்டு. முரண்படுவது என்பது தவறான நடவடிக்கை எனும் பொது நியதியைக் கவிதையின் மீது பாய்ச்சி, முரண்பாட்டுக்காகக் கண்டனம் செய்வதோ, இல்லது ஏதேதோ விளக்கங்கள் சொல்லி முரண்பாடு இல்லை என்று கவிஞனைப் பாதுகாக்க முயல்வதோ வாசக விமர்சன வழக்கமாக இருந்து வருகிறது. இது தேவையற்றது.

கருத்துக்களுக்குள் எச்சரிக்கையோடு புழங்கும் தத்துவ ஞானிகள் முடிச்சுகளை அகற்றி, மிகுந்த முயற்சிக்குப்பின், இழையின் இருமுனைகளையும் இணைத்துத் தர்க்கம், பகுத்தறிவு, முழுமை என்று தமக்கும் பிறர்க்கும் திருப்தி தேடுவார்கள்.

கவிஞனோ முன்பின் அற்றவன்: அந்தந்தக் கணத்தை அந்தந்தக் கணத்தில் வாழ்ந்து மடிபவன். ஒரு பிறவியில் அவனுக்கு ஆயிரக்கணக்கான பிறவிகள் உண்டு. ஒரு பிறவிக்கும் மற்றொரு பிறவிக்கும் இடையே சில சிந்தனைகளில் முரண் தோன்றக் கூடும். இரண்டுமே அந்தந்தக் கணத்தின் உண்மைகள்.

பிரக்ஞையின் ஆழத்திற்கேற்ப உண்மை, வேறு வேறு தோற்றம் தருகிறது. வௌ;வேறு தளங்களில் தெரியும் முரண்படு தோற்றங்களைச் செயற்கையாக ஒன்றுபடுத்த முயலாமல், அப்படியே கவிதையில் பதிவு செய்கிற அக நேர்மையாளனை நாம் குற்றவாளியாக்கிவிடக் கூடாது. கவிஞனின் இலக்கணம் தனக்குத் தான் முரண்படாதிருப்பதன்று, தனக்குத்தான் உண்மையாக இருப்பது.

“கடமை புரிவார் இன்புறுவார் என்னும் பண்டைக் கதைபேணோம்
கடமை அறியோம் தொழிலறியோம் கட்டென்பதனை                 வெட்டென்போம்
மடமை சிறுமை துன்பம் பொய் வருத்தம் நோவு மற்றிவைபோல்
கடமை நினைவும் தொலைத்திங்கு களியுற் றென்றும் வாழ்குவமே”

பெரும்பாலும் செவியதிரக் குரல் கொடுக்கும் பாரதி இங்கு ஏதோ சைகை செய்வது போல் தோன்றுகிறது. “நமக்குத் தொழில் கவிதை நாட்டிற்குழைத்தல் இமைப் பொழுதும் சோராதிருத்தல்” என்று பிரகடனம் செய்தவர் “கடமை அறியோம் தொழிலறியோம்” என்று ஒதுங்குகிறார். வசனத்தில்,

“மனிதன் வேலை செய்யப் பிறந்தான். சும்மா இருப்பது சுகம்
என்றிருப்பது தவறு…. ஒவ்வொரு மனிதனும் உழைப்பதற்காகவே
பிறந்திருக்கிறான் காரியம் செய்யாதவனைக் காண்பதும் தீது”

என்று அழுத்தமாகப் பேசியிருக்கிறார்.

“வாழ்வு முற்றிலும் கனவு”
“கலக மானிடப் பூச்சிகள் வாழ்க்கை ஓர் கனவினும் கனவாகும்”

என்று விரக்தி கொள்ளும் பாரதி, ‘உலகமே பொய் என்று சந்நியாசிகள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கட்டும். குடும்பத்தில் இருப்போர் உச்சரிக்கலாமா? அவச்சொல்லன்றோ நிற்பது நடப்பது பறப்பது – கனவா தோற்றமா மாயையா? வானம் வெயில் மரச்செறிவு வெறும் காட்சிப் பிழையா?..... நானுமோர் கனவோ? இந்த ஞாலமும் பொய்தானோ? என்றும் கேட்கிறார். வாழ்வு கனவு எனக் கண்டதும், வாழ்வு கனவன்று எனக்கண்டதும் வேறு வேறு
மன எழுச்சிகள்.

“யார்க்கும் அன்பனாய் யார்க்கும் இனியனாய் வாழ்ந்திட விரும்பினேன்” என்னும் கவிஞர், “கொடுமையை எதிர்த்துநில்”, “சீறுவோர்ச்சீறு”, “உலுத்தரை இகழ்” என்றும் சொல்கிறார். “சினம் கொள்வார் தமைத்தாமே தீயாற் சுட்டுச் செத்திடுவார் ஒப்பாவார்” எனத் தணிப்பவரும் “ரௌத்திரம் பழகு” என்று முடுக்குபவரும் ஒருவரே.

பார்வைக்கு முரண்போலத் தோன்றுகின்ற, ஆனால் தத்துவத் தளத்தில் முரண் என்று ஆகாதவற்றை வசன கவிதைகளில் நிறையக் காணலாம்.

“இளமை இனிது முதுமை நன்று.. உயிர் நன்று. சாதல் இனிது……
இன்பம் துன்பம் பாட்டு… புலவன் மூடன் இவை ஒரு பொருள்”

“காத்தல் இனிது. காக்கப்படுதலும் இனிது
அழித்தல் நன்று. அழிக்கப்படுவதும் நன்று
உண்பது நன்று உண்ணப்படுதலும் நன்று”

     “உணர்வே நீ வாழ்க….. உள்ளதும் இல்லாதும் நீ. அறிவதும் அறியாததும் நீ.
     நன்றும் தீதும் நீ” 

0
   
கவிதையின் மூலம் எது? எவ்வாறு பிறப்பெடுக்கிறது?- உலக முழுவதிலும் நிறையக் கவிஞர்களின் வாக்குமூலங்கள் பதிவாகியுள்ளன. ஆய்வுகள் பெருகியுள்ளன. பாரதியின் வாக்கு மூலமும், கவிதைகளாகிய சாட்சிகளும் மிகத் தெளிவானவை. பாரதியைத் தீர்மானித்தது காலம்: அதற்கு இசைவு கொடுத்தது அநீதிகளுக்கெதிரான அவரது போர்க்குணம்: அவரது கவித்துவம் முற்றிலும் புதிய தடங்களை உருவாக்கிக் கொண்டதன் காரணம், அவர் புலவராக ஒதுங்கி வாழாமல் சாதாரண மக்களோடு நெருங்கி வாழக் கிடைத்த பத்திரிக்கைத் துறைத் தொடர்பு, விடுதலை இயக்கம், இயல்பாகவே கருத்துப் பரப்பலில் அவருக்கிருந்த ஆர்வம், பிறமொழி, இலக்கிய அறிவு போன்றவை. பாரதியின் பெரும்பாலான கவிதைகள் தெளிவாக உருவாகிவிட்ட கருத்துக்கள் கவித்துவக் கிளர்ச்சியின் வழியே வெளிவந்தவை தாம் சில கவிதைகள் முன் தீர்மான மற்று நிகழ்ச்சி தந்த உந்துதலில் கருத்தும் உணர்ச்சியும் ஒட்டிக் கொண்டே பிறந்தவை.
மிகச்சில கவிதைகள் கருத்துரு என்று எதுவும் தெளிவாக இல்லாமலே, தீவிரத்தன்மை வாய்ந்த உணர்வுக் கொதிநிலைகளில் கவிஞனின் பிரக்ஞை பூர்வமான முயற்சியை அதிகம் வேண்டாமல் தாமே பிறந்து கொண்டவை.

தனது கவிதை மொழியைக் கண்டறிவது ஒன்றே கவித்துவ வாழ்வாக அமைகிறது கவிஞனுக்கு எழுதி எழுதித்தான் அவன் தன் சொல்லைச் செதுக்கிக் கொள்கிறான். பின்வரும் சந்ததிக்கு மேலும் தீட்டிக் கொள்ளக் கொடுத்துப் போகிறான். இன்று பாரதியின் சொல் என்னவாக இருக்கிறது? பாரதிதாசனைத் தாண்டி வந்தபின் அது எங்கே போயிற்று?

“பாரதிக்குப் பின்பிறந்தார் பாடைகட்டி வச்சிவிட்டார்
ஆரதட்டிச் சொல்வார் அவரிஷ்டம் நாரதனே” 

என்று புதுமைப்பித்தன் மிகைப் படுத்திச் சொல்கிறார். பாரதிக்குப்பின் அந்த அளவு வேகம், வெறி, தீவிரம் கொண்ட கவிதை இயக்கம் எதுவும் தோன்றவில்லைதான். ஆனால் குரல் உயர்த்தாத, படபடக்காத, வெளித்தெரியாத வீரியம் கொண்டகவிதைகள், விமர்சனமும் அங்கதமுமாய் அமைந்தவை, உள்நுழையும் தேட்டம் கொண்டவை எனப் பலவாறு கவிதைகள் வளர்ச்சி கண்டுள்ளன. எனினும் பாரதிக்குப்பின் அறுபதாண்டுக்கால வளர்ச்சிக்கு இவைகளைக் கொண்டு கணக்குக் காட்ட முடியாது என்பது உண்மை.

                       ¥¥¥¥¥¥¥¥¥


மதுரை காமராசர் பல்கலைக் கழகம் - தமிழியற்புலம் - மகாகவி பாரதியார் கருத்தரங்கம்
மார்ச்-5,1998. 

கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக

நீ எனும் தற்சுட்டு: அபி கவிதைகள் – இசை (தமிழினி)

நேர்காணல் ஒன்றில், “உங்கள் கவிதைகளை அணுகுவதற்கு எந்த விதமான தயாரிப்புகள் தேவை? “ என்று கேட்கப்படுகிறது அபியிடம். அதற்கு அவர், “வேண்டுமா...