திங்கள், 19 அக்டோபர், 2020

நீ எனும் தற்சுட்டு: அபி கவிதைகள் – இசை (தமிழினி)

நேர்காணல் ஒன்றில், “உங்கள் கவிதைகளை அணுகுவதற்கு எந்த விதமான தயாரிப்புகள் தேவை? “ என்று கேட்கப்படுகிறது அபியிடம். அதற்கு அவர், “வேண்டுமானால் குழந்தைமையின் தூய அறியாமைகளோடு அணுகிப்பாருங்கள்” என்று பதிலளிக்கிறார். இதுவொரு கவித்துவமான பதில் என்றே தோன்றுகிறது. “தூய அறியாமை” போதாதென்றே படுகிறது. அந்தக் குழந்தைமையில் கொஞ்சம் ஞானத்தின் தாடி மண்டியிருத்தல் அவசியம் என்று தோன்றுகிறது. முகுந்த் நாகராஜன் சொல்லும் குழந்தைமையும் அபி சொல்லும் குழந்தைமையும் ஒன்றல்ல. இரண்டிற்கும் நோக்கங்கள் வேறு. அபியின் கவியுலகை ஆழங்கண்டு சொல்ல என்னால் ஆகுமா என்று தெரியவில்லை. அதற்கான கண்கள் என்னிடமில்லை என்றே நம்புகிறேன். எனவே அதைத் தொட்டுத் தொட்டுத் தடவும் ஒரு எளிய முயற்சி இது. கண்மூடித் தடவுபவன் உண்மையில் எல்லையின்மைகளைத் தான் தடவுகிறான். ஆனால் அதைச் சொல்லுகையில் ஒரு எல்லை பிறந்து விடுகிறது. தடவுதலில் கைகளுக்கு ஒரு எல்லையும் அதன்வழி கருத்தில் விரியும் கற்பனைகளுக்கு ஒரு எல்லையின்மையும் உருவாகிறது. எனவே ஒருவன் தடவிக் கண்டு சொல்வதற்கு கொஞ்சம் காது கொடுப்பதில் பிழையொன்றுமில்லை தான். அபியின் அநேக கவிதைகளையொட்டி எனக்கு உளற எதோ இருக்கிறது. அந்த உளறலில் இருந்து வாசகருக்கு ஏதேனும் கிடைத்தால் மகிழ்ச்சியே. அபியின் கவிதைகளில் வருகிற “ நீ” என்கிற முன்னிலை ஒருவித தற்சுட்டே என்று தோன்றுகிறது. அவரோடு அவர் பேசும் பேச்சுக்களாக ஒலிக்கின்றன இக்கவிதைகள். நவீன மனிதன் பேஃஸ்புக்கில் இருக்கிறான். வாட்ஸ்அப்பில் இருக்கிறான். டிக்-டாக்கில் இருக்கிறான். அவன் தன்னோடு தானிருக்கும் நேரங்கள் வேகமாகக் குறைந்து வருகிற இந்நாட்களில் அபியின் இந்தத் “தற்பேச்சு” கூடுதல் முக்கியத்துவமுடையதாகிறது. சமையல் என் புகைக்கூண்டின் வழியே என் சதைக்கருகலை மோப்பம் கொண்டு விருந்தெனக் கூச்சலிட்டு உள் நுழைந்தன, தம் அலகுகளைத் தின்று தீர்த்த அராஜகப் பசிகள். (அபி கவிதைகள் பக்கம். 33) இந்தப் பசியோடு அபி நடத்தும் யுத்தங்கள் தான் அவரது கவியுலகு. “அரூபக் கவிஞர்” என்று பெயர் பெற்றவர் அபி. ரூபம் தான் அரூபமாகிறது. அபியின் கவிதைகளில் பத்மினியும் சரோஜாதேவியும் இல்லையா என்று கேட்டால், “ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்“ என்று சொல்லலாம். இக்கவிதைகளில் ஒன்று இன்னொன்றாக மாறுவது தொடர்ந்து நடக்கிறது. அதாவது சத்தம் வண்ணமாக, வண்ணம் ஸ்பரிஸமாக, ஆகாயம் ஊசிமுனையாக. இப்படி ஒன்று இன்னொனறாக மாறுகையில் என்ன நடக்கிறது? ஒரு புதிய உலகு பிறக்கிறது. நாசமாய்ப் போன, சலித்த இந்த உலகிற்கு மாற்றாக இன்னொரு உலகு… இரண்டு நிமிடமே நீடிக்குமென்றாலும் எனக்கு அது அவசியமே. சமீபத்தில் வந்திருக்கும் பிரான்சிஸ் கிருபாவுடைய கவிதைத் தொகுப்பின் தலைப்பு “சக்தியின் கூத்தில் ஒளியொரு தாளம்”. ஒளி ஒலியாகிப் பிறக்கும் அந்தச் சின்னஞ்சிறு உலகைக் காண இந்தத் தலைப்பை நான் அடிக்கடி சொல்லிப் பார்ப்பதுண்டு. அபி எழுகிறார்.. சுருதி தோய்ந்து வானும் நிறமற்று ஆழ்ந்தது மெத்தென பூமியில் ஒலிகளின் உட்பிரிவு பால் பிடித்திருந்தது வெண் பச்சையாய். (அபி கவிதைகள் பக் . 6) இந்தக் கவிதைகளில் இருப்பு, இன்மை ஆகியவை தொடர்ந்து பேசப்பகின்றன. சதா இருந்து கொண்டே இருக்கும் இருப்பிற்கு எதிராக “இல்லாதிருக்கும் இருப்பைப்” பேசுகிறார் அபி. நெடுங்காலம் கடுகாகிக் காணாமல் போயிற்று சுருதியின் பரந்து விரிந்து விரவி.. இல்லாதிருக்கும் இருப்பு புலப்பட்டது மங்கலாக. (அ. க. பக். 5) சிலப்பதிகாரம் சொல்லும் ”வினைவிளை காலம்” என்பது புரட்சிக்கு எதிரானது. கொஞ்சம் வளைத்தால் அதை ஆதரவானதாகவும் ஆக்கிக் கொள்ளலாம். அபியோ, வினை அறுப்போர் எவருமில்லை எங்கும் எங்கும் வினைமயம் (அ. க. பக். 7) என்கிறார். அதாவது வினை தான் நிச்சயம். அது எப்படி விளையும் என்பது நிச்சயமில்லை. இந்த வரிகள் புரட்சிக்கு அப்பால் இருக்கின்றன. புரட்சிக்கு அப்பால் இருக்கும் ஒன்றைக் காண்பது ஒரு எளிய இடதுசாரி மனத்திற்கு தொல்லை தருவது. அதைக் கடும் குழப்பங்களில் ஆழ்த்துவது. உலகைத் தற்செயல்களின் நாடகமாகக் காண அதனால் இயலாது. பாவம் X புண்ணியம், நன்மை X தீமை, அழகு X அழுக்கு என்கிற இருமைகளிலிருந்து வெளியேற முயல்பவராக இருக்கிறார் அபி. ஒரு மனித உயிர்க்கு அது அவ்வளவு சாத்தியமானதில்லை. அது உழல்வது இந்த இருமைகளில் தான். இக்கவிதைகள் “கண்டறிதலில்” முனைப்பு கொண்டு ஓடி ஓடித் தேடுகின்றன. அப்படித் தேடி அடைந்ததை கேலி பேசி நிராகரித்து மீண்டும் தேடத் துவங்குகின்றன. நமது உலகம் நமக்கு நாமே போர்த்திக் கொண்டது தான். அதன் அர்த்தம் அப்படியொன்றும் நிச்சயமானதில்லை. சமயங்களில், கசப்பு, இனிப்பு, வெறுப்பு, விருப்பு ஆகியவை பெயரளவில் மட்டுமே வேறானவை எனக் கண்டுகொள்கிறோம். அபியின் கவிதைகளில் “நார்க்காடு” என்கிற உருவகம் பலமுறை இடம் பெறுகிறது. உரிக்க, உரிக்க வந்து கொண்டே இருக்கும் முடிவற்ற, தெளிவற்ற ஒன்று அது. “காலம்” பொதுவாக நாம் காண மறுப்பது. விரும்பாததும் கூட. அபி அதை விதவிதமாகக் கண்டு எழுதியிருக்கிறார். என்ன தான் நாம் ஒளிந்து கொள்ள விரும்பினாலும் காலத்திற்கு தப்பிப் பிழைக்க என ஒரு இடம் பூமியில் இல்லை. கஞ்சாத்தூளை உள்ளங்கையில் வைத்து அப்படி அழுத்தி அழுத்தி தேய்ப்பது எதற்கு? காலத்தை மயக்கத்தான். அது நேற்றும், இன்றும், நாளையுமற்ற ஒரு உலகிற்குள் அவனை அழைத்துச் செல்கிறது. காலம் மங்கினால் சகலமும் மங்கி விடுகிறது. எதையாவது தொட்டால் தானே ஏதாவது நிகழும். எதையாவது கடைந்தால் தானே அமுதோ நஞ்சோ வெளிப்படும். எதையும் தொட்டு விடாத சுகமொன்றைப் பேசுகிறார் அபி. எதையும் தொட்டிராத என் புதிய கைகள் எங்கெங்கும் நீண்டு எதையும் தொடாது திளைத்தன. (அ. க. பக். 75) வெளிப்பாடு, உள்பாடு என்று இரண்டு கவிதைகள் அடுத்ததடுத்து உள்ளன. “உள்பாடு” கவிதைக்கு வரிக்கு வரி உரை சொல்ல என்னால் முடியாது. சொன்னால் ஏதோ ஒன்று வழுக்கி விடும். அபியின் பல கவிதைகளும் இப்படி உரை சொல்ல எத்தனிக்கையில் வழக்கி விடுகின்றன. ஆனால் அதைப் படிக்கையில் அடைந்த பரவசம் உண்மை. உள்பாடு இந்தப் பழக்கம் விட்டு விடு. எங்காயினும் வானிலேனும் மண்ணிலேனும் புள்ளியொன்று கிடக்கக் கண்டால் சுற்றிச் சுற்றி வட்டங்கள் வரைவதும் சுழன்று சுழன்று கோலங்கள் வரைவதும் குறுக்கும் நெடுக்குமாய்ப் புள்ளியின் வழியே பரபரத்துத் திரிவதும்… இந்தப் பழக்கம் விட்டுவிடு முடிந்தால் புள்ளியைத் தொட்டுத்தடவி அதன் முடிதிறந்து உள் நுழைந்து விடு. (அ. க. பக். 48) நமக்குப் புள்ளியைக் காண்பதே அரிது. முதலில் புள்ளியைக் கண்டு, பிறகு அதன் முடியைக் கண்டறிந்து அதையும் திறந்து உள்நுழைவதென்றால்…. சார், மனிதர்களிடம் எதிர்பார்ப்பதற்கும் ஒரு அளவிருக்கிறதல்லவா? அபியின் “மாலை கவிதைகளில்” உள்ள மாலை நமது வழக்கமான மாலையல்ல. நாம் அறிந்த பொன் மாலைப் பொழுதல்ல. அவை கண்ணிற்குத் தோன்றும் ரம்மியமான காட்சியாக இல்லாமல் நமது கற்பிதங்களின் அபத்தங்கள் இறங்கி வரும் களமாக மாறியிருக்கின்றன. வாழ்வு ஓர் ஓட்டப் பந்தயம் என்று சொல்லி வளர்க்கப்பட்டிருக்கும் நமக்கு புதிய பாடங்களைச் சொல்லி, வேறு வேறு வெளிச்சங்களைக் காட்டும் இக்கவிதைகள் “முன்-பின்” என்பதைக் கலைத்துப் போட்டு விடுகின்றன. அபியின் லட்சியம் ஒரு “காலியிடம்”. லட்சியம் என்று சொல்ல முடியாது. லட்சியம் என்று உச்சரித்த மாத்திரத்திலேயே அந்தக் காலியிடம் காணமல் ஆகக் காண்கிறோம். ஒரு எளிய மனித உயிரால் வெகு நேரம் அந்தக் காலியிடத்தில் நிலைத்திருக்க இயலாது. அவனைச் சுற்றிலும் ஆயிரம் விசயங்களின் மினுக்காட்டம். ஏதோ ஒரு ஆட்டத்தில் கலந்து விடவே அவன் விரும்புகிறான். அவனால் அவ்வளவு தான் தாக்குப் பிடிக்க முடியும். எனக்கு வந்த பரிசுப் பொட்டலங்கள் ஒன்றில் வெறும் காலியிடம் விரவிக் கிடந்தது. (அ. க. பக். 197) என்று துவங்குகிறது ஒரு கவிதை. எப்படியோ நாம் உருவாகித் தொலைத்து விட்டோம். அதன்பின் நடக்கிற கூத்தில் கவனம் செலுத்துவது தான் பொது இயல்பு. ஆனால் அபி எல்லாவற்றிற்கும் “உருவாகும் விதம்” தான் காரணம் என்று நம்புகிறார். எனவே “உருவாகும் வரலாற்றை” ஆழத்திற்குச் சென்று தேடுகிறார். ஆனால் அங்கு அவர் காண்பது அடர்ந்து செறிந்த ஒரு இருள். தீராத குழப்பங்கள்… வெறும் வினாக்கள். இந்த உருவாகும் வரலாறும், அபி சொல்லும் காலியிடமும் ஒரு விதத்தில் அருகருகே இருக்கக் காண்கிறோம். அடர்ந்த இருளைக் கண்டு வந்தாலும் வாழ்வின் மெய்மையைத் தேடி திரும்பத் திரும்ப வேறு வேறு ஆழங்களுக்குச் செல்வதை அபி நிறுத்துவதில்லை. அவரது கவியுலகின் ஆதார இயல்பாக இருக்கிறது அது. அவரது கட்டுரை வரியொன்று இப்படிச் சொல்கிறது.. “கவிதை என்பது இவனுக்குக் கற்பனை இல்லை. மூலங்களைத் தொட்டு முடிவிலிகளின் வழியாக செல்லும் முயற்சி”. அபியின் சில கவிதைகளை வாசிக்கையில் எனக்குச் சிரிப்பு வந்தது. ( எ.கா: உள்பாடு, அதுதான் சரி ) வாழ்வின் மெய்மையைத் தேடி அவ்வளவு ஆழமாகப் போகையில் சிரிப்பு வருவது இயல்பு தானே? கீழே எறிந்துவிட்டு மறுபடி நினைத்தால் நினைக்க நினைக்க நா ஊறுகிறது. (அ. க. பக். 227) என்பதாக அவரது முதல் தொகுப்பில் தொடங்கும் அபத்த தரிசனம் சமீபம் வரை தொடர்கிறது. ஆனால் “கசப்பு” என்கிற நிலையிலிருந்து அது “இயல்பு” என்கிற நிலைக்கு நகர்ந்து விட்டதாகத் தோன்றுகிறது. அதாவது அழுகை நின்று விட்டது. அபி எதையாவது கொஞ்சம் அழுத்துவாரெனில் அது சங்கீதத்தைத் தான். அதையும் கூட நாம் அழுத்துவது போல் அழுத்துவதில்லை அவர். “உள்ளத்தில் நல்ல உள்ளம்” பாடலை ஒரு சிறுவனைப் பாட வைத்து அதைக் கண்டு கண்டு நெக்குருகியோடி ஒருவரையொருவர் கட்டித் தழுவி அரங்கையே மூக்குச் சளியால் மூடிவிடப் பார்க்கும் “சிங்கர்ஸ் ஷோ”க்கள் வெற்றிகரமாக கோலோச்சிக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய காலத்தில் “நாதத்தை புலன்களில் பொட்டலம் கட்டப் பார்க்கிறாய்” என்று கவிதை படிக்கிறார் அபி. “இந்த ஆள வச்சிகிட்டு ஒரு கொல கூட செய்ய முடியாது” என்று தலையில் அடித்துக் கொள்கிறார் நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளர். வாழ்வு குறித்த பிரம்மாண்ட கற்பனைக்கு எதிராக அபி காட்டும் ஒன்றுமற்ற வெட்ட வெளி நம்மைக் கடுமையாக அச்சுறுத்துகிறது. வாழ்வுக்குள் இட்டு நிரப்ப முடியாத இடைவெளிகள் உண்டென்றால் நாம் ஆம் என்று தலையாட்டலாம். “இடைவெளியை சுற்றும் சிற்றெம்புகள் தான் வாழ்க்கை” என்று சொன்னால் பீதி கிளம்பாதா என்ன? இடைவெளிகள் யாரும் கவனியாதிருந்த போது இடைவெளிகள் விழித்துக் கொண்டு விரிவடைந்தன. நட்சத்திரத்திற்கும் நட்சத்திரத்திற்கும் அர்த்தத்திற்கும் அர்த்தத்திற்கும் உனக்கும் உனக்கும் விநாடிக்கும் விநாடிக்கும் இடைவெளிக்கும் இடைவெளிக்கும்.. என்று இடைவெளிகள் விரிவடைந்தன. வெறியூரி வியாபித்தன. வியாபகத்தின் உச்சத்தில் மற்றதெல்லாம் சுருங்கிப் போயின. ஆங்காங்கிருந்து இடைவெளிகள் ஒருங்கு திரண்டு அண்ட வட்டமாயின. வட்டத்தின் சுழற்சியில் நடுவே தோன்றி வளர்ந்தது பேரொளி அதற்குப் பேச்சு வரவில்லை சைகைகளும் இல்லை எனினும் அதனிடம் அடக்கமாய் வீற்றிருந்தது நோக்கமற்று ஒரு மகத்துவம். (அ. க. பக். 122) மகத்துவத்தின் முன்னே கொஞ்சம் நம்பிக்கை கொள்ளலாம். எதையாவது வேண்டலாம். மண்டியிட்டு கண்ணீர் சிந்தலாம். “நோக்கமற்ற மகத்துவத்தின்” முன்னே என்ன செய்ய? வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைத் தவிர. மூழ்கினால் முத்தெடுத்து வர வேண்டுமென்பது நமது பொது நியதி. அபி நம்மை இழுத்துச் செல்லும் ஆழங்களில் “ஒன்றுமில்லை”. ஒன்றுமில்லை என்று காட்டத் தான் அவர் நம்மை அவ்வளவு ஆழத்திற்கு இழுத்துச் செல்கிறார். அபி இந்த வாழ்வை பொருட்படுத்தாது வேறெதையோ பேசிக் கொண்டிருப்பது போல் ஒரு பிரமை தோன்றுவது இயல்பே. ஏனெனில் நமது அன்றாட வாழ்வின் சித்திரங்கள் இதில் இல்லை. ஆனால் வாழ்வு குறித்த ஆழமான விசாரணைகள் உள்ளன. “நடைமுறை வாழ்வைச் சந்தித்து உழல்பவன் இவனுடைய ஒரு அவன். இவன் எழுத்து மனிதன். எதை எப்படி எழுத வேண்டும் என்பதைத் தன் சுதந்திரமாகக் கொள்கிறான்” என்று சொல்லும் அபி இன்னொரு இடத்தில் சொல்கிறார்.. “வாழ்விலிருந்து இவன் எதிர்ப்பக்கமாகப் போகவில்லை; வாழ்விற்குள்ளேயே இருளடர்ந்த வேறொரு பக்கமே இவன் போவது”. பொதுவாக நமது தமிழ்வாசக மனத்திற்கு எல்லாமும் “இரத்தமும் சதையுமாக” வேண்டும். அப்படி அல்லாத ஒன்றை ஏற்றுக் கொள்வதில் அதற்குத் தயக்கங்கள் உண்டு. இப்படி “இரத்தமும் சதையுமாக” வாழும் நமக்கு “ஒன்றுமற்ற காலியிடத்தை” காண்பது கொஞ்சம் சிரமமானது தான். “ஒன்றுமில்லை” என்பது கூட “சித்தர் பாடல்களில்” ஒலிப்பது போல உரத்து ஒலிக்குமாயின் நாம் அதை மகிழ்ந்து கொண்டாடுவோம். அபியோ “ஒன்றுமில்லை” என்பதை “ஒன்றுமில்லாதது போலவே” சொல்கிறார். அபி அரிதாக ஒரு காதல் கவிதை எழுதியிருக்கிறார். அதாவது தெளிவாக அதில் ஒரு பெண் உரு உண்டு. “உலகின் விஷங்களை வெல்லவோ உன் முகத்தில் இரண்டு மகுடிகள்” என்று பிரமாதமாகத் துவங்குகிறது கவிதை. காதலில் உருகி உருகி எழுதிச் செல்பவர். முடிக்கிற தருவாயில் எழுதுகிறார்… இந்தப் புதிர்கள் முன் பிரமிக்கவே இத்தனை அறிவிலும் புகுந்து வந்தேன். இப்படியாக இவ்வரிகள் அபியின் இன்னொரு மெய்ஞானக் கவிதையின் வரிகளாக மாறி விடுகின்றன. அந்தக் காதலியை எண்ணிப் பார்க்க கொஞ்சம் பரிதாபமாகத் தான் இருக்கிறது. சில வரிகள் நாம் அர்த்தமேற்றும் முன்னரே நம்மைக் கவர்ந்து விடுகின்றன. வாசற்படியில் வாயில் விரலுடன் நின்றது குழந்தை வீடும் வாய் திறந்து குழந்தையை விரலாய்ச் சப்பி நின்றது…. (அ. க. பக். 30) அபியின் சில கவிதைகள் வெறும் உளவியல் கணக்குக்குகளாகவும், தத்துவ விளையாட்டுகளாகவும் தங்கி விட்டதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. அவற்றில் கவிதையின் வண்ணம் ஏறவில்லை என்றே எனக்குப் படுகிறது. இனி இருக்கிறேன் என்பதில்லாத இருப்பு இல்லை என்று இருக்கும் (அ. க. பக். 169) போன்ற வரிகள் அதன் அர்த்தபுஷ்டிகளைக் கடந்தும் கொஞ்சம் எரிச்சலூட்டவே செய்கின்றன. அபி ஒரு கவி.. “சொற்களின் கும்மாளம்”, “எண்ணங்களின் ஆடம்பரம்” என்றெழுதிச் சொல்லும் ஒரு கவி. மிக உறுதியாக அபி எமது மொழியின் ஒரு தனித்த ஆபூர்வம். விஷ்ணுபுரம் விருது பெறும் அவர்க்கு என்னுடைய வணக்கங்கள்.

கவிஞர் அபி – இளங்கோ கிருஷ்ணன்

தமிழ் கவிஞர்களில் தனித்துவமானவர் அபி. வானம்பாடி கவிஞராய் படைப்புப் பயணத்தைத் தொடங்கினாலும் வானம்பாடிகளின் உரக்கப் பேசுதல், சந்தக் கவிதைகள், சமூக-அரசியல் கவிதைகள் ஆகிய பாணிகளைவிட்டு மிகத் தொடக்கத்திலேயே விலகி நடந்தவர்.

 

சூஃபி மரபின் தாக்கம் அபியின் படைப்புகளில் ஆழமாக உண்டு. மேலும் அபியின் கவியுலகம் படிமங்களால் ஆனது. படிமங்கள் எனும் கவிதை நுட்பத்தை அபியின் அளவுக்குப் பயன்படுத்திய தமிழ் நவீன கவிஞர்கள் யாருமே இல்லை. ஒருவகையில் அபியை நவீனத்துவ கவிஞர் என்றே சொல்ல வேண்டும். நவீனம் வேறு நவீனத்துவம் வேறு. மாடர்ன் என்பது ஒரு காலச் சூழல். மாடனிஸம் என்பது அக்காலச் சூழலின் சிந்தனை. அபியிடம் நவீனத்துவ சிந்தனை தாக்கங்கள் உண்டு. உதாரணம் டி.எஸ்.எலியட் முன்வைத்த நியோ கிளாசிஸத்தின் தாக்கங்கள்.

 

கவிதையாக்கத்தில் டி.எஸ்.எலியட் மற்றும் எஸ்ரா பவுண்ட் இருவரும் முன்வைத்த கவிதைக் கோட்பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டு கவிதைகள் எழுதியவர் அபி. படிம உடல், சுண்டக் காய்ச்சிய சொற்கள், கட்டுப்பாடான உணர்வுதளம், சூட்சமமான உள்ளடக்கம், குறீயிட்டு தளம் கொண்ட கவித்துவம், சம்பவத்தை விவரிக்காமல் அனுபவத்தை நோக்கி நகரும் தொனி, மனதின் நுண்ணிய அனுபவங்களை நுட்பமாய் எழுதிக் காட்டுதல் ஆகியவை அபியின் பாணி.

இவற்றில் பெரும்பாலானற்றை டி.எஸ்.எலியட் தன்னுடைய நவீன கவிதைக்கான விதிகளில் குறிப்பிடுகிறார். எலியட் இதனை நவீன செவ்வியல் (Neoclassicism) என்று சொன்னார். நியோ கிளாசிஸம் ஒருவகையில் ரொமாண்டிசிஸத்துக்கு மாற்றாய் எழுந்தது. கவிதை செயல்பாட்டில் கட்டுப்பாடற்று உணர்ச்சிகளை கொண்டுவந்து குவிப்பதற்கு மாற்றாக, கவிதையில் பிரக்ஞையின் தலையீட்டை முன்வைத்தது. சரியாகச் சொன்னால் உட்கார்ந்து வம்படியாகக் கவிதை எழுதுவதை அல்ல எலியட் சொன்னது. கவிதை எழுதுதல் எனும் செயல்பாட்டை ஒரு தியானம் போல பிரக்ஞையோடு Esoteric பண்புகளோடு அணுகுவது அது. அபி போன்ற சூஃபியிஸத்தில் ஆர்வம் உடைய ஒருவர் இப்படியான கவிதையாக்கத்தில் ஈடுபட்டது மிக இயல்பானது. இந்த Esoteric பண்புகளே அபியைத் தனித்துவம் மிக்க கவிஞராகவும் உருவாக்கியிருக்கிறது.

 

கோவையில் எனக்கு தேவமகள் அறக்கட்டளை விருது கொடுக்கப்பட்டபோது மூத்த படைப்பாளிக்கான பிரிவில் அவருக்கும் விருது கொடுத்தார்கள். நான் மிகப் பெருமையாக உணர்ந்த தருணங்களில் ஒன்று அது. கிருஷ்ணன் என்றே என்னை அழைப்பார். நான் ’அது என் அப்பா பேர் சார் என் பேர் இளங்கோதான்’ என்பேன். ’அதனால் என்ன எனக்கு இதுதான் பிடிச்சிருக்கு’ என்று குழந்தை போல் சிரிப்பார். அபிக்கு விஷ்ணுபுரம் விருது வழங்கியுள்ளது நிஜமாகவே மகிழ்ச்சியான செய்தி. இதை முன் வைத்தாவது அவர் கவிதைகளை புதிய வாசகர்கள் தேடிப் படித்தால் நல்லதுதான். வாழ்த்துகள் சார்…

 

இளங்கோ கிருஷ்ணன்

[முகநூலில் எழுதியது]

  நன்றி :https://www.jeyamohan.in/124620/

அபியும் அக்ஞேயும் தந்த நூதனக் கவிதைகள்

 

அபியும் அக்ஞேயும் தந்த நூதனக் கவிதைகள்




                               அக்ஞேஅக்ஞே

அபியும் அக்ஞேயும் தந்த நூதனக் கவிதைகள் அழகானவை. வாசகர்களுக்கு அலாதியான அனுபவம் தருபவை.

தமிழ் கவிஞர் பீ.மு.அபிபுல்லாவும் (B.M. Abibullah),  இந்தி கவிஞர் ச‌ச்சிதானந்த் ஹீரானந்த் வாஸ்த்யாயன் அக்ஞேயும் (Sachithananda Hiranand Vastyayan Agne)  ஒரே வயதினரோ ஒரே காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களோ அல்ல.

எனினும் அபியும் அக்ஞேயும் தந்த நூதனக் கவிதைகள் ஒருமித்த தன்மை உடையனவாகவும், கவிப்பொருளில் ஒற்றுமை உடையனவாகவும் காணப் பெறுகின்றன.

இருவரின் புனைப் பெயர்களை ஒப்பிடும் போது கூட, ஆழ்ந்த ஞானம், நிரந்தரமானது என்ற பொருளில் வருகின்றது. ‘இன்றைக்கும் கூடே’(அபி),‘ஆழ்ந்த ஞானம்’ (அக்ஞேய்) என்ற குறியீட்டின் (Symbol) அடிப்படையில் அமைந்துள்ளன.

இருவருடைய கவிதைகளிலும் அத்வைதவாதம், இரகசியவாதம், சத்தியத்தை ஆராய்வது, தன்னுணர்வு, அகம்வாதம், கணநேர உணர்வு, இருத்தல், பாலியல் மனோதத்துவம் ஆகியவை தென்படுகின்றன.

கவிதைகளில் ஒரே மாதிரியான வேகமும், சக்தியும் இளையோடுகின்றன. இருவருக்கும் முன் காணப் பெறும் கவிதைத் தொனிகளை (நடை) மாற்றியமைத்து, புதிய தொனியில் இருவரும் காவியங்களைப் (கவிதை) படைத்திருக்கின்றனர் என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது. இதனால் இவற்றை ‘நூதனக் கவிதைகள்’ என்றும் ‘ நவீனத்தில் தீவிரமான’ (Ultra Morden) கவிதைகள் என்றும் கூறுவதற்குத் தகுதியுடையவை எனலாம்.

 

அக்ஞேய் பல்வேறு இடங்களில் வாழ்ந்து, கல்வியும் இலக்கியப் பணியும் செய்திருக்கின்றார். உதகை, இலக்னோ, சென்னை கிறித்துவக்கல்லூரி ஆகிய இடங்களில் கல்வி பயின்றார். அதன் பிறகு சிறந்த பேச்சாளராகவும், பேராசிரியராகவும் விளங்கினார். இவர் 1987-இல் மறைந்தார்.

இவருடைய இலக்கியப் படைப்புக்களாக நாவல், சிறுகதை, கட்டுரை, பயண இலக்கியம், கவிதை ஆகியவை உள்ளன. அதோடு பல நூல்களைப் பதிப்பித்தும் உள்ளார். இவருடைய “கித்னி நாவோம் மே கித்னி பார்” (எத்தனை படகுகளில் எத்தனை முறை) என்ற கவிதை நூலுக்கு ‘ஞானபீடப்பரிசு’ பெற்று இருக்கின்றார். இவர் இந்தி இலக்கியக் கவிதை உலகில் ‘நூதனக் கவிதையின் தந்தை’ என்றழைக்கப் பெறுகின்றார். நூதனக் கவிதையைப் ‘பிரயோக வாதம்’ என்பர்.

‘தாரஸப்தக் தூஸரா சப்தக்’ திஸராசப்தக் ஆகியவற்றை உருவாக்கியவர். பக்னதூது. சிந்தா இத்யலம், இந்திரதனு, ரௌவுதே ஹயே யே, அரிவோ கருணா பிரபாமை, ஆங்கண் கே பார் துவார், பகலே மை ஸன்னாட்டா புன்தாஹீம் மகாவிருட் கே நீட்சே ஆகியவை முக்கியக் கவிதைகளாகும்.

 

கவிஞர் அபியின் கட்டுரைகளும். கவிதைகளும் ஒளிவட்டத்துடன் பிரகாசம் செய்வதை உணர முடிகின்றது.

கவிஞர் அப்துல்ரகுமானால் ‘மௌனத்தின் பிரச்சாரகன்’ என்றழைக்கப் பெறுகின்றார். சிறந்த பேராசிரியராகவும் விளங்கினார். பல்கலைக்கழகப் பாடத்திட்டக் குழுவில் உயர் பதவிகளை வகித்தவர். திரு.இராமசாமி நினைவு பல்கலைக்கழகத்தின் தமிழ்ப் பேராயத்தில் செயலராகப் பணிபுரிந்தவர்

.‘வானம்பாடி’ இயக்கத்தினர் காலத்தில் தனித்துப் புதுமை இலக்கியத்தை எழுதியவர். இவரின் படைப்புக்களாக ‘மௌனத்தின் நாவுகள்’, ‘என்ற ஒன்று’, ‘அந்தர நடை’ ‘அபி கவிதைகள் தொகுப்பு’ ஆகியவை வெளிவந்துள்ளன.

அபியும், அக்ஞேயும் ‘கவிதைகள்’ குறித்து எழுதிய கட்டுரை, கவிதைகள், ‘இலக்கியம்’ குறித்து எழுதிய கட்டுரை ஒரே தொனியைப் பெற்றிருக்கின்றன.

 

கவிதை வெளிப்படும் தன்மையும், கவிதை நோக்கமும் முற்றிலும் கவிஞனையே சார்ந்தவை. வாசகர்கள் இதை உணர்ந்து கொண்டு அனுபவிக்க வேண்டும் என்பது இருவரின் கவிதைக் கோட்பாடாகவே உள்ளன. அதை அவர்களின் கவிதைகளில் இனம் காண முடிகின்றது.

 

கவிஞர் அபி தன் கவிதையில்

“உங்கள் நாக்குகளை நான்-

கொலம்பசின் திசைகாட்டி முள்ளினால்

செய்யவில்லை

கண்டுபிடிக்க அல்ல

காட்டிக் கொள்ளவே

உங்களை நான் அனுப்புவது” (முத்திரைகள்)

என்கின்றார்.

 

அதே போல் அக்ஞேய்,

“நான் கவிஞன்

நூதனமானவன்: புதுமையானவன்,

காவிய த்வங்களைத் தேடி நான் செல்லவில்லை

ஆசைப்படுகிறேன் தாங்கள் எனது

ஒவ்வொரு வார்த்தையும்

அலசிப்பார்க்கவும் – ஆனால் நகல்கள்

தாங்களாகவே உணர்ந்து கொள்ளவும்”

(அறிஓ க்ருணா பிரபாமை)

எனக் கூறுகின்றார்.

 

இருவரின் கவிதைகளிலும் இரகசியவாதமும் சத்தியத்தை ஆராய்தலும், அத்வைதவாதமும் அதிகம் தென்படுகின்றன. ஆத்மாவும், பரமாத்மாவும் இணைப்பதும், பிரம்மத்தைப் பற்றியும், உருவமில்லாத மெய்ப்பொருளைப் பற்றியும் கவிதைகளில் சுட்டிக் காட்டியிருக்கின்றார்கள்.

சத்தியத்தைத் தேடுவது பிரம்மத்தைத் தேடுவதற்கு ஒப்பாகும். சத்-இயம்-சத்தியம். ‘சத்’ என்றால் மெய்ப்பொருள், நிரந்தமான பரப்பிரம்மம், ‘இயம்’ என்றால் அது சார்ந்தது. அபியின் ‘பிரிவினை’ எனும் கவிதையில்,

“மேலும் மேலும்

உருவம் சுமந்து

போகிறாய்.

உன்னைப் பிரித்து விலக்கிக் கொண்டே

உன்னைத் தேடி

உன் தவம் மட்டும் உடன்வரப்

போகிறாய்” (அந்தர நடை)

என்கின்றார். இந்து சமயத் தத்துவமும், கீதையில் கூறியுள்ள கர்மயோகமும், மோட்சத்தைப் பற்றியும் இதற்குள் காண முடிகின்றது.

வியர்த்தம், உளவாளிகள், காற்று ஆகிய கவிதைகளில் இரகசிய வாதமும், சத்தியத்தை ஆராய்வதும் வெளிப்படையாகவே தெரிய வருகின்றது.

அக்ஞேய் எழுதிய அனைத்துக் கவிதைகளும் இரகசியவாதத்தைச் சுற்றியே அமைந்துள்ளன. இவரது கவிதைச்சிந்தனை அநேக சமயங்களிலிருந்தும், வேதங்களிலிருந்தும் எடுக்கப் பெற்றுள்ளன. அபியின் சிந்தனையும் இதைச் சார்ந்ததாகவே உள்ளது.

அக்ஞேய் தன் கவிதை ஒன்றில்,

“நான் உன்னைத் தேடி வருகின்றேன்

ஓ, எனது சின்னஞ்சிறு சோதியே

எத்தனை தடவைத் தீரனாகச் சோர்வடைந்து

நான் மட்டும்.

ஓ. எனது புரியாத சத்தியமே

எத்தனை முறை…..”

(கித்னி நாவோம் மே கித்னி பார்)

என்கின்றார்.

 

அபியின் உள்முகப்பார்வை அல்லது பிரம்மத்தைத் தேடுதல் இந்தி பக்தி இலக்கிய ‘சூஃபி’ கவிஞர்களைப் போலவே அமைந்துள்ளது. அதிகமான குறியீடுகளின் மூலமாக இத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றார்.

இருவரின் தேடுதல் வேட்டை (கவிதைப் பொருள்) ஒரே மாதிரியாக இருப்பது பெரும் வியப்பாகும். ‘அபி’யின் ‘நாதம்’ என்ற கவிதையிலும் அக்ஞேய்-ன் ‘அசாத்திய வீணை’ என்ற கவிதையிலும் இந்த ஒருமித்த தேடுதல் வெளிப்படுகிறது.

“நாத அலை எனக்

கற்பிதம் கொண்டு

கரையோரங்களில்

தேடுகிறாய்

நாதம்

அலைபாய்வதெப்படி

இருப்பது அது

அலைவதென்று” (என்ற ஒன்று)

என்று அபியும்.

“கேட்கிறேன் நான்

இந்தச் சுரம். இந்த நாதம்

என்னுள் என்னுள்ளாகவே

காற்றைப் போல் நாதமாக நான் உயிர்த்தெழுகின்றேன்

நானில்லை: இல்லை நான்: எங்குமில்லை

ஓ. விருட்சமே: ஓ. கானகமே: ஓ நாதத்தின்

கூட்டுத் தொகையே: நாதத்தின் ஞபாகமே

அலைகின்றேன் அலைகின்றேன்

எங்கிங்கோ அலைகின்றேன்” (அசாத்திய வீணை)

என்றுஅக்ஞேயும் எழுதியுள்ளனர்.

 

மீனைக் குறியீடாக வைத்து இரகசியவாதத்தை இருவருமே வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். அக்ஞேய்னுடைய முக்கியமான குறியீடு மீனாகும். இந்த உலகில் வாழ்வதும், பிரம்மத்துடன் இலயிப்பதுமாக இருப்பதை விளக்குகிறது.

“காலைக் கடித்துப் போகும் மீன் குஞ்சுகள்” (நாதம்) என அபியும் இக்குறியீட்டைப் பயன்படுத்தியுள்ளார். மீன் துள்ளுகிறது, கடித்துப் போகிறது. குதூகலமாக இருப்பது எல்லாம் முக்தி தேடுவதற்கே.

தத்துவார்த்த நிலைகளில் பௌத்த தத்துவத்தின் வெளிப்பாடான “சூன்யவாதத்தையும், மௌனவாதத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு இருவரின் கவிதைகள் அமைந்திருக்கின்றன. அபியின் நிசப்தமும், மௌனமும், ‘வயதும்’ அக்ஞேயின் ‘அசாத்திய வீணை’யிலும் இந்நிலை வெளிப்படுகின்றது.

தன்னுணர்வுக் கவிதைகளாக உள்ள இவைகள் அத்வைதத்தின் மூலமந்திரமான ‘அகம் ப்ரம்மாஸ்மி’யைச் சார்ந்துள்ளன. தன்னைத் தேடுவதும், தனிமனிதத் தத்துவத்தையும், தனிமனிதப் பாதுகாப்பையும் கொண்டு கவிதைகள் எழுதப்படுகின்றன.

‘வடிவங்கள்’ என்ற கவிதையில் அபி ‘குறிப்பிட்ட தேடல்’ செய்கின்றார். ‘அடையாளம்’ என்ற கவிதையில்,

“என்னுள்

புதர் விலக்கித் துருவிக்

கண்டுபிடித்ததென்ன, உன்

சிதறல்களேயன்றி

கிடைத்ததேனா

ஏது எனக்கு

அடையாளம் ஏது” (அடையாளம்)

இவ்வாறு தேடியிருக்கி;ன்றார்.

அக்ஞேய்.

“நான் ஆற்றின் பாய்ச்சலில் இருக்கின்றேன்

அந்த நிலையான சக்தியையும்

அதைப்பற்றியும் கண்டுபிடிக்க ஆசைப்படுகின்றேன்

இலயிக்க ஆசைப்படுகின்றேன்

அது………. எனக்கு

என்னுள் இருக்கின்றது” (இத்யலம்)

என விளக்குகின்றார்.

 

உளவியலறிஞர் சிக்மண்ட் பிராய்டின் கண்டுபிடிப்பாக ‘பாலியல் வாதமும்’, T.H லாரன்ஸின் பாலியல் கொள்கையும் இருவரின் கவிதைகளிலும் கூட்டாகப் பரிணமிக்கின்றன.

அபியின் ‘கிலு கிலுப்பை’ கவிதை இதை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பாலியல் குறியீட்டின் மூலமாக ஒரு மகத்துவம் வாய்ந்த செய்தியைக் கூறியுள்ளார். இதில் ஹிரோஷிமாவில் நடந்த துயரச் சம்பத்தின் உண்மையான சித்திரத்தை, “உள் எங்கும் – கதிர்கள் நனைந்து – நுனி மழுங்கிச் சுருண்டன” என்கின்றார்.

இது போலவே அக்ஞேய் தன்னுடைய ஹிரோஷிமா என்ற கவிதையில் அந்த நகரத்தின் நாசத்தை விவரிக்கின்றார்.

“ அந்தத் திசையெங்கிலும்

காலச சூரியனின் இரதங்களால்

அந்தப் புவி துண்டாகப் பாய்ந்து

பறந்தது” (ஹிரோஷிமா)

 

அபியும் அக்ஞேயும் கவிதைகளில் மொழியின் பிரயோகத்தை மிக ஆழமாகப் படைத்துள்ளனர். வார்த்தைகளுக்கு மீறித் தருவது இவர்கள் கவிதைகளின் முக்கியமான ஒற்றுமையாகும்.

குறியீடுகளும், படிமங்களும் ஒரே மாதிரியாக இருவரின் கவிதைகளில் காணப்படுவது கூறத் தக்கதாகும்.

அபியையும், அக்ஞேயையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் போது, வெவ்வேறு தளங்களிலிருந்து (Place) வாழ்ந்து பணி செய்திருந்தாலும் இருவரின் சிந்தனைகளும் கவிதை நடையும், கவிதையின் உத்தேசமும் ஒரே பாணியில் அமைந்திருப்பது அதிசயமாகும்.

தி.சிவப்பிரகாஷ்

தி.சிவப்பிரகாஷ். எம்.ஏ.,எம்ஃபில்.
இந்தித் துறைப் பேராசிரியர்
அரசு கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி
ஊட்டி
9445278449



 நன்றி : https://www.inidhu.com/%e0%ae%85%e0%ae%aa%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%85%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%9e%e0%af%87%e0%ae%af%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%a8%e0%af%8d%e0%ae%a4-%e0%ae%a8/

ஞாயிறு, 8 செப்டம்பர், 2019

டாக்டர் கா செல்லப்பன் அவர்கள் பார்வையில்.... கவிஞர் அபி கவிதை

டாக்டர் கா செல்லப்பன் அவர்கள் பார்வையில்.... கவிஞர் அபி கவிதை


 நம்மையறியாமலேயே நம் வழிமரபு தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொள்கிறது. அபியின் 'அந்தர நடை' யிலும் இத்தகைய அமைப்பையும் சொல்லாட்சி யையும் பார்க்க முடிகிறது. " வண்ணங்கள் பற்றிக் கொண்டு வெறும் கரும் புகையுடன் எரிகின்றன" என்கிற போது வசனத்தின் அடக்கத்தில் ஒரு ஆழ்ந்த கற்பனையைப் பார்க்கின்றோம். 

பக்கம்-  120

 நூல் - "இலக்கியத்தில் பழம்புதுமையும் புதுப்பழமையும்"

சனி, 7 செப்டம்பர், 2019

கவிஞர் அபி கவிதை குறித்து சிற்பி

மின்னல் கீற்று நூலில் கவிஞர் அபி கவிதை குறித்து     சிற்பி

"புதுக்கவிதை விம்மி விளைவதற்கு நவனவமான சொல்லாக்கங்களின் புதுப்பாய்ச்சல் ஒரு காரணம். கவிஞர் அபியின் ' நிசப்த நெரிசல்' பரணனின் 'வெந்துயர் முள் மனவேலி' தமிழன்பனின் தண்ணீரால் வெறுக்கப்பட்ட தாகங்கள் ' ரகுமானின் உலோகப்பறவை' ரவீந்தீரனின் 'ஊசிமழைப் போர் முனை' இவையெல்லாம் சொல்லாக்க வீச்சுக்கு பதச் சோறாகக் கொள்ளலாம்.

பக்கம் 04-05

திங்கள், 26 ஆகஸ்ட், 2019

கவிஞர் அபிக்கு விஷ்ணுபுரம் விருது

கவிஞர் அபிக்கு விஷ்ணுபுரம் விருது

 


 

2019 ஆம் ஆண்டுக்கான விஷ்ணுபுரம் விருது மூத்த கவிஞர் அபி அவர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. அபி அவர்களை நேரில் சந்தித்து மூன்று மாதம் முன்னரே இச்செய்தியை அறிவித்தோம்.


அபியின் இயற்பெயர் ஹபிபுல்லா.  மேலூர் அரசு கலைக்கல்லூரியில் தமிழ்ப்பேராசிரியராக இருந்து ஓய்வுபெற்றவர். லா.ச.ரா படைப்புகளில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். ரூமி, கலீல் கிப்ரானின் கவிதைகளிலிருந்து தன் அழகியலைப் பெற்றுக்கொண்டார். பின்னர் மேலும் செறிவானதும் பூடகமானதுமான கவிதைகளுக்குள் சென்றார்

அபி எழுதிய

1. மெளனத்தின் நாவுகள். (1974)
2. அந்தர நடை (1978)
3. என்ற ஒன்று (1987)
4 அபி கவிதைகள் 20013

என்னும் நான்கு கவிதைத் தொகுதிகள் வெளியாகியிருக்கின்றன. அபியின் கவிதைகளைப் பற்றி நான் 2000 த்தில் மிக நீண்ட ஆய்வுக்கட்டுரை ஒன்றை எழுதியிருக்கிறேன். என்னுடைய ‘உள்ளுணர்வின் தடத்தில்’ என்னும் நூலில் அக்கட்டுரை உள்ளது

அபி அவர்களுக்கு விருது வழங்கும் விழா டிசம்பர் 29 அன்று கோவையில் நிகழும். நண்பர்கள் அனைவரையும் அழைக்கிறோம்

அபி கவிதைகள் வாங்க…


கவிஞர் அபி நேர்காணல் 1
கவிஞர் அபி நேர்காணல் 2
கவிஞர் அபி நேர்காணல் 3

நன்றி:

https://www.jeyamohan.in/124281#.XWQBTWRS_cs


 

abi kavithaigalக்கான பட முடிவுகள்

https://ta.wikipedia.org/s/7w1b அபி

  1.  

    அபி (கவிஞர்)

    கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
    Jump to navigation Jump to search
    அபி
    பிறப்பு1942
    போடிநாயக்கனூர், தமிழ் நாடு, இந்தியா
    தேசியம்இந்தியன்
    பணிபேராசிரியர், கவிஞர்
    பணியகம்அரசு கல்லூரிகளில் பணியாற்றி மேலூர் அரசுக் கலைக் கல்லூரியில் ஓய்வு பெற்றவர்
    பிள்ளைகள்மகன்கள் அஷ்ரப் அலி, ரியாஸ் அஹ்மது. மகள் பர்வின் பாத்திமா[1]
    வலைத்தளம்
    http://abikavithaiulagam.blogspot.com
    அபி என்ற பீ. மு. அபிபுல்லா (பிறப்பு: 1942) என்பவர் தமிழ்க் கவிஞராவார். இவர் 2019 ஆம் ஆண்டு விஷ்ணுபுரம் விருதினைப் பெறுகிறார்.[2] தமிழில் அருவக் கவிதைகளுக்குக் கவனிக்கப்பட்ட புதுக்கவிஞராவார்.[3] இவரது கவிதைகள் ஆங்கிலம், இந்தி மொழிகளிலும் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளன.[1]

    வாழ்க்கை

    1942 ஆம் ஆண்டு போடிநாயக்கனூரில் பிறந்தவர். லா.ச.ராவின் நாவல் உத்திகளை ஆய்வு செய்து, முனைவர் பட்டம் பெற்றார்.[4] மேலூர் அரசுக் கலைக்கல்லூரில் தமிழ்ப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார்.

    இவரது நூல்கள்

    1. மெளனத்தின் நாவுகள் (1974) - கவிஞர் மீரா அவர்களால் அன்னம் பதிப்பகம்[5]
    2. அந்தர நடை (1978)
    3. என்ற ஒன்று (1987)
    4. அபி கவிதைகள் (2013) - கலைஞன் பதிப்பகம்

    விருதுகள்

    • 2004: கவிக்கோ விருது
    • 2004: கவிக்கணம் விருது
    • 2008: கவிஞர் தேவமகள் அறக்கட்டளை விருது[1]
    • 2011: சிற்பி இலக்கிய விருது[6]
    • 2019: விஷ்ணுபுரம் விருது[2]

    மேற்கோள்கள்


  2. "கவிதை படிப்பது என்பது ஏதோ மலையைப் பிளக்கும் செயலல்ல !". தீராநதி. ஆகஸ்டு 2009. பார்த்த நாள்: 30 July 2019.

  3. "கவிஞர் அபிக்கு விஷ்ணுபுரம் விருது". பார்த்த நாள் 30 July 2019.

  4. 6.2 இக்காலச் செய்யுள் இலக்கியங்கள். த.இ.க..

  5. "கவிஞர் அபி – நேர்காணல்". சமரசம். ஜனவரி 2000. பார்த்த நாள்: 30 July 2019.

  6. "கவிஞர் மீரா". தென்றல். பார்த்த நாள்: 30 July 2019.

  7. "சிற்பி இலக்கிய விருதுக்கு கவிஞர்கள் தேர்வு". தினமலர். பார்த்த நாள்: 30 July 2019.

 https://www.jeyamohan.in/125013#.XWPqvWRS_ct

அபி கவிதைகளின் வெளியீடு – கடிதங்கள்

மதிப்பிற்குரிய திரு ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு,

வணக்கம்.

நான் கலிஃபோர்னியாவிலிருந்து பூவேந்திரன் எழுதுகிறேன்.

கவிஞர் அபி அவர்களுக்கு இவ்வாண்டுக்குரிய விஷ்ணுபுரம் விருது அளிப்பதன் மூலம் அபியின் கவிதைகளை பலர் வாசிக்க அறிமுகப்படுத்தி  இருக்கிறீர்கள்.  நன்றி.

நான் 1982-1985 மேலூர் அரசு கலைக்  கல்லூரியில் கணிதம் படித்தேன்.  எனக்குத் தமிழ்ப் பாடம் நடத்தியவர் அபி சார்.  மிகவும் வித்தியாசமான தமிழ் ஆசிரியர்.  கடினம் என மாணவர்கள் ஒதுங்கும் யாப்பிலக்கணத்தை அவர் நடத்திய விதம் என்னை / எங்களை மிகவும் கவர்ந்தது; எளிதாக இருந்தது.  அதே நேரம் அடுத்தடுத்து தொடரும் கணித விதிகளை நினைவு படுத்துவது போலும் இருந்தது.  பிறகு எனக்கு அவர் சொல்லி தெரிந்த உண்மை – தமிழின் மீது இருந்த பற்றின் மீது காரணமாக அவர் தமிழைப் படித்து இருந்தாலும் கணிதத்தின் மீது அவருக்கு ஆர்வம் இருந்து இருக்கிறது.  ஆனால் அவரால் இயலாது என விட்டுவிட்டு இருக்கிறார்.  பி.ஏ வகுப்பில் அவர் Astronomy படித்து இருக்கிறார்.  கணிதத்தில் அவரை கவர்ந்த விஷயம் ‘முடிவிலி ‘.  அது பற்றி அவர் பேசுவார்.

அவர் நடத்திய யாப்புக் குறிப்புகளை 20 வருடங்கள் பாதுகாத்து வைத்திருந்தேன் … அந்த அளவு யாப்பில் தேர்ந்தவராக இருந்தாலும் யாப்பை ஒதுக்கிவிட்டு அவர் கவிதைகள் படைத்தது ஆச்சரியம்தான்.   நண்பர் அய்யனாருக்கும் எனக்கும் நூலகத்தில் இருந்து நவீன இலக்கியங்களை எடுத்துக் கொடுத்து அறிமுகம் செய்தவர் அபி சார்.  பாலகுமாரன், சுஜாதா, சிவசங்கரி என்ற மாதிரியில் வாசித்து வந்தேன்.  அதிக பட்சம் நான் படித்த தரமான எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன்.  என்னை புதுமைப்பித்தன், சுந்தர ராமசாமி, அசோகமித்திரன், வெங்கட் சாமிநாதன், மாப்பஸான், கலீல் கிப்ரான் என்று அவர் திசை மாற்றினார்.  அவர் கவிதை தொடர்பாக நான் பேசியதில்லை.  ஒருவகை தயக்கம், ‘ உனக்கு புரிந்தபடி உன் போக்கில் போ’ என்று சொல்லுவார்.

முதல் முறையாக அவர் வீட்டில் அவருடன் பேசிக்கொண்டு இருந்த பொழுது டைம்  பீஸ் அலாரம் அடித்தது.  “ஒரு நிமிடம் – விம்பிள்டன் டென்னிஸ் போட்டி ஆரம்பிச்சு இருக்கும், எப்படி போய்க்கிட்டு இருக்குது என்று பாத்துக்கிறேன்” என்றார்.  விளையாட்டின் நுணுக்கங்கள் தெரிந்து வைத்து இருந்தார்.  இது நான் எதிர் பாராதது.

நான் 2007-ல் ஜெர்மனியில் இருந்த பொது அவருடைய மூன்று தொகுப்புகளை இணையத்தில் http://abikavithaigal.blogspot.com வெளியிட்டேன் (அச்சுப் பிழைகளுடன்).  பிறகு வேளைப்  பளு, நாடோடி வாழ்க்கை – அதைத் தொடர முடியாமல் போனது, அதன் பின் அவருடைய தமிழ் மாணவர் சந்திரசேகரன்  http://abikavithaiulagam.blogspot.com என அபி அய்யாவின் கவிதைகளை வெளியிட்டு இருக்கிறார்.

நான் அவருடைய எழுத்தைப் பற்றி எதுவும் எழுதவில்லை.  வாசித்து உள்வாங்கிக் கொண்டவர்கள் நிறைய எழுதுவார்கள்.  அவரால் தமிழ் ஆர்வம் பெற்ற நான் அமெரிக்காவில் இன்று என் பணியோடு கூடுதலாக – அவ்வை தமிழ்ப்  பள்ளிக்கு முதல்வராகவும் இருந்து வருகிறேன்.
அபி சாருக்கு என் வாழ்த்துக்கள்.  விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்திற்க்கு என் நன்றிகள்.

அன்புடன்

பூவேந்திரன்



அன்புள்ள பூவேந்திரன்,

நீங்கள் உங்கள் ஆசிரியருக்காகச் செய்திருப்பது மிகப்பெரிய பணி. நிறைவாக உணர்கிறேன். இன்றைய சூழலில் அச்சு ஊடகத்தில் கவிதை போன்ற அரிய படைப்புக்கள் காணாமலாகிவிடுகின்றன. இணையம் அவற்றை ஒருவகையில் அழிவற்றதாக்குகிறது. அந்த பிளாக்ஸ்பாட் அழியாமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்

வியாழன், 30 நவம்பர், 2017


மாற்றல்

பின்னணி உண்டு
மாற்றிக் கொள்வோம்
உன்னுடையதை நான்
என்னுடையதை நீ

மாற்றிக் கொண்ட இடைப்பொழுது
பின்னணி இல்லாதது
இடைப்பொழுதுகளையும்
மாற்றிக் கொள்வோம்
உன்னுடையதை நான்
என்னுடையதை நீ

பின்னணிக்குத் தளங்கள் உண்டு
மாற்றிக் கொண்டபின்
மாற்றிக் கொள்வோம்
தளங்களை

தளங்களில் நடமாட்டங்கள் உண்டு
மாற்றிக் கொள்வோம்
நடமாட்டங்களை

நடமாட்டங்களில்
பின்னணி
சூழலாக
மாறியிருக்கக் கூடும்
சூழலில்
எனது உனது சாயைகள்
நிர்ணயம் நோக்கி
வீண்முயற்சிகளில்
அலைந்து திரியக் கூடும்
மாற்றிக் கொள்வோம்
சாயைகளை

எனது உனது இன்றி
எதாவதாகவோ
இருக்க நேரிடும்
மாற்றிக் கொள்வோம்
எதாவதுகளை
வேகம் வேகமாக

மாற்றல் நிரந்தரப் படுகிறதா
உடனே
மாற்றிக் கொள்வோம்
மாற்றல்களை



வெள்ளி, 24 நவம்பர், 2017

நிலா முற்றம்--கவிஞர் அபியின்   குமுதம்       
                                                                                           இதழ் பேட்டி-2, 1-11-17

 
  
  படிமங்களை அளவோடும் சிறப்போடும் கையாள்பவர் அவ. இவரை ‘எச்சரிக்கையுடனும் இயைபு கெடாமலும் படிமங்களைப் பக்கவமாகக் கையாள்பவர்’ என்று பாலா குறிப்பிடுகின்றார்.

    அபியின் படிமங்கள் ‘அணிகளாகவோ ஆடைகளாகவோ இன்றி அங்கங்களாகவே படைக்கப்படுகின்றன.’ என்று அப்துல் ரகுமான் பாராட்டுகின்றார்.

    “அழகின் உச்சிபடிமம் என்றால் அதை முறைப்படி தொட்ட பெருமை இவருக்குரியது. இராமன் கை வில் போலவும் இராவணன் கை யாழ் போலவும் இவரிடம் படிமம் சொன்ன படியெல்லாம் கேட்கிறது”. என்று அபியின் திறமையை மீரா மனந்திறந்து போற்றுகின்றார். இவ்வளவு பாராட்டுகளுக்கும் அபி தகுதியானவர் என்பதை ‘மௌனத்தின் நாவுகள்’ என்ற கவிதைத் தொகுதியைப் பார்க்கிறபோது அறியலாம். நீலாம்பரி, ராப்பிச்சைக்காரன், ஒரு நம்பிக்கை செத்துக்கிடக்கிறது ஆகிய கவிதைகளைப் படிம அழகுள்ள கவிதைகளாய் விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.
    சங்க அக இலக்கியத்தில் முல்லைத்திணை தலைவன் வரவுக்காகத் தலைவி காத்திருந்ததலைக்  காட்டுவது. அதற்குரிய பொழுது மாலை. எனது மாலைகள் ஒரு புதிய முல்லைத்திணையாகப் பிரபஞ்சத்தின் காத்திருப்பை ஒரு பிரம்மாண்ட முடிவிலி அனுபவமாக ஆக்கிக் கொடுத்தன. (1989-2003) கவிதைகள் என்ற மொத்தத் தொகுப்பில் இடம் பெற்றது.


    வாசிப்பு, அனுபவம்…. எது உங்கள் கவிதையாகிறது?

    கவிதைபற்றிய என் படிநிலை நகர்வுகளுக்கு ஓரளவு மட்டுமே என் வாசிப்பு பொறுப்பாகும். பெரும்பாலும் என் படைப்பு அனுபவமே என் கவிதையியலைத் தீர்மானிக்கிறது. இப்போது பார்க்கையில், என் கவிதை, உணர்வுகளின் ரூப நிலையிலிருந்து அரூப நிலைகளை நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறது. அனுபவ நிலையிலிருந்து அனுபவங்களற்ற நிலையை நோக்கிப் போக முயல்கிறது..”

    புரியவில்லை?

    “என் கவிதை புரியவில்லை என்று பரவலான ஒரு பேச்சு உண்டு. அது வேறு சிலர் கவிதைகளுக்கும் பொருந்தும். சுpல எழுத்தாளர்களின் வசன இலக்கியங்களுக்கும் பொருந்தும் லா.ச.ரா., மௌனி புரியவில்லை என்று சொல்கிறவர்களும் உண்டு. உலக இலக்கியம் முழுவதிலும் புரிந்து கொள்ளச் சிரமம் தருகின்றவை இருக்கவே செய்கின்றன. என் கவிதையையும் உள்ளடக்கிப் பொதுவாகச் சொல்கிறேன். படைப்பாளிகள் சிலரின் மிகத்தனித்தன்மையான மன இயக்கம் படைப்பில் செயல்படும்போது, அந்த இயக்கம் புரியாததன் காரணமாக அங்கு ஒரு இருள் படர்கிறது. மொழி வடிவத்துக்கும் சிந்தனை வடிவத்திற்கும் வருவதற்கு முந்தையதான நுட்ப உணர்வு நிலைகளைக் கவிதையாக்க முயல்கிறான் கவிஞன். அருவமும் மௌனமும் அகாலமும் அகாதமும் ஆகிய முடிவிலிகள் கவிதைக்குள் பிரவேசிக்கின்றன. கவிஞனின் மேல்மனமே கூடத் துல்லியமாக உணர்ந்திராதவற்றை அவனுடைய உள்ளுணர்வின் துணை கொண்டு கவிதை வெளிக் கொண்டு வருகிறது. ‘இருத்தல் என்றால் என்ன?’ என்ற கேள்விக்கு ‘இல்லாதிருத்தலே இருத்தல்’ என்கிறது கவிதை. இது என்னவகை தர்க்கம்? ‘சிறு தெருக்கள்… அடக்கமாக மகிழ அவைகளுக்குத்தான் தெரியும்’ இது என்ன வகை  காட்சி? ஏப்படிப் புரிந்து கொள்வது?

    நவீன கவிதையைப் பொறுத்த வரை ‘புரிந்துகொள்ளல்’ என்றால் என்ன என்பதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கவிதையைப் புரிந்து கொள்வது அதன் மொழிபூர்வமான (சொற்பொருள்) அர்த்தம் பார்த்து அறிவதா? உள்ளடக்கம் (கருத்து) என்ன என்று தெரிந்தால் மட்டும் கவிதை புரிந்ததாகிவிடுமா? உள்ளடக்கம் ‘கவிதை’ யின் ஒரு கூடுமட்டும்தான். கவிஞனின் அனுபவக்கூறு, உணர்வு, சொல்லில் அவன் அடக்கிக் காட்டும் த்வனி, சூசகம்… எல்லாம் சேர்ந்ததுதான் கவிதையின் மொத்த இருப்பு. பழைய கவிதைகளில் அக்கால மொழி புரியாததால் உரைகளைக் கொண்டு ‘அர்த்தம்’ பார்க்கிறோம். ஒரு விஷயம் அர்த்தமாக்கப்படும் போது அது விஷயமல்ல, விஷயத்தின் அர்த்தம்: அதாவது அது மற்றொன்று. உழகைள் அக, புற இலக்கண வரம்பிற்குள்ளும், உரை எழுதப்பட்ட காலத்தின் ஒரு பகுதிக்குள்ளும் கவிதையைக் கட்டிப் போடுகின்றன. பதவுரை பொழிப்புரை திருப்திகளில் கவிதையைச் செரிக்க முடியாது. கவிஞனது கைக்கு வந்தவுடன், மொழியின் சொல் தன் அகரத்தில் தொடர்பை முறித்துவிட்டு அவனது அனுபவ வெளியீட்டுக் கருவியாகி விடுகிறது. ‘உயிர்நன்று, சாதல் இனிது’, ‘அழித்தல் நன்று, அழிக்கப்படுதலும் நன்று!’ ‘உண்பது நன்று உண்ணப்படுதலும் நன்று’ - இப்படி மொழி வரம்பைத் தாண்டி வேறு வேறு தளங்களில் சஞ்சரிக்கும் கவிதை மொழிக்கு ஏராளமான உதாரணங்கள் சொல்லலாம்.

    எந்த அர்த்தமும் புலப்படாமலே ஒன்றை நாம் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியும் இவை, ஓவியம், போன்ற கலைகளை எப்படிப் புரிந்து கொள்கிறோம்? அர்த்தம் காண்பதில்லை: அனுபவம் காண்கிறோம். கவிதையில் மொழி ஊடகமாக இருக்க நேர்ந்த தவிர்க்க முடியாமை காரணமாக ‘அர்த்த தேடல்’ நேர்ந்து விடுகிறது. ‘கவிதைச் சொற்களின் உச்சபட்ச செறிவு கவிதையை இசைக்குள் செலுத்தி விடுகிறது’ என்றார் ஜார்ஜ் ஸ்டெய்னர். வாசகன் கவிதையை வாசிக்கட்டும்: மொழியின் கட்டுகளைத் தாண்டி கவிதை அவனுக்குள் புகுந்து சலனம் எழுப்புவதையோ, இருக்கும் சலனம் எழுப்புவதையோ, இருக்கும் சலனம் அடங்குவதையோ காணட்டும். ஆகக் கவிதையைப் புரிந்துகொள்வது என்பது கவிதையைத் தன் அனுபவமாக்கிக் கொள்வதுதான். அர்த்த மதிப்பினால் அல்லாமல் அனுபவ மதிப்பினால் தான் கவிதைகள் உயிர்த்திருக்கின்றன.

கவிஞனின் அனுபவம் கவிதையாகிறது. கவிதை வழியாக வாசகன் கவிஞனின் அனுபவத்தை அடைய முடியுமா? முடியாது. அனுபவம் அவரவருடையது. ஒருவருடையது மற்றொருவருக்குப் போகாது. மொழி மேல்தளக் கருத்துப் பரிமாற்றங்களில் மட்டுமே ஒரே பொருள் தரலாம். அனுபவ தளத்தில் கவிதைமொழி ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாகவே அனுபவப்படும். ஒரு கவிதை எழுப்புவது ஒரு துயரம் என்றிருப்பது எல்லார்க்கும் ஒத்ததாகலாம். ஆனால், துயரத்தின் எடை அது உருவாக்கிய அனுபவ விசிறல் ஆளுக்கு ஆள் வேறுபடும். படைப்பாளியின் நுட்ப உணர்வுகள் தூண்டிப் பிறந்த ஒரு படைப்பு வௌ;வேறு உணர்வுஃஅனுபவத் தரங்களுடைய வாசகர்களிடம் வேறுவேறு மாதிரியாகத்தான் அனுபவமாகும். ‘ஆழ்ந்திருக்கும் கவியுளம் காணலாம்’ என்பது ஒரு பழைய நம்பிக்கை. அது முடியாது. கவியுளம் ‘ஆழ்ந்திருக்கிறது’ என்பதை மட்டுமே உணர முடியும். அந்த ஆழம் எத்தகையது என்று கேட்டால், வாசகன் தனது ஆழத்திற்குப் போய் அதைத்தான் பார்த்துக் கொள்ள முடியும். கவிதை, வாசகனுக்குள்ளிருக்கும் அவனது கவிதையைத்தான் எழுப்புகிறது. படிப்பே படைப்பு ஆகிவிடுகிறது. கவிதையைப் புரிந்து கொள்ளல் என்பது இதுதான். ஆக, ஒரு கவிதை ஒரு கவிதையன்று: எத்தனை வாசகரோ, அவர்கள் வாசிப்பது எத்தனை முறையோ, அத்தனை கவிதை.”


லா.ச.ரா?

    “லா.ச.ரா. என்ற மிகப்பெரிய ஆளுமையை ஒரு நேர்காணலில், ஏன் ஒரு நூலில் கூட விளங்கிவிட முடியாது. எனது முனைவர் பட்ட ஆய்வுக்கு அவர் படைப்புகளை எடுத்துக் கொண்டேன் (1975). ஆதை ஒட்டித்தான் அப்போது அவர் வசித்துவந்த தென்காசியில் முதன் முதல் அவரைச் சந்தித்தேன். அதன்பிறகு பலமுறை, பல இடங்களில் அவரைச் சந்தித்திருக்கிறேன். நிறையப் பேசியிருக்கிறோம். எல்லாமே அனுபவ ஊடாட்டங்கள். எதைப் பேசினாலும் முதல் வார்த்தையிலேயே விஷயத்தின் உடனடித் தன்மையில் அவர் நுழைந்துவிடுவார். அவர் படைப்புகள் பற்றி… பலர் அறிந்தவை, நிறையப் பேசப்பட்டவை. இப்போது வேண்டாம்.

    ஓன்று சொல்ல நினைக்கிறேன். கவிதைக்கும் அவருக்கும் உள்ள தொடர்பு பற்றி. ஆவரை முதல் முறை சந்தித்தபோது, அப்போது வெளிவந்திருந்த என் முதல் தொகுப்பு ‘மௌனத்தின் நாவுகளை’ அவரிடம் கொடுத்தேன். மறுநாள் அவரிடம் அதுபற்றிக் கேட்டேன். ‘படித்தேன். அதில இசை இல்லையே!’ என்றார். இசை என அவர் குறிப்பிட்டது யாப்போசையாக இருக்கலாம். தொடர்ந்து சொன்னார். ‘எனக்குக் கவிதைகள் அவ்வளவாகப் பிடிப்பதில்லை. ஓரளவு பாரதி தவிர.’ எழுத்திலும் பேச்சிலுமாக ந.பிச்சமூர்த்தி பற்றிப் பரவசமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியிருப்பவர் லா.ச.ரா. ஆனால் புதுக்கவிதையின் முன்னோடியான பிச்சமூர்த்தியன் கவிதைப் பற்றி அவர் பேசியதேயில்லை. கவிதை வார்ப்பு அவரிடம் இல்லை என்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன். அவரிடம் ‘உங்கள் வாசகர்கள் உங்கள் படைப்புகளில் ஏராளமான கவித்துவம் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அதுவே அவர்களை உங்கள் எழுத்தில் கட்டிப் போட்டிருக்கிறது’ என்று சொன்ன போது வியந்துபோனார். அவர் பிரக்ஞையில் கவித்துவ நோக்கம் என்று எதுவுமில்லை. உணர்வுகளின் ஆழமான உறைநிலைகளிலும் சலனங்களிலும் ‘உண்மை’ இடங்கொண்டிருக்கிறது. அதைத் தொடுபவர் எவராயினும் அது கவிதையாக வெளிப்படுகிறது. அதை உணராமலேயே – கவிதை தம் படைப்பில் இசைவு கொள்கிறது என்பதை உணராமலேயெ – லா.ச.ரா. எழுதி வந்திருக்கிறார்.

    கவிதையைப் பற்றி அவர் சொன்னதையும் நினைத்ததையும் விட்டுவிடுவோம். ஆவரை அறியாமலே அவருக்குள் கவிதை பற்றிய உலகமரபான ஓர் உயர்ந்த எண்ணம் இருந்திருக்கிறது. ஒரு மாலை – மேகங்கள் - இயற்கை அழகு அதை வர்ணிக்கும்போது ‘அவை தமக்குத்தாமே ஏதோ கவிதை புரிந்து கொண்டிருக்கின்றன’ என்கிறார். வேறோhடத்தில் ‘காண்பதும் கண்டதில் இழைவதுமன்றிக் கவிதையில் புரிந்த ஆக வேண்டியது என்ன?’ எனக் கவிதைக் கோட்பாட்டையே சொல்லியிருக்கிறார்.

    தமிழுக்குக் கிடைத்த அபூர்வமான கலைஞர் லா.ச.ரா. எளிமையும் இனிமையுமான மனிதர்.”

கவிஞராகவும் பேராசிரியராகவும்….?

    “கவிஞனானது எனக்கு நேர்ந்தது: பேராசிரியரானது நான் விரும்பி அடைந்தது. பள்ளிப் பருவத்திலேயே தமிழ்ப் பேராசிரியராவதுதான் எனக்கு லட்சியமாக இருந்தது. இந்த இரண்டையும் நான் சம்பந்தப்படுத்திப் பார்த்ததில்லை.

    ‘நமக்குத் தொழில் கவிதை’ என்று சொன்னாலும் பாரதி பத்திரிகைத் தொழிலில் இருந்தார். மிகப் பெரும்பாலான படைப்பாளிகள் தத்தம் வாழ்க்கைக்கென படைப்புக்குத் தொடர்பில்லாத ஏதாவது ஒரு தொழிலைத் தேடிக் கொண்டவர்கள்தாம். ஆனால் என்னுடைய தமிழ்ப் பேராசிரியத் தொழில் கவிதை வாழ்வுடன் ஒட்டுறவு உடையதுதான். ஏன் மாணவாகள் இலக்கியங்களைப் பாடத்திட்டக் கூறுகளாக இல்லாமல் உயிர்ப்புள்ள படைப்புகளக நுகர்ந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. இலக்கிய ஆர்வமுள்ள மாணவர்களுக்குப் படிக்க படைக்க என்னால் வழிகாட்ட முடிந்தது.

    நாற்பதாண்டுகளுக்கும் அதிகமான பேராசிரியப் பணியில், என்னோடு இணைந்து பணியாற்றிய பேராசிரியர்களில் பெரும்பாலோர் என் கவிதைகளை வாசித்ததில்லை. கவிதை தொடர்பாக என்னுடன் பேசியதுமில்லை. மேலே நான் சொன்ன ஒட்டுறவு இல்லை போலவும் தோன்றுகிறது!”

குடும்பம்?

    “1971இல் திருமணம். கவிதைகளைத் தொகுத்து வெளியிடுவதில் ஆர்வமில்லாமல் இருந்த நான் என் மனைவியின் வற்புறுத்தலால் அவற்றை அப்துல் ரகுமானுக்கும் மீராவுக்கும் அனுப்பி வைத்தேன். மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து ‘மௌனத்தின் நாவுகள்’ வெளிவந்தது. எங்களுக்கு ஒரு மகள், இரண்டு மகன்கள். மூவரும் திருமணமாகிக் குழந்தைகளுடன் வாழந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் எனக்கு நான்கு பேத்திகளும் ஒரு பேரனும்.

    மனைவி பாரிசா 2005-ஆம் ஆண்டு காலமாகி விட்டார். இப்போது என் இளைய மகனோடு மதுரையில் இருக்கிறேன்.”

நன்றி ; குமுதம் வார இதழ்  

நீ எனும் தற்சுட்டு: அபி கவிதைகள் – இசை (தமிழினி)

நேர்காணல் ஒன்றில், “உங்கள் கவிதைகளை அணுகுவதற்கு எந்த விதமான தயாரிப்புகள் தேவை? “ என்று கேட்கப்படுகிறது அபியிடம். அதற்கு அவர், “வேண்டுமா...