திங்கள், 1 செப்டம்பர், 2014

கவிதை -புரிதல்--- தீராநதி இதழில் வெளிவந்த கட்டுரை

ஆகஸ்டு- 2004   தீராநதி இதழில் வெளிவந்த கட்டுரை

 

 




 

1.புரியாதவைகளும், இனிபுரிய இருப்புவைகளும்தான் நிரந்தரமாக மிக அதிகமாக நம்மை எதிர்கொள்கின்றன என்ற எளிய உண்மையை முன்வைத்துத் தொடங்கலாம். கருத்தோட்டங்களையும் பார்வைகளையும் மாற்றி மாற்றி வைத்து நடைபெறுகின்றன. அலகிலா விளையாட்டு மைதானத்தில் கவிதைக்கென்று இருக்கின்ற ஒருமூலையில் பிரவேசிக்கலாம். இருளும் மர்மமும் கிளர்ச்சியும் இன்பமும் மனிதனை உருமாற்றும் மந்திரமும் அடங்கிய மூலை.

2.இன்றைய கவிதைகளில், சில அல்லது பல புரியவில்லை என்பது பெரிதாகச் சொல்லப்படும் குறை கவிதை மட்டுமா புரியவில்லை வசனத்திலும் புரிந்துகொள்ள முடியாதவை இருக்கின்றன. உலக இலக்கிய வகை அனைத்திலும் புரிந்துகொள்;ளமுடியாத படைப்புகள் நிறையவே இருக்கின்றன இன்றைய கவிதை மட்டுமன்று: பழங்கவிதைகளிலும் புரிந்து கொள்ள முடியாதவைகள் இருக்கின்றன. 'திருமந்திரம்' புரிகிறதா? யோக தத்துவ விளக்கங்கள் கிடைத்தால் புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். ஆனால், வாழ்வின் மிக இயல்பான பகுதிகளைத்தான் சொல்கிறது சங்க இலக்கியம், புரிகிறதா? திணை  துறை கொளு என்னும் மரபு இலக்கணம், உரைகள் இவற்றின் வழிகாட்டல் தேவைப்படுகிறது. இந்த உரைகளும் கூடக் கவிதையில் உள்ள கருத்துக்களை அடைய மட்டுமே வழிகாட்டுகின்றன: கவிதையை அடைய வழிகாட்டுவதில்லை. பிரிவின் தனிமைத் துயரைத் தாங்கிக் கொள்ளமுடியதா குறுந்தொகைத் தலைவி. தன் தவிப்பை வெளிப்படுத்த 'நள்ளென்றன்றே யாமம்' என்று தொடங்குகிறாள். உரையாசிரியர் 'யாமம் நள் என்னும் ஓசையை உடையதாயிருக்கிறது' என்று பொழிப்புரை சொல்லி நகர்கிறார். hசிப்பவனும் புரிந்துகொண்டு விட்டது போல அடுத்தடுத்த வரிகளில் ஓடிக் கவிதையைக் கடந்து விடுகிறான். நள்ளிரவுப் பொழுதும், தனித்த மனமும் ஒன்றினுள் ஒன்றாகக் கலவையாகிவிட்ட ரசாயனத்தைக் கவிஞன் பார்த்திருக்கிறான். பொழுது அவளுக்குள் நுழைந்துவிட்டது: மனசு வெளியேறி வியாபமாகி இருளில்துழாவுகிறது. இன்னதென்று புரியாத மனஒசை, இன்னதென்று புரியாத இருள் ஒசையாகிவிட்டதை எத்தனை பேர் அனுபவத்தில் உள்வாங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். அர்த்த வரம்புக்கு உட்பட்ட சொல்லால் சூழலின் தகிப்பைச் சொல்ல முடியாது எனக் கண்டு அர்த்தமற்ற 'நள்' என்னும் இடைச்சொல்லின் மூலம் கவிதையைச் சாதித்த கவிஞனை எத்தனைப் பேர் புரிந்து கொண்டிருப்பார்கள்.

3.எந்தக் காலம் என்று இல்லை: எல்லாக் காலத்திலும் புரிந்து கொள்ளக் கடினமான கவிதைகள் இருந்தே தீரும். hசிக்கிற எல்லாருமே கவிதைகளைப் புரிந்து கொண்டிருந்தார்கள், என்று சொல்லக்கூடிய காலம் ஒன்று இருக்கவும் முடியாது.

4.நவீன இலக்கிய கலை இவற்றைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்று ஒரு கண்டனமாகச் சொன்னவர்களுக்குச் சம்பந்தப்பட்ட படைப்பாளிகள் சூடாகப்பதில் சொல்லியருக்கிறார்கள். 'ரோஜாவின் அர்த்தம் என்ன என்று செடியைக் கேள்', 'உனக்கு உயடஉரடரள புரியுமா?' இந்த பதில்களில் 'நீ அர்த்தம் தேடும் முறை அபத்தமானது', 'முயற்சி பயிற்சிகளால் உன்னைத் தகுதிப்படுத்திக் கொள்', 'எவ்வளவு முயன்றும் படைப்பாளியின் உலகம் உனக்கு எட்டாதென்றால் நெருக்கம் நிகழக்காத்திரு. இல்லையேல் விட்டுவிடு' என்ற கண்டிப்புகள் இருந்தன.

5.'புரிந்துகொள்ளுதல்' என்றால் என்ன என்பதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். சிலருக்குச் சில கவிதைகள் புரியும். இவை புரியாத வேறு சிலருக்கு இவர்களுக்குப் புரியாதது புரியும். கவிஞனோ, பதிப்பாளரோ தரும் அடிக்குறிப்புகள் முன்னுரைகள், விமர்சனங்கள் கவிஞனுடனான நேர்ப்பேச்சு இவையெல்லாம் கவிதையை ஓரளவு புரிந்து கொள்ளும் வாயில்கள் தாம். கவிஞனிடம் கேட்டுப் புரிந்து கொள்ளும் முயற்சியிலும்ஒரு சிக்கல் உண்டு. கவிதை எழுத்து வடிவில் வெளியாவதற்கு முன்பு கவிஞனின் மனசுக்குள் இருந்த கவிதைக்கும் வடிவு பெற்ற பிந்தைய கவிதைக்கும் இடையே விலகல் இருப்பதுகண்டு சஞ்சலத்தில் இருக்கும்  கவிஞன் தனது அச்சு வடிவக் கவிதையை வேறு ஆள் பார்ப்பது போல்தான் பார்க்க நேர்கிறது. இந்தக் காரணத்தால்தான் நல்ல கவிஞர்கள் கூடத் தங்கள் கவிதைகளை விளக்க முடியாத தவிப்புக்கு உள்ளாகிறார்கள். காணப்படுவதனிலும் கூடக் காணமுடிந்தது கொஞ்சந்தான் என்பது கலைஞனின் அனுபவம் கு..ராஜகோபாலனின் கவிதை வரி ' கண்கவர்வது காண்பதற்குக் குறைவுதான்' இதைத்தான் சொல்கிறது.; இந்த அவதிகளால் கவிஞன் தரும் விளக்கம் மற்றவர்களுக்கோ அவனுக்கோ பெரிதும் பயன்படும் என்று சொல்ல முடியாது. கவிதையைத் தவிர வேறு துணைத் தொடர்பு கிடைக்காதவர்கள், உடனடியாகப் புரியாவிட்டாலும் காலம் போக்கில் வாழ்வு, வாசிப்பு அனுபவங்களின் பிறகு  புரிந்து கொள்ள முடியும். பலநாள் புரியாதிருந்து எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் ஏதோ மின்வெட்டிச் சட்டென்று புரிந்து கொள்ளுதல் உண்டு.

6.கவிதை சொற்களால் அமைவதே. ஆயினும் மொழியின்ஆதிக்கப் பகுதிக்கு அப்பாற்பட்டதாயிருக்கிறது. கவிதை நிலையான ஒரே அர்த்தமுடையது என்ற கொள்கை புரண்டு போய்விட்டது. பல்வேறு அர்த்த விசிறல்களில் கவிஞன் என்ன அர்த்தம் கருதினான் என்பதே ஒரு புதிர்தான் என்கிறார் வில்லியம் எம்ப்ஸன். உரையாசிரியர்கள் அவரவர்கள் கண்ட அர்த்தங்கள் சொல்கிறார்கள். வாசகர் அனைவரும் சார்பாளனான உரையாசிரியன் கவிதைக்குள் இயங்கமுடியாது. உரைகள் காலத்தின் ஒருபகுதியில் முளையடித்து கவிதையைக் கட்டிப் போடுகின்றன. மொழி வேறுகவிதை வேறு என்ற உண்மை புலப்பாடததால் வந்தது இந்தக் குழப்பம். கவிஞன் மொழியின் சொற்களைக் கொண்டு கவிதையின் சொற்களை உருவாக்குகிறான். அந்த மொழி அர்த்த நிர்ணயங்களுக்கு முந்திய ஆதிமொழி.(ஆதிமனித மொழியல்ல: அர்த்தத்திற்குச் சிக்காதபடி அடியோட்டத்திலிருந்து அவ்வப்போது எழுப்பிவரும் ஆதிமொழி) மனசுக்குள்ளிருந்து மனசுக்குள் வெளிக்காற்று படாமல் பாயத்தெரிந்த மொழி. மொழி மூச்சு விடும் அழகை அந்த ரூபத்தில் காணலாம். சொல், இங்கே சொல்வதற்கும் சொல்லாதிருப்பதற்கும் பயன்படுவதாகிறது. பிரபஞ்சப் பேரியக்கத்தைச் சாட்சியாய் நின்று பார்த்த பாரதி. 'உண்பது நன்று: உண்ணப்படுவதும் நன்று' என்பதில் 'அர்த்தம்' காண முடியமா? குறிப்பிட்ட அர்த்தம் தரும் சொற்கள் கூடக் கவிதையில் தமது அர்த்தங்களை இழந்து அசைச்சொல் போல் ஆகி த்வனிகளால் நிரம்பித் தெரிகின்றன ஆக, அர்த்த மதிப்பினால் அல்லாமல் அனுபவ மதிப்பினால் உயிர்த்திருப்பவைதாம் கவிதையின் சொற்கள்.      கவிதையைப் புரிந்து கொள்வதென்பது கவிதையின் அனுபவ மதிப்பை உணர்த்துவதுதான். லா..ரா. சொல்கிறார் 'காண்பதும் கண்டதில் இழைவதுமன்றிக் கவிதையில் புரிய வேண்டியது என்ன இருக்கிறது?'

7.ஒரு வகையில் எதிலும் முழுமையான புரிதல் நிகழும் வாய்ப்பு உண்டோ என்பது சிந்தனைக்குரியது. பிறரைப் புரிந்து கொள்கிறோமா? தன்னைப் புரிந்து கொள்கிறோமா? பேச்சு, எழுத்து, மௌனம் எதன் மூலமாகவும் பூரணமான communication சாத்தியமாவதில்லை, குறிப்பாகக் கவிதையின் communication மேலும் சிக்கலானது. கவிதையில் ஒன்று மற்றொன்றாகவேதான் போய் சேரும். இடம், காலம் கவிஞனுடைய - வாசகனுடைய மன அமைப்புகள் இவற்றுக்கேற்ப வேறு வேறு 'மற்றொன்று' கவிஞனின் உணர்வு அப்படியே வாசகனுக்கு இடம் மாற்றப்படுகிறது என்பது தவறாகிப் போன பழைய நம்பிக்கை ஆழ்ந்திருந்தும் கவியுளத்தை அது ஆழ்ந்திருக்கிறது என்ற அளவில் மட்டுமே  காணலாம். அந்த ஆழம் எத்தகையது என்று கேட்டால் வாசகன் தனது ஆழத்துக்குப்போய், அதைத்தான் பார்த்துக் கொள்ளமுடியும். இவ்வாறு வாசகனை அவனது ஆழத்துக்குள் செலுத்துவே கவிதை பயன்படுகிறது. கவிஞனின் கவிதை வாசகனுள்ளிருக்கும் கவிதையை எழுப்புகிறது. ஆகவே கவிதை மூலம் வாசகன் அடைவது, அவனது சொந்த  அனுபவமே கவிதை மூலம் அவன் காண்பது அவனது கவிதையே படிப்பே படைப்பு ஆகிவிடுகிறது. கவிதை புரிதல் என்பது இப்படித்தான்.

                 'மூளை நரம்பொன்று அறுந்து

                ஓளிவெள்ளம் உள்ளே புகுந்தது

                மனவெளியும் நில வொளியில் குளிர

                செவிப்பறை சுயமாய் அதிர 

                மண்ணில் ஒருபோதும் கேட்டிராத

                ஓசை உவகைகள் எழும்பின

                பாஷை உருகி ஓடிற்று!

 

 

                ஒருசொல் மிச்சமில்லை

               என் பிரக்ஞை

               திரவமாகி

               பிரபஞ்சத்தின் சருமமாய்

               நெடுகிலும் படர்ந்தது

               ஒருகணம்தான்

               மறுகணம்

               லாரியின் இரைச்சல்

               எதிரே காலி நாற்கலி'

 

பசுவய்யாவின் 'வாழும் கணங்கள்' என்ற இந்தக் கவிதையில் ஒருகண நேர உன்னத அனுபவம் சொல்லப்படுகிறது என்பதில் வாசகர் அனைவருக்கும் ஒரே கருத்து இருக்கும். ஆனால் அது என்ன மாதிரி அனுபவம் என்பதில் ஒருவரும் இன்னொரு வரும் ஒன்றுபடமுடியாது. அவரவர் சுயமாக உள்ளே தேட வேண்டியதாகிறது. இந்தத் தேடலில் தன்னுள், இருந்து, தான் காணாதிருந்த 'புதிய' வேறு தளங்களைத் தரிசனம் காண நேரலாம்: மனவிரிவு நேரலாம் புலன்களைச் சம்பந்தப்படுத்தியே புலன்களைத் தாண்டிய அனுபவத்துக்கு அழைக்கிறது கவிதை. அவரவர்க்கு அவரவர் அனுபவம்.

 

8.அடுத்து கவிதையை அணுகும் முயற்சி எப்போது அனுபவப்படுதலில் முடியும் என்ற கேள்வி, அறிவாளி, விமர்சகன் படைப்பாளி போன்றவர்கள் தங்களுள் இருக்கும் அறிவு அனுபவத் தடைகள் தாண்டித்தான் வேறொன்றை அனுக முடியும். வாசிப்பின் தொடக்கமே சிலருக்குச் சிரமம் தந்து விடக்கூடும் கவிதையில் இருப்போ குழந்தைமைக்கு மிக அருகில், அறியாமைக்கு மிக அருகில் பெரியவர்களுக்கு இல்லாத பாவனாசக்தி குழந்தைகளுக்கு உண்டு. ஸ்தூலம் - சூட்சுமம் உண்மைகற்பனை என்று பேதம் படுத்திக் கொள்ளாத- அறிவின் தீட்டுப்படாத சுத்த அறியாமையில் செல்வம் அவர்களுக்கு உண்டு படைப்புச் செயலைக் குழந்தை வினையாட்டோடு இணைத்துப் பேசிய ஃபிராய்டை இந்த இடத்தில் நினைவுபடுத்திக் கொள்ளலாம். அதனால் வாசகன் கவிதையைச் சரியாகத் தொடவேண்டுமானால் தனது குழந்தைப் பருவத்துக்குத் திரும்பவது நல்லது. அழுக்கற்ற பிஞ்சு விரல்களால் தொடுவதுதான் கவிதையைப் புரிந்து கொள்வது.

9. ஒவ்வொரு துறை அறிவும் அந்தந்தத் துறைவல்லுநர்களுக்குப் புரியும். அதுபோலக் கவிதையும் அந்தத் துறை வல்லுநர்களுக்குப் புரியும், வல்லுநரின் தகுதி என்ன? கவிதையிடம் தன்னைப் படிக்கக் கொடுத்துவிடும் கள்ளம் கபடமற்ற தூய எளிமைதான்.(nழெஉநnஉந)

11. இன்னுமொன்று புரித்து கொள்ளல் என்பது தீர்மானத்துக்கு வருதல் அன்று. அப்படியே தீர்மானம் ஏதாவது முண்டி எழுந்தால், அது, நம்முடையது: கவிதையுடையது அன்று ஏற்புக்கும் மறுப்புக்கும் இடைவெளியை முற்றிலும் அழித்துவிட்டு நிற்கிறது, கவிதை. இதை உணர்தல் கவிதையை அனுபவப்படுதலாக விளையும் 'ஆம் - இல்லை என்பவைகளைப் பிளவுபடாமல் வைத்துக் கொள முநநி லநள யனெ ழெ nளிடவை;' என்றான் ஒரு கவிஞன்.

12. கவிதை முடிவடைவதில்லை, காலவெளியில் நீண்டு தொடர்கிறது 2000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட விஞ்ஞானம் இன்று காலாவதியாகிய போதும். சங்கக் கவிதை இப்போதும் நம் வாழ்வியலுடன் தொடர்பு கொண்டு இமைத்துதுக் கொண்டும், உயிர்த்துக் கொண்டும் இருக்கிறது. அதனால் கவிதைக்கும் அதன் புரிதலுக்கும் காலவரம்பு கிடையாது. அன்றன்றைய புரிதலை கவிதை அனுமதிக்கிறது.

13. ஒரு மொழியிலிருந்து இன்னொரு மொழிக்குக் கவிதைnபயரும் போது, வௌ;வேறு கலாச்சரங்கள் சந்திக்கும் போது புரிந்து கொள்ள முடியாமை என்பது அதிக அளவில் இருக்கும். ஜெர்மானிய மொழியிலிருந்து ஆங்கிலத்துக்கு மொழி பெயர்த்த ஒருவர் தாம் மொழி பெயர்த்தவைகளில் பலகவிதைகள் தமக்கு புரியவில்லை என்றார். அதாவது, மொழி பூர்வமான 'அர்த்தம்' புரியவில்லைஅர்த்தம் தாண்டிய அனுபவத்தூண்டுதல் அர்த்தம் தாண்டிய ஒன்றாக மொழி பெயர்ப்பாகியிருக்கிறது.

14. எல்லாரும் வாழும் வெளிச்ச உலகில் பருப்பொருள்களில் சூழலில், பொதுவான கலாச்சாரப் பின்னணியில்தான் கவிஞனும் வாழ்கிறான். ஆனால் கவனது படைப்புலகம் தனியானதொரு அருவ உலகமாக இருக்கிறது. இதே மாதிரித் தனித்தன்மையான மன அமைப்பைக் கொண்ட வசனப்படைப்பாளிகளும் இருக்கிறார்கள். கவிதையில் காணுமளவு இருண்மை அந்த வசனப் படைப்புகளில் காண்பதில்லை. நிகழ்ச்சிகள், பாத்திரங்கள். iர்யாடல்;, பின்னணிக்களங்கள், என்று பருப்பொருள் உலகிடையே இயங்குவதால் அந்தப் படைப்பாளிகளை- படைப்புகளைப் புரிந்து கொள்வது சாத்தியமாகிறது. 'கண்ணாடியில் பிம்பம் விழும் த்வணிக் கூடக் எனக் கேட்கிறது. நீ அதை அறிவாயா?' என்று பேசும் லா..ரா. வின் கதாநாயகனின் உணர்வுகள் கதை முழுதும் விரவியிருப்பதைக் கொண்டு இந்தப் பேச்சின் தன்மையைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது 'வெற்று வெளியில் உருவற்ற பெயnரன சுசீலா நடந்து கொண்டிருந்தாள்' என்று மௌனி எழுதும் போது கதையின் சூழலில் சுசீலாவின் அருவத்தை அடையாளம் கண்டு பிடிக்க முடிகிறது.

 கவிஞனுக்குக் கவிதைக்குள் இந்த மாதிரி வசதிகள் இல்லை. அருவத்தை அருவமாகவே காட்டும் கலையை முதலில் ஏற்றுக் கொண்டால்தான். புரிந்து கொள்ள முயலமுடியும். கவிஞன் வேண்டுமென்றே பருப்பொருள் உலகைத் துறந்திருக்கிறான். அவன் கவிதை, வாழ்வைப் புறக்கணிக்கிறது. வாழ்வுக்கு அப்பாற்பட்டது என்று சொல்வது வாழ்க்கையை ஏதோ சட்டைப்பைப் பொருளாக நினைத்துக் கொள்கிறவர்களின் கூற்று மார்க்சிய விமர்சகரான ஞானி, 'கவிதை எல்லோருக்கும் புரிகிற மாதிரிதான் இருந்து தீர வேண்டியதில்லை. புரிதலுக்கான முயற்சியை உயர் அளவில் செய்தால் தான் மார்க்சியம் புரிகிற மாதிரி, கவிதை, இலக்கியம், நவீன ஒவியம், கர்நாடக சங்கீதம் மேல்நாட்டு இசை முதலியவையும் புரியும்' என்று இத்தகைய கவிதைகளுக்கு ஆதரவாக வாதாடியிருப்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும் மார்க்சியப் புரட்சிக் கவிஞரான பாப்லோ நெரூடாவின் 'சாவுதனியாக' என்ற கவிதை வழக்கமான புரிதல் முறைக்கு உட்படுமா என்று பார்க்கலாம்.

'எலும்புகளுள் இருக்கிறது மரணம் - ஒரு தூய ஓசைபோல் - தனது நாய் இல்லாத ஊளைபோல் - சவப்பெட்டிகள் செங்குத்தான மரண ஆற்றில் ஏறிச் செல்கின்றனகல்பதிக்காத, விரலுமில்லாத ஒரு மோதிரம் போல் - கதவைத்தட்ட வருகிறதுஎனக்குத் தெரியாது எனினும் அதன்பாடல்சாவின் முகமும் பச்சை நிறம் - அதன் வெறிப்பும் பச்சை நிறம்'.

 

இந்தக் கவிதை சாவை குறிக்கிறது என்பதில் எந்தக் குழப்பமும் இல்லை. 'தூய' ஒசை''நாய் இல்லாத ஊளை'; கதவைத் தட்டும் மோதிரம்' என்ற படிமங்கள் மரணம்; கவிஞனுக்கு அனுபவமான விதத்தைதான் குறிக்கின்றன. சாவின் பாடல் ஈர வயலட் பூவின் நிறமுடையது என்பதையும் ,;சாவின் நிறம் பச்சை  என்பதையும் நெருடாவின் உள் மனம் கண்டு கொள்கிறது. மரணம் நம்முள் இதே படிமங்களை கருத்தமைவுகளைத்தான் எழுப்ப வேண்டும் என்பதில்லை .ஆனால் சாவுக்கு ஓசையும் பாட்டும் நிறமும் உண்டு என்பதை நமக்குள் உணர்ந்து ஏற்கிற மனோபாவத்தை இக்கவிதை ஏற்படுத்தி விடுகிறது. நமது புரிதல்' நிகழ்கிறது.

 

(செப்டம்பர் - 2004 தீராநதி இதழில் வெளிவந்த கட்டுரை)

 

கவிதையில் இருண்மை

                                            -அபி

15. புரிந்து கொள்ள முடியாத அல்லது மிகக் கடினமான கவிதையை 'இருண்மைக் கவிதை'(ழடிளஉரசவைல)   என்று வகைப்படுத்துவது வழக்கமாகியிருக்கிறது. பொருள் மயக்கம் (யுஅடிபைரவைலஎன்ற இன்னொரு சொல்லும் புழங்குகிறது. புரியாத கவிதைகள் எல்லாவற்றுக்குமே இது பொருந்துமா என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். வழமையான பார்வை உள்ளவர்கள் நவீன படைப்பை அணுக முடியாமலும், சில சமயம் அணுக விரும்பாமலும் இருக்கும் நிலைக்குப் படைப்பாளிகளை காரணமாக்குகிறார்கள். 'நவீன வாழ்வின் குழப்பங்கள், எளிதில் நெருங்க முடியாத அறிவியல் வளர்ச்சி, கலை அன்றாட வாழ்விலிருந்து பிரிந்து நிற்கும் நிலை - இவைகளால் எரிச்சலுறும் கவிஞன் மீதான தன் எதிர்மறையான தீர்ப்பை உணர்த்தும் உத்தியாகவே இருண்மையைப் பயன்படுத்துகிறான்'- இது எஃப். டபிள்யூ. துபீ சொன்னது. 'பல துறைகளிலும் கவிஞன் செலுத்தி வந்த ஆதிக்கம், இன்று வௌ;வேறு தனித்தனித் துறை வல்லுநர்களிடம் போய் விட்டதனால், தனக்;கென்று தகுதியான ஒரு தனித்துறையை நிறுவும் முயற்சியில் கவிதையை இருண்மையாக்கினான்'. இது ஜான் க்ரோவேரன்சம் சொன்னது இந்தக் கருத்துக்கள் 'கவிதையில் இருண்மை என்பது எதிர்மறை நோக்கம் கொண்டது, வேண்டுமென்றே வலிந்து செய்யப்படுவது என்ற எண்ணத்தை உருவாக்குகின்றன. இது ரொம்பவும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட கருத்து.

16. இருண்மைக்கான நியாயங்களை நவீன வாழ்விலிருந்தும், அறிவுத் துறைகளிலிருந்தும் பிரம்மராஜன் போன்றோர் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார்கள், நடப்புக் கால வாழ்வின் சிக்கல்களால் விழும் முண்டு முடிச்சுகளைச் சிக்கலாகவே வெளியிடுகிறான் கவிஞன் ஒரு கவிதை.

            'இரவு வந்ததும் விடிகாலையின்

             கறுப்புப் பால் அருந்துகிறோம்

             வானத்தில் ஒரு சவக்குழி தோண்டுகிறோம்

             தேவைக்கு அதிகமான இடம் உண்டு அதில்

             வீட்டில் ஒரு மனிதன்

             தான் iரயும் பாம்புகளுடன் விளையாடுகிறான்'

 

பால் செலானின் 'சாவின் சங்கீதம்' என்ற இந்தக் கவிதை ஹிட்லரின் மரணக் கூடாரம் (னுநயவா ஊயஅp) பற்றியது. இந்தப் படிமங்கள் சாவை விளக்காமல் சாவின் பயங்கரத்தை அனுபவப்படுத்துகின்றன. வாழ்வின் இருளை இருள் கொண்டே எதிரொலிப்பவை, இந்த மாதிரிக் கவிதைகள் வாழ்நிலைகளின் சிக்கலை கவிதை பிரதிபலிக்கிறது என்பது உண்மையானால், அந்த வாழ்வை வாழ்வோர்க்கு அக்கவிதை புரிய வேண்டும் தானே என்று கேட்கலாம்கவிஞனது படைப்புலகின் நியதியில் அந்தச் சிக்கல்கள் என்ன விதமான மாற்று வடிவு கொள்கின்றன என்பதைக் கூர்ந்த பார்வையில் தான் உணர முடியும்.

17. புதிய தத்துவக் கண்ணோட்டங்கள், மனோதத்துவ விரிவு,அறிவியல், வாழ்வின் மீது படியும் வித்தியாசமான பார்வைகள்- இவைகளின் நுழைவும் கவிதை கடினமாயிருப்பதற்குக் காரணம் பலர் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லாத இசை, ஒவியம், சிற்பம் போன்ற கலைகளின் நுணுக்க விவரங்கள் கவிதைகளுக்குள் ஊடுருவியிருக்கின்றன. இந்த விவரங்களைப் புரிந்து கொண்டால் இந்த கவிதைகள் ஓரளவு புரிந்து விடும். 2 என்ற சூத்திரம் புரிந்தால் அந்தத் தலைப்பில் உள்ள பிரமிளின் கவிதை புரியும். பிராய்டின் அடிமனம் பற்றிய விளக்கங்கள் தெரிந்தால் பிரமிளின் 'அடிமனம்' கவிதை புரியும் 'நில், பின்னால் திரும்பு, திரும்பி நட, இருட்டு, கோடிக்காலக் கூட்டிருட்டு' என்று தொடரும் சி.மணியின் கவிதையில் 'கோடிக்காலக் கூட்டிருட்டு என்னவென்று புரிய வேண்டுமானால் யுங்கின் தொகை நனவிலிக் கோட்பாடு தெரிந்திருக்க வேண்டும். இன்றைய குரூரங்களின் வித்து ஆதிமனிதக் குரூரம் என்பதை உணர்ந்தால், 'மலை யேறுகிற பிள்ளைகள் (தள்ளிவிடு) மண்டை நொறுங்க விழட்டும் அடிவாரத்தில் செம்பருத்தி பூக்கும்' என்ற கலாப்பிரியாவின் கவிதை புரியும்               'உன் பெயர் - இன்று என் உற்சாகங்களை மூடும் வலை - என் காதை அறுத்துத்தரச் சொல்லும் விநோதக் கோரிக்கை' எனும் சுகுமாரனின் கவிதையில் காதறுக்கும் விஷயம் பிடி படவில்லை ஓவிய மேதை வான்கா தன்காதலிக்குத் தன் காதை அறுத்துக் கொடுத்த வரலாறு தெரியும் போது, சுகுமாரனின் கவிதையில் இருண்மை என்று ஒன்றும் இல்லை எனக் காணலாம். இது மாதிரி பிற அறிவுத்துறைத் தொடர்புகள், வெளியுலக விவரங்களின் துணை கொண்டு புரிந்து கொள்ள முடியும் கவிதைகளைக் கழித்து விட்டால் இருண்மைக் கவிதைகளின் அளவு குறையலாகும்.

18. வேறு சில கவிதைகள் வாசிப்பில் மிக எளியவையாகத் தோன்றும், எனினும் ஏதோ ஒரு கணத்தில் வாசகனை வேறொரு தளத்துக்குக் கொண்டு சென்று சுழற்றி விடும். 'சற்றைக்கு முன் -ஜன்னல் சட்டமிட்ட  வானில் - பறந்து கொண்டிருக்கிறது! ஆனந்தின் இந்தக் கவிதையில் காலம் திடிரென இடமாகக் காட்டப்படுகிறது. காலத்தின் இடம் ஒரு வகை ஸ்தூலமாக அனுபவமாகிறது. ஒரு விதமான உள்தர்க்கம் கவிதையில் செயல்படுகிறது. கவிஞனின் வித்தியாசமான பார்வையில் கிட்டிய அனுபவம். இதற்கு மேல் இந்தக் கவிதையில் என்ன விஷயம், செய்தி? எதுவுமில்லை. இது மாதிரிக் கவிதைகள் மனசை அசைத்துச் சலனப்படுத்துகின்றன. சிந்தனையை; பீடித்திருக்கிற வழக்கமான தர்க்கம் தளர்கிறது. ஒரு சுதந்திரத்தன்மை உண்டாகிறது.

19. படைப்பாளிகள் சிலரின் மிகத் தனித்தன்மையான மன இயக்க படைப்பில் செயல்படும் போது, இந்த இயக்கம் புரியாததன் இருள், கவிதையிலிருந்து எழுந்து வாசனைக் கவிகிறது. நிச்சயமாக மொழி வடிவத்துக்கும் சிந்தனை வடிவத்துக்கும் முந்தைய நுட்ப உணர்வு நிலைகளைக் கவிதையாக்க முயல்கிறான் கவிஞன். அருவமும் மௌனமும் அகாலமும் அகாதமுமாகிய முடிவிலிகள் கவிதைக்குள் பிரவேசிக்கின்றன. அதனால் கவிதை முன் பின் அற்றதாகி விடுகின்றது. ஆராய்ச்சிக்கும் தேடலுக்கும் அகப்படாதவற்றை, கவிஞனே கூடத் துல்லியமாக உணர்ந்திராதவற்றை அவனுடைய உள்ளுணர்வின் துணைகொண்டு கவிதை வெளிக் கொண்டு வருகிறது. நாம் அவன் எழுத்தில் உணரும் இருளை அவனும் தான் உணர்கிறான். அபியின் 'நான் இல்லாமல் என் வாழ்க்கை', 'வடிவங்கள்' போன்ற கவிதைகளில் அருவம் பசித்திருக்கக் காணலாம். 'தன்வாழ்வு' என்பதைத் தன்னிலிருந்து விலக்கி வைத்துப் பார்த்து, அதன் தன்னிச்சை இயக்கங்களைக் காட்டுவதன் மூலம் அதனுள் பொதிந்திருக்கிற வரம்பற்ற ஆனந்த சுதந்திரத்தைக் கவிதை அருவ வடிவமாகவே அனுபவப்படுத்த முயல்கிறது. 'வடிவங்கள்' கவிதை முற்றிலும் பொருள்களிலிருந்து அவற்றின் வடிவங்களைப் பிரித்துக் காணும் முயற்சி. ஆத்மாநாமின் 'இல்லாத தலைப்பு' என்ற கவிதை 'நான்' என்பதன் உண்மையைச் சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டுக் கடைசியில் 'நான் இல்லை' என்று முடிகிறது. தயக்கமாகவேனும் வாசகனைத் தலையசைக்கச் செய்கிறது கவிதை. பொதுவாகவே கவிதைகளில் இடம் பெறும் நான் நீ போன்ற இடப் பெயர்கள் நம் அன்றாட மொழிப் புழக்கத்தில் இருக்கிற நான் 'நீ'க்கள் அல்ல.  என்று கவிஞன் தனக்கு முன்னால் ஒரு சூனிய முன்னிலையைக் காண்கிறான்;. கவிஞனுடைய அபரிதமான சுதந்திரம், எதேச்சையாக அனுபவங்களை இவனுக்குத் தருகிறது. மர்ம முடிச்சுகள் என்றாலும் அவை நமக்கு நமது போக்கில் அனுபவமாகாதிருப்பதில்லை.                        இந்தத் தரத்துக் கவிதைகள் பற்றி டி.எஸ். எலியட், 'நாம் உள்நுழைந்து பார்க்காத நமது இருப்பின் அடி ஆழத்தை உருவாக்குவதாகிய, ஆழ்ந்த, பெயர் கூறப்படாத உணர்ச்சிகளைப் பற்றிய உணர்வைக் கவிதை நமக்கு அடிக்கடி எழுப்பலாம்' என்று விளக்குகிறார். பிரமிளின் 'உன் (பெயர்) என்ற கவிதை                                       'சீர்குலைந்த சொல்லொன்றுதன் தலையைத் தானே விழுங்கத் தேடிஎன்னுள் நுழைந்ததுதுடித்துத் திமிறிதன் மீதிறங்கும் இப்பெயரின் முத்தங்களைஉதறி உதறி அழுதது இதயம் - பெயர் பின் வாங்கிற்றுஅப்பாடா என்று அண்ணாந்தேன் - சந்திர கோளத்தில் மோதியதுஎதிரொலிக்கிறது. இன்று, இடையறாத உன் பெயர்நிலவிலிருந்திறங்கிஎன்மீது சொரியும் ஓர் ரத்தப் பெருக்கு' - இங்கே 'உன், என்'- யார்? 'சொல், பெயர்' – என்ன? 'ரத்தப் பெருக்கு' –ஏன்? காதல்? - இருக்கலாம், வேறேதேனும் உறவு? - இருக்கலாம். புறத்திலிருந்து அகத்தினுள் புகுந்த ஏதோ கலவரம்? இருக்கலாம்தான் படிமங்கள் அனைத்திலும் எலியட் சொன்ன பெயர் கூறப்படாத உணர்ச்சி நிலவிக் கொண்டிருப்பதை உணரலாம்.

20. அறியாமை என்பதை அறிவின் எதிர்ப்பதம் என்று வைத்திருக்கிறோம் உண்மையில் அறிவைத் தூண்டுவதும், அறிவால் துலக்கமாவதும் அறியாமை அறிவின் திருப்பங்களில் நின்று பார்க்கும் போதெல்லாம் எட்டித் தெரியும் அடிவானம்தான் அறியாமை. 'அறிதோறு அறியாமை கண்டற்று' என்று வள்ளுவர் இதை அழகாகச் சொன்னார். இந்த இருள் இந்த தெளிவின்மை படைப்பின் ஊற்று .கவிதைக்கு மிக அருகில், மானுட வாழ்வின், பிரபஞ்சத்தின் அநாதிகள் குவிந்து கிடக்கின்றன. அதனால், கவிதையின் இருண்மை என்பது வாழ்வின் இருண்மைதான். 'இருளென்பது குறைந்த ஒளி' என்றார் பாரதி. அதுதான் இருளைக் காணச் செய்கிறது உண்மயான கவிஞன் செயற்கையாக இருண்மை காட்டுவதில்லை. பத்திரிகைச் செய்தித் தலைப்புகளின் வெட்டுத் தொகுப்பைக் கவிதையாகக் காட்டுவது போன்ற துடுக்குத் தனங்களைச் சம்பந்தப்பட்ட கவிஞர்களின் சோதனை முயற்சியாகக் கொள்ளலாமேயன்றி இருண்மையின் அடையாளங்களாக அவற்றை நாம் அங்கீகரிக்க மாட்டோம்.

21. இனி, கவிதை மற்றும் விமர்சனத்தின் புதிய பிரிவு ஒன்றை  தொடாமல் இந்தக் கட்டுரையை முடிக்க முடியாது. 'பன்முகப் பொருளாக இருக்கிற இலக்கியத்துக்கு முழுமையான அர்த்தம் என்று ஒன்றுமே கிடையாது. இலக்கிய பொருளின் மீது அர்த்தத்தை இடுவது என்பது, நம்மைநாமே சிறைப்படுத்திக் கொள்வதாகும், இலக்கியம் பொருள் ஏற்படுத்தித் தரும் பரத்த வெளியில் அலைந்து, திரிந்து, உடைத்துக் கொண்டிருப்பதே இந்தச் சிறையிலிருந்து நம்மை நாமே மீட்டெடுத்துக் கொள்ளும் புரட்சிகரச் செயல்பாடாகும் என்று ரோலான் பார்த் காட்டிய வழியில் பிரம்மராஜன் சிலவற்றைக் கட்டுடைத்து 'அர்த்தம்' கொள்ள  வைக்கிறார் நாகார்ஜீனன் இது அமைப்பியல் வழிமுறை.   'கலை உளி துயில் கல்' என்ற கவிதை 'நீங்கள் அறிந்த பாடலின் பாடலை - நிலாஅற்புத பொற்பத நிமிஷ அருகாமையை புரிந்தில்லை நீங்கள்கலை உளி துயில் கல் - சுக்கலாகிய மிகச் சி;க்கலான விபத்தைநீங்கள் - நினைப்பதில்லைஅமைதியின் அமைதியைசுமையின் சுமையைமனதில் மனதை.

22. இதைக் கட்டுரைக்கிறார் விமர்சகர்: 'அறிந்த பாடல் புரிந்த ஓவியம் மகிழ்வுசிலைகேட்கிறோம் பார்கிறோம் புரிகிறோம் நினைக்கிறோம் - நிலா ஈர்ப்புக் கடல் அலை அற்புதப் பொற்பதச் சிலைசுக்கலாகிய மலைகல்லுளிக் கலைபாடலின் பாடல் அமைதியின் அமைதி சுமையின் சுமை மனதில் மனதுகேட்பதில்லை பார்பத்தில்லை புரிந்ததில்லை நினைப்பதில்லைசிக்கலாகிய விபத்துகளிதுயில் கலைவேறு வேறு இடங்களிலிருந்து சொற்களை வெட்டி ஒட்டிக் கொடுக்கிறார். 'கலை வடிவத்தை நாமறியோம் நம் நிலை என்ன களிதுளிலா? என்று ஒட்டுமொத்தக் கருத்துரையும் தருகிறார்.

 

23.. அமைப்பியல், பின் நவீனத்துவம் ஆகிய கோட்பாடுகள் பலர் புரிந்து கொள்ளாதவை. எனினும் மேற்காட்டிய உடைத்தலைப் பொறுத்துச் சில கேள்விகள் எழக்கூடும். பிரித்து, ஒட்டி வௌ;வேறு வகையாகப் பொருள் காணக்கூடும் என்றால், கவிஞர் பிரக்ஞை  பூர்வமாக, முதலில் எளிதாயிருந்ததைப் பிரித்து வேறு வேறு இணைப்புகளில் பொருந்தினார் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறதே! இது சரியா? நச்சினார்க்கினியரின் மாட்டேறு உத்தியைப் பெரிதுபடுத்தியது போலிருக்கிறதே? கவிதை முழுமையாகச் சொற்கட்டுக்குள் வாசகனை அலைக்கழிக்கிறதே, அதுதான் அவனுக்குக் கிட்டும் அனுபவமா? கவிதைக்கு அர்த்தப்படுத்துவதற்காகப் பெரும் பிரயாசை எடுத்துக் கொள்கிற விமர்சகரின் நோக்கம் என்ன? கவிதையின், கவிஞனின் குறைபாடு இங்கே ஒன்றும் இல்லை பிரம்மராஜனின் உண்மையான தீவிரத் தன்மையை உள்வாங்கிக் கொண்டு, அவரது கவிதைகளை நெருக்குவதற்காக அணுகல் முறையை இன்னும் எவரும் எடுத்துக் காட்டவில்லை என்பதே உண்மை. ஆகவே இக்கவிதைகளின் புரிதலுக்காகக் காத்திருப்பதில் அலுப்படைய வேண்டியதில்லை.

இருளை விளக்கும் எல்லா வழிமுறைகளையும் பயன்படுத்திய பிறகும் புரியாதவை இருந்தே தீரும்: புதிய வழிமுறைகளைக் காலம் உருவாக்கித்தரும். வாழ்க்கை புரியவில்லை என்பதும் கவிதை புரியவில்லை என்பதும் சமமான வருத்தங்களே. கவிதை அழகுணர்ச்சிக் கிளர்ச்சிகளை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்ட தன்று. மானுட அனுபவத்தின் கணக்கற்ற நிறுத்துவதுமாகிய இயக்கம் கவிதைக்குரியது. ஆகவே அதைப் புரிந்து கொள்ளும் ஆர்வமும் முயற்சியும், மனிதனுடைய கடமைகளாகின்றன.  

 

  

 

   

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

வித விதமாத் தொய்யுலகம்

  கவிஞர்   அபி   படிமக்கவிதைகளின்   பிதாமகர்   என   உணரப்படுகிறவர்.   கவிஞர்   எட்டாத   தூரத்தில்   நின்று,   வாசகனைப்   போல்,   ஞாபகமாய்,  ...