வெள்ளி, 24 நவம்பர், 2017

நிலா முற்றம்--கவிஞர் அபியின்   குமுதம்       
                                                                                           இதழ் பேட்டி-2, 1-11-17

 
  
  படிமங்களை அளவோடும் சிறப்போடும் கையாள்பவர் அவ. இவரை ‘எச்சரிக்கையுடனும் இயைபு கெடாமலும் படிமங்களைப் பக்கவமாகக் கையாள்பவர்’ என்று பாலா குறிப்பிடுகின்றார்.

    அபியின் படிமங்கள் ‘அணிகளாகவோ ஆடைகளாகவோ இன்றி அங்கங்களாகவே படைக்கப்படுகின்றன.’ என்று அப்துல் ரகுமான் பாராட்டுகின்றார்.

    “அழகின் உச்சிபடிமம் என்றால் அதை முறைப்படி தொட்ட பெருமை இவருக்குரியது. இராமன் கை வில் போலவும் இராவணன் கை யாழ் போலவும் இவரிடம் படிமம் சொன்ன படியெல்லாம் கேட்கிறது”. என்று அபியின் திறமையை மீரா மனந்திறந்து போற்றுகின்றார். இவ்வளவு பாராட்டுகளுக்கும் அபி தகுதியானவர் என்பதை ‘மௌனத்தின் நாவுகள்’ என்ற கவிதைத் தொகுதியைப் பார்க்கிறபோது அறியலாம். நீலாம்பரி, ராப்பிச்சைக்காரன், ஒரு நம்பிக்கை செத்துக்கிடக்கிறது ஆகிய கவிதைகளைப் படிம அழகுள்ள கவிதைகளாய் விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.
    சங்க அக இலக்கியத்தில் முல்லைத்திணை தலைவன் வரவுக்காகத் தலைவி காத்திருந்ததலைக்  காட்டுவது. அதற்குரிய பொழுது மாலை. எனது மாலைகள் ஒரு புதிய முல்லைத்திணையாகப் பிரபஞ்சத்தின் காத்திருப்பை ஒரு பிரம்மாண்ட முடிவிலி அனுபவமாக ஆக்கிக் கொடுத்தன. (1989-2003) கவிதைகள் என்ற மொத்தத் தொகுப்பில் இடம் பெற்றது.


    வாசிப்பு, அனுபவம்…. எது உங்கள் கவிதையாகிறது?

    கவிதைபற்றிய என் படிநிலை நகர்வுகளுக்கு ஓரளவு மட்டுமே என் வாசிப்பு பொறுப்பாகும். பெரும்பாலும் என் படைப்பு அனுபவமே என் கவிதையியலைத் தீர்மானிக்கிறது. இப்போது பார்க்கையில், என் கவிதை, உணர்வுகளின் ரூப நிலையிலிருந்து அரூப நிலைகளை நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறது. அனுபவ நிலையிலிருந்து அனுபவங்களற்ற நிலையை நோக்கிப் போக முயல்கிறது..”

    புரியவில்லை?

    “என் கவிதை புரியவில்லை என்று பரவலான ஒரு பேச்சு உண்டு. அது வேறு சிலர் கவிதைகளுக்கும் பொருந்தும். சுpல எழுத்தாளர்களின் வசன இலக்கியங்களுக்கும் பொருந்தும் லா.ச.ரா., மௌனி புரியவில்லை என்று சொல்கிறவர்களும் உண்டு. உலக இலக்கியம் முழுவதிலும் புரிந்து கொள்ளச் சிரமம் தருகின்றவை இருக்கவே செய்கின்றன. என் கவிதையையும் உள்ளடக்கிப் பொதுவாகச் சொல்கிறேன். படைப்பாளிகள் சிலரின் மிகத்தனித்தன்மையான மன இயக்கம் படைப்பில் செயல்படும்போது, அந்த இயக்கம் புரியாததன் காரணமாக அங்கு ஒரு இருள் படர்கிறது. மொழி வடிவத்துக்கும் சிந்தனை வடிவத்திற்கும் வருவதற்கு முந்தையதான நுட்ப உணர்வு நிலைகளைக் கவிதையாக்க முயல்கிறான் கவிஞன். அருவமும் மௌனமும் அகாலமும் அகாதமும் ஆகிய முடிவிலிகள் கவிதைக்குள் பிரவேசிக்கின்றன. கவிஞனின் மேல்மனமே கூடத் துல்லியமாக உணர்ந்திராதவற்றை அவனுடைய உள்ளுணர்வின் துணை கொண்டு கவிதை வெளிக் கொண்டு வருகிறது. ‘இருத்தல் என்றால் என்ன?’ என்ற கேள்விக்கு ‘இல்லாதிருத்தலே இருத்தல்’ என்கிறது கவிதை. இது என்னவகை தர்க்கம்? ‘சிறு தெருக்கள்… அடக்கமாக மகிழ அவைகளுக்குத்தான் தெரியும்’ இது என்ன வகை  காட்சி? ஏப்படிப் புரிந்து கொள்வது?

    நவீன கவிதையைப் பொறுத்த வரை ‘புரிந்துகொள்ளல்’ என்றால் என்ன என்பதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கவிதையைப் புரிந்து கொள்வது அதன் மொழிபூர்வமான (சொற்பொருள்) அர்த்தம் பார்த்து அறிவதா? உள்ளடக்கம் (கருத்து) என்ன என்று தெரிந்தால் மட்டும் கவிதை புரிந்ததாகிவிடுமா? உள்ளடக்கம் ‘கவிதை’ யின் ஒரு கூடுமட்டும்தான். கவிஞனின் அனுபவக்கூறு, உணர்வு, சொல்லில் அவன் அடக்கிக் காட்டும் த்வனி, சூசகம்… எல்லாம் சேர்ந்ததுதான் கவிதையின் மொத்த இருப்பு. பழைய கவிதைகளில் அக்கால மொழி புரியாததால் உரைகளைக் கொண்டு ‘அர்த்தம்’ பார்க்கிறோம். ஒரு விஷயம் அர்த்தமாக்கப்படும் போது அது விஷயமல்ல, விஷயத்தின் அர்த்தம்: அதாவது அது மற்றொன்று. உழகைள் அக, புற இலக்கண வரம்பிற்குள்ளும், உரை எழுதப்பட்ட காலத்தின் ஒரு பகுதிக்குள்ளும் கவிதையைக் கட்டிப் போடுகின்றன. பதவுரை பொழிப்புரை திருப்திகளில் கவிதையைச் செரிக்க முடியாது. கவிஞனது கைக்கு வந்தவுடன், மொழியின் சொல் தன் அகரத்தில் தொடர்பை முறித்துவிட்டு அவனது அனுபவ வெளியீட்டுக் கருவியாகி விடுகிறது. ‘உயிர்நன்று, சாதல் இனிது’, ‘அழித்தல் நன்று, அழிக்கப்படுதலும் நன்று!’ ‘உண்பது நன்று உண்ணப்படுதலும் நன்று’ - இப்படி மொழி வரம்பைத் தாண்டி வேறு வேறு தளங்களில் சஞ்சரிக்கும் கவிதை மொழிக்கு ஏராளமான உதாரணங்கள் சொல்லலாம்.

    எந்த அர்த்தமும் புலப்படாமலே ஒன்றை நாம் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியும் இவை, ஓவியம், போன்ற கலைகளை எப்படிப் புரிந்து கொள்கிறோம்? அர்த்தம் காண்பதில்லை: அனுபவம் காண்கிறோம். கவிதையில் மொழி ஊடகமாக இருக்க நேர்ந்த தவிர்க்க முடியாமை காரணமாக ‘அர்த்த தேடல்’ நேர்ந்து விடுகிறது. ‘கவிதைச் சொற்களின் உச்சபட்ச செறிவு கவிதையை இசைக்குள் செலுத்தி விடுகிறது’ என்றார் ஜார்ஜ் ஸ்டெய்னர். வாசகன் கவிதையை வாசிக்கட்டும்: மொழியின் கட்டுகளைத் தாண்டி கவிதை அவனுக்குள் புகுந்து சலனம் எழுப்புவதையோ, இருக்கும் சலனம் எழுப்புவதையோ, இருக்கும் சலனம் அடங்குவதையோ காணட்டும். ஆகக் கவிதையைப் புரிந்துகொள்வது என்பது கவிதையைத் தன் அனுபவமாக்கிக் கொள்வதுதான். அர்த்த மதிப்பினால் அல்லாமல் அனுபவ மதிப்பினால் தான் கவிதைகள் உயிர்த்திருக்கின்றன.

கவிஞனின் அனுபவம் கவிதையாகிறது. கவிதை வழியாக வாசகன் கவிஞனின் அனுபவத்தை அடைய முடியுமா? முடியாது. அனுபவம் அவரவருடையது. ஒருவருடையது மற்றொருவருக்குப் போகாது. மொழி மேல்தளக் கருத்துப் பரிமாற்றங்களில் மட்டுமே ஒரே பொருள் தரலாம். அனுபவ தளத்தில் கவிதைமொழி ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாகவே அனுபவப்படும். ஒரு கவிதை எழுப்புவது ஒரு துயரம் என்றிருப்பது எல்லார்க்கும் ஒத்ததாகலாம். ஆனால், துயரத்தின் எடை அது உருவாக்கிய அனுபவ விசிறல் ஆளுக்கு ஆள் வேறுபடும். படைப்பாளியின் நுட்ப உணர்வுகள் தூண்டிப் பிறந்த ஒரு படைப்பு வௌ;வேறு உணர்வுஃஅனுபவத் தரங்களுடைய வாசகர்களிடம் வேறுவேறு மாதிரியாகத்தான் அனுபவமாகும். ‘ஆழ்ந்திருக்கும் கவியுளம் காணலாம்’ என்பது ஒரு பழைய நம்பிக்கை. அது முடியாது. கவியுளம் ‘ஆழ்ந்திருக்கிறது’ என்பதை மட்டுமே உணர முடியும். அந்த ஆழம் எத்தகையது என்று கேட்டால், வாசகன் தனது ஆழத்திற்குப் போய் அதைத்தான் பார்த்துக் கொள்ள முடியும். கவிதை, வாசகனுக்குள்ளிருக்கும் அவனது கவிதையைத்தான் எழுப்புகிறது. படிப்பே படைப்பு ஆகிவிடுகிறது. கவிதையைப் புரிந்து கொள்ளல் என்பது இதுதான். ஆக, ஒரு கவிதை ஒரு கவிதையன்று: எத்தனை வாசகரோ, அவர்கள் வாசிப்பது எத்தனை முறையோ, அத்தனை கவிதை.”


லா.ச.ரா?

    “லா.ச.ரா. என்ற மிகப்பெரிய ஆளுமையை ஒரு நேர்காணலில், ஏன் ஒரு நூலில் கூட விளங்கிவிட முடியாது. எனது முனைவர் பட்ட ஆய்வுக்கு அவர் படைப்புகளை எடுத்துக் கொண்டேன் (1975). ஆதை ஒட்டித்தான் அப்போது அவர் வசித்துவந்த தென்காசியில் முதன் முதல் அவரைச் சந்தித்தேன். அதன்பிறகு பலமுறை, பல இடங்களில் அவரைச் சந்தித்திருக்கிறேன். நிறையப் பேசியிருக்கிறோம். எல்லாமே அனுபவ ஊடாட்டங்கள். எதைப் பேசினாலும் முதல் வார்த்தையிலேயே விஷயத்தின் உடனடித் தன்மையில் அவர் நுழைந்துவிடுவார். அவர் படைப்புகள் பற்றி… பலர் அறிந்தவை, நிறையப் பேசப்பட்டவை. இப்போது வேண்டாம்.

    ஓன்று சொல்ல நினைக்கிறேன். கவிதைக்கும் அவருக்கும் உள்ள தொடர்பு பற்றி. ஆவரை முதல் முறை சந்தித்தபோது, அப்போது வெளிவந்திருந்த என் முதல் தொகுப்பு ‘மௌனத்தின் நாவுகளை’ அவரிடம் கொடுத்தேன். மறுநாள் அவரிடம் அதுபற்றிக் கேட்டேன். ‘படித்தேன். அதில இசை இல்லையே!’ என்றார். இசை என அவர் குறிப்பிட்டது யாப்போசையாக இருக்கலாம். தொடர்ந்து சொன்னார். ‘எனக்குக் கவிதைகள் அவ்வளவாகப் பிடிப்பதில்லை. ஓரளவு பாரதி தவிர.’ எழுத்திலும் பேச்சிலுமாக ந.பிச்சமூர்த்தி பற்றிப் பரவசமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியிருப்பவர் லா.ச.ரா. ஆனால் புதுக்கவிதையின் முன்னோடியான பிச்சமூர்த்தியன் கவிதைப் பற்றி அவர் பேசியதேயில்லை. கவிதை வார்ப்பு அவரிடம் இல்லை என்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன். அவரிடம் ‘உங்கள் வாசகர்கள் உங்கள் படைப்புகளில் ஏராளமான கவித்துவம் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அதுவே அவர்களை உங்கள் எழுத்தில் கட்டிப் போட்டிருக்கிறது’ என்று சொன்ன போது வியந்துபோனார். அவர் பிரக்ஞையில் கவித்துவ நோக்கம் என்று எதுவுமில்லை. உணர்வுகளின் ஆழமான உறைநிலைகளிலும் சலனங்களிலும் ‘உண்மை’ இடங்கொண்டிருக்கிறது. அதைத் தொடுபவர் எவராயினும் அது கவிதையாக வெளிப்படுகிறது. அதை உணராமலேயே – கவிதை தம் படைப்பில் இசைவு கொள்கிறது என்பதை உணராமலேயெ – லா.ச.ரா. எழுதி வந்திருக்கிறார்.

    கவிதையைப் பற்றி அவர் சொன்னதையும் நினைத்ததையும் விட்டுவிடுவோம். ஆவரை அறியாமலே அவருக்குள் கவிதை பற்றிய உலகமரபான ஓர் உயர்ந்த எண்ணம் இருந்திருக்கிறது. ஒரு மாலை – மேகங்கள் - இயற்கை அழகு அதை வர்ணிக்கும்போது ‘அவை தமக்குத்தாமே ஏதோ கவிதை புரிந்து கொண்டிருக்கின்றன’ என்கிறார். வேறோhடத்தில் ‘காண்பதும் கண்டதில் இழைவதுமன்றிக் கவிதையில் புரிந்த ஆக வேண்டியது என்ன?’ எனக் கவிதைக் கோட்பாட்டையே சொல்லியிருக்கிறார்.

    தமிழுக்குக் கிடைத்த அபூர்வமான கலைஞர் லா.ச.ரா. எளிமையும் இனிமையுமான மனிதர்.”

கவிஞராகவும் பேராசிரியராகவும்….?

    “கவிஞனானது எனக்கு நேர்ந்தது: பேராசிரியரானது நான் விரும்பி அடைந்தது. பள்ளிப் பருவத்திலேயே தமிழ்ப் பேராசிரியராவதுதான் எனக்கு லட்சியமாக இருந்தது. இந்த இரண்டையும் நான் சம்பந்தப்படுத்திப் பார்த்ததில்லை.

    ‘நமக்குத் தொழில் கவிதை’ என்று சொன்னாலும் பாரதி பத்திரிகைத் தொழிலில் இருந்தார். மிகப் பெரும்பாலான படைப்பாளிகள் தத்தம் வாழ்க்கைக்கென படைப்புக்குத் தொடர்பில்லாத ஏதாவது ஒரு தொழிலைத் தேடிக் கொண்டவர்கள்தாம். ஆனால் என்னுடைய தமிழ்ப் பேராசிரியத் தொழில் கவிதை வாழ்வுடன் ஒட்டுறவு உடையதுதான். ஏன் மாணவாகள் இலக்கியங்களைப் பாடத்திட்டக் கூறுகளாக இல்லாமல் உயிர்ப்புள்ள படைப்புகளக நுகர்ந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. இலக்கிய ஆர்வமுள்ள மாணவர்களுக்குப் படிக்க படைக்க என்னால் வழிகாட்ட முடிந்தது.

    நாற்பதாண்டுகளுக்கும் அதிகமான பேராசிரியப் பணியில், என்னோடு இணைந்து பணியாற்றிய பேராசிரியர்களில் பெரும்பாலோர் என் கவிதைகளை வாசித்ததில்லை. கவிதை தொடர்பாக என்னுடன் பேசியதுமில்லை. மேலே நான் சொன்ன ஒட்டுறவு இல்லை போலவும் தோன்றுகிறது!”

குடும்பம்?

    “1971இல் திருமணம். கவிதைகளைத் தொகுத்து வெளியிடுவதில் ஆர்வமில்லாமல் இருந்த நான் என் மனைவியின் வற்புறுத்தலால் அவற்றை அப்துல் ரகுமானுக்கும் மீராவுக்கும் அனுப்பி வைத்தேன். மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து ‘மௌனத்தின் நாவுகள்’ வெளிவந்தது. எங்களுக்கு ஒரு மகள், இரண்டு மகன்கள். மூவரும் திருமணமாகிக் குழந்தைகளுடன் வாழந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் எனக்கு நான்கு பேத்திகளும் ஒரு பேரனும்.

    மனைவி பாரிசா 2005-ஆம் ஆண்டு காலமாகி விட்டார். இப்போது என் இளைய மகனோடு மதுரையில் இருக்கிறேன்.”

நன்றி ; குமுதம் வார இதழ்  

கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக

டாக்டர் கா செல்லப்பன் அவர்கள் பார்வையில்.... கவிஞர் அபி கவிதை

டாக்டர் கா செல்லப்பன் அவர்கள் பார்வையில் .... கவிஞர் அபி கவிதை  நம்மையறியாமலேயே நம் வழிமரபு தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொள்கிறது. அபியின் '...