கவிஞர் அபியின் -கவிதை மாலை - காத்திருத்தல்

விஷப்புகை மேவிய வானம்

மூச்சுக்குத் தவிப்பது தெரிகிறது

அறிந்தவைகளின் மறுபுறங்கள் திரண்டு

மின்னி இடித்து

வெறியோடு வருகின்றன

அல்ல அல்ல அல்ல என்று

பொழிந்து பிரவகிக்க

அழித்துத் துடைத்து எக்களிக்க

வருவது தெரிகிறது

அடர்வனங்களின்

குறுக்கும் நெடுக்குமாக

ஆவேசக் காட்டாறுகள்

பதறி ஓடி

வாழ்வைப் பயிலும்

உண்டு-இல்லை என்பவற்றின் மீது

மோதிச் சிதறி

அகண்டம்

ஒரு புதிய விரிவுக்குத் தயாராவது புரிகிறது

O

காத்திருக்கிறேன்

இதுவே சமயமென

எனது வருகைக்காக

என் குடிசையில் வாசனை தெளித்து

சுற்றிலும் செடிகொடிகளின்

மயக்கம் தெளிவித்து

அகாலத்திலிருந்து

இந்த மாலைப்பொழுதை விடுவித்து-

காத்திருக்கிறேன்

மறுபுறங்களிலிருந்து

வெற்றி தோல்வியின்றித் திரும்பும்

என் வருகையை எதிர்நோக்கி

விடைகள்

விடைகள்

மிகவும் மெலிந்தவை

ஏதோ சுமந்து வருவன போல

முக்கி முனகி வியர்வை துளித்து

நம் முகத்தில்

திருப்தி தேடுபவை

தரையில் கால்பாவாது

நடக்கவும்

நீரில் நனையாமல்

நீந்தவும்

அறிந்தவை

முந்தாநாள்

ஒரு விடையை

எதிர்ப்பட்டேன்

என்னைப் பார்த்தவுடன்

அது

உடையணிந்து

உருவுகொண்டது

தன்னை ஒருமுறை

சரிபார்த்துக் கொண்டதும்

எங்களைச் சுற்றி

ஒரு அசட்டுமணம் பரப்பிவிட்டு

என்னை நேர்கொண்டது

நான்

ஒன்றும் சொல்லவில்லை

நெளிந்தது

கலைந்து மங்கும்தன்

உருவை

ஒருமித்துக் கொள்ளக்

கவலையோடு முயன்றது

சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு

ஒருமுறை

என்னைத் தொடமுயன்றது

நான்

எதுவுமறியாத

பாவனை காட்டியதில்

ஆறுதலுற்றுக்

கொஞ்சம் நிமிர்ந்தது

எதிர்பாராது வீசிய காற்றில்

இருவரும்

வேறுவேறு திசைகளில்

வீசப்பட்டோம்

திரும்பப்போய்த்

தேடிப்பார்த்த போது

சாமந்திப்பூ இதழ்கள் போல்

பிய்ந்து கிடந்தன

சில

சாகசங்கள் மட்டும்